Stagiair hoofdstuk 21 Beeld Getty Images
Stagiair hoofdstuk 21Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 21: “Ik kijk de kamer rond, maar kan Laurens nergens vinden”

De voorjaarsvakantie is voorbij. Op de eerste schooldag hoort Sanna dat de server is gehackt en er persoonlijke gegevens van eindexamenkandidaten zijn gestolen.

Hanneke MijnsterGetty Images

Zie ik je zo bij het park? app ik naar Laurens. Ik hoop dat we even samen kunnen fietsen voordat we elkaar treffen voor de klas. Met een duimpje zegt hij ja.

Hier is een nummer voor jou... appt hij. Het is Bicycle race van Queen. Ik lach hardop, in m’n eentje.

“Hey you”, hoor ik even later achter me. Laurens draagt een bordeauxrode trui en geen jas. Zijn schouders bollen krachtig op boven zijn stuur. Geen zoen nu. Hij legt zijn hand even op mijn onderarm.

“Hee, hoe is het?” vraag ik.

“Ja, goed, heerlijk weekend gehad, beetje bijkomen, natuurlijk.”

“En zijn wij oké?”

“Wij?” reageert Laurens verbaasd. “Tuurlijk zijn wij oké. We hadden het toch fijn laatst?”

“Ja, vond ik ook. Maar dit weekend leek het alsof je me niet wilde kennen toen ik je zag fietsen, en ik heb je weinig gehoord. Dus ik dacht dat je misschien ergens mee zit.”

“Nee joh, wanneer dan? Ik heb je helemaal niet gezien. Ik heb gechilled met m’n vrienden en verder niet zoveel gedaan eigenlijk.”

Hm, ik zou toch zweren dat ik hem zag toen ik met Fae naar huis fietste, maar goed.

“Ja en over wat er is gebeurd-”

“Ik houd mijn mond op school en niemand zal iets merken”, vult Laurens aan.

“Fijn.”

“Ik heb nog een idee voor deze week. Zullen we de leerlingen een songtekst laten schrijven op de melodie van hun favoriete songfestivalliedje?” Hij kijkt me aan met fonkelende ogen en ik voel mijn bekken alweer week worden. Kom op, San, even bij de les blijven. Afstand nemen nu, je staat zo weer voor de klas.

“Wat een leuk idee!” antwoord ik. “Toevallig had ik net een opdracht met een songtekst in mijn planning gezet. Ik dacht aan het schrijven van een nieuwe tekst op een nummer van Doe Maar, naar aanleiding van het overlijden van Henny Vrienten. Maar het songfestival is natuurlijk veel leuker voor die kinderen dan mijn ouwelullenband.”

“Oké, cool!”

We zwijgen allebei en net wanneer ik denk dat het ongemakkelijk wordt, zegt Laurens dat hij nog even iets moet ophalen bij een vriend van hem. Wel fijn ook, want nu kan ik tenminste alleen de school binnenlopen.

Lizette van het secretariaat staat me al op te wachten in het fietsenhok.

“Hedde ’t gehoord?”

Maar ik heb nog niks gehoord.

“We zijn g’hekt.”

“Gehackt, ja?” vraag ik verbaasd.

“Ja, g’hekt. Alle leerlinggegevens en de eindexamens liggen op straat. Het eerste uur valt uit en Verbunt wil da we ammaol in de lerarenkamer zijn om kwart over achten.”

Wanneer we naar binnen lopen, zie ik dat alle leerlingen die toch naar school zijn gekomen, naar de gymzaal worden gestuurd en mijn collega’s zich de trap op haasten. De docentenkamer ligt op de eerste verdieping en kijkt uit op de aula. Het idee was ooit dat alle ruimtes uitkijken op de centrale hal, zodat er altijd contact én toezicht is, maar in de praktijk kijkt iedereen toch vooral naar zijn eigen lunch.

“Collega’s...” begint Verbunt, “dit weekend is er ingebroken op onze server en zijn alle persoonlijke gegevens van de havo- en vwo-examenleerlingen gestolen. Alleen van die groep, gek genoeg. Ook de oefenexamens. En er is geprobeerd in te breken in de kluis waar de eindexamens van dit jaar liggen, maar dat is niet gelukt.”

“Oh gelukkig”, zucht collega Mieke, die bijna net zo lang biologie geeft als dat deze school bestaat.

“Nee, dat is juist het probleem”, gaat Verbunt verder. “Door die poging is onze school tot onveilig gebied verklaard, en dus mogen de examens hier morgen niet starten. Het is vreselijk.”

Geroezemoes mondt uit in gemopper, wat dat betreft zijn mijn collega’s net pubers. Ik kijk de kamer rond, maar kan Laurens nergens vinden. Ik scan nog een rondje en zie dan ineens twee vingers naast een stel guitige ogen tikken. Wat is dat toch met dat salueren van hem.

“...en dus komen zometeen de onderwijsinspectie en de politie onderzoek doen en iedereen hier ondervragen.”

Weer zoek ik Laurens’ blik, maar hij staat er niet meer.

“We beginnen bij het secretariaat en zij zullen je vervolgens laten weten wanneer je aan de beurt bent. We sturen alle leerlingen voor de rest van de dag naar huis.”

Onderweg naar mijn lokaal voel ik mijn telefoon trillen.

Wat is er aan de hand, mama? We moeten naar huis, vraagt Fae. Ik weet niet precies wat ik al mag vertellen, dus ik houd het maar op een inbraak en zeg dat ze thuis wel wat lekkers mag pakken.

Wanneer ik mijn lokaal binnenkom, is het eerste wat ik doe de ramen opengooien. Er komen dan misschien geen kinderen vandaag, er mag wel even een teug frisse lucht doorheen na twee weken waarin alles potdicht zat. Ik neem plaats achter mijn bureau en start mijn laptop op. Die had ik op school laten staan deze vakantie, omdat ik voor de verandering echt eens vrij wilde zijn. Thuis ga ik dan toch altijd nog een les voorbereiden of alvast wat rapporten schrijven als dat ding in de buurt is. Er popt meteen een waarschuwing op, die zegt dat de computer niet correct is afgesloten en dat het laatst geopende bestand mogelijk beschadigd is. Zou het hier...? Wanneer ik goed kijk, zie ik dat het openstaande document het lesplan voor deze week is. Het kan best dat ik daar voor de vakantie mee bezig was en ik ben al lang blij dat ik hier niets aantref dat met de examenleerlingen te maken heeft.

“Laurens, jij kunt-”, zeg ik wanneer de deur van mijn lokaal open gaat. Maar dan zie ik dat niet Laurens in de deuropening staat, maar Lizette en Verbunt, met een agent en een man in een donkergrijs pak.

“De heren zouden jou graag even spreken, Sanna”, zegt Verbunt.

“Natuurlijk”, zeg ik. “Ga zitten. Willen jullie-”

“Ik kom zo koffie brengen”, antwoordt Lizette en ze loopt weg. Verbunt blijft.

“Wie heeft er toegang tot uw computer?” vraagt de agent.

“Alleen ik”, zeg ik stellig.

“Laat u leerlingen wel eens iets opzoeken, of een usb-stick gebruiken?” vraagt de man die zich voorstelt als Remco van Rijn. Ik heb een zwak voor allitererende namen. Zijn nekrol danst op zijn kraag als hij praat.

Ik voel dat ik beter ‘nee’ kan antwoorden, maar ik weet niet of dat echt een eerlijk antwoord is. Vlak voor de vakantie hebben we nog allerlei clips opgezocht op het digiboard en ik weet echt niet meer of Laurens en ik de enige waren die dj’den.

“Mijn stagiair ook wel eens”, antwoord ik. “Maar alleen als ik erbij ben, hoor.”

“Hoe heet uw stagiaire?”

“Laurens Verschie”, zeg ik, “het is een man.”

“Waar is Verschie nu?” vraagt Verbunt. Ik kijk weer naar de deur en check mijn telefoon. Niks.

“Geen idee”, zeg ik daarom. “Hij stond net wel in de docentenkamer, dus ik verwacht hem zo.”

“Mogen we even rondkijken?” vraagt de agent. Ik knik. De mannen keren mijn hele lokaal binnenstebuiten en Verbunt en ik kijken toe vanuit de deurpost. Twintig minuten later zijn ze klaar.

“U mag gaan”, zegt de agent, “maar uw computer neem ik mee voor verder onderzoek.”

Ook Verbunt knikt. “Ik ga nu ouders terugbellen, want het regent telefoontjes na die mail van vanochtend. Heb jij tijd om me te helpen?”

“Tuurlijk.” Maar waar blijft Laurens toch?

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden