De Stagiair Beeld Getty Images
De StagiairBeeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 23: “Ik voel mijn gezicht rood gloeien als Fae vraagt of ik soms verliefd ben”

De school waar Sanna werkt is gehackt. De politie vermoed dat Pim, de ex-man van Sanna, hier iets mee te maken heeft. Ze hebben haar nadrukkelijk gevraagd om geen contact met hem op te nemen.

Hanneke MijnsterGetty Images

Ze hadden met drie agenten tegelijk op zijn deur gebonsd en daar was-ie wakker van geschrokken. Om 12 uur ’s middags, maar oké. En nu denkt Pim dus dat ik die ‘wouten’, zoals hij ze altijd noemt, ook al is-ie al 53, op hem heb afgestuurd.

“Ze hebben mijn computers in beslag genomen, Sanna!” tettert Pim. “En waarom? Omdat jij zo nodig een wannabe-hacker in huis moest halen? Verdomme!”

“Hoho, Pim”, zeg ik kalm, “laten we even rustig praten.” Ik loop bij Laurens vandaan, die me met een nieuwsgierige blik aankijkt. “Wat is er precies gebeurd volgens jou? Ik begreep op school namelijk dat de inbraak vanuit jouw computer kwam.”

“Hoezo bij mij?”

“Dat zei-”

“Wat moet die gast van jou? Die Laurens.”

“Laurens? Hoe weet jij-?”

“De politie zei zoiets. Maar wat is dit voor streek van je, Sanna?”

“Van mij?!” roep ik. Laurens kijkt vragend mijn kant op. Dit werkt niet zo. “Ik bel je zo terug, Pim, ik ben nu onderweg en dat is niet handig.” Hij hangt meteen op.

Ik loop weer terug naar Laurens en zeg dat ik moet gaan. Ondertussen bedenk ik me dat Fae natuurlijk ook al thuis is, en dat ik dus moet zorgen dat ik op een rustig plekje buiten nog even met Pim kan bellen. Dit verhaal zit me niet lekker.

“Je weet dat je Pim niet mag bellen, toch?” wijst Laurens me terecht. “Je hebt die agent toch gehoord?”

Hij heeft gelijk.

“Ja maar, Pim heeft een heel ander verhaal, zo lijkt het. En hij noemde jouw naam. Hoe zit dat? Ik snap er niks van en dat vind ik erg vervelend. Ik ga nu naar Fae, en dan vraag ik straks wel aan Verbunt hoe dit nu verder moet.”

“Oké. Mazzel.” We fietsen weg zonder een zoen.

Als ik thuiskom, zie ik dat Fae weer op z’n Faes op de bank hangt. Een spoor van jassen, schoenen, tassen en snoeppapiertjes wijst de weg naar mijn dochter, die blijkbaar het allerlekkerst ligt met haar billen in de rug en één been over de leuning van de bank. Een carrousel van geschreeuw komt me tegemoet.

Een mopper rolt al bijna mijn mond uit, maar ik bedenk me net op tijd en vraag het aardig. Kinderen, en vooral tieners, kopiëren vaak de toon die je zelf bezigt. “Kun je je spullen even opruimen, zodat ik ook kan zitten?” Het werkt, want ze staat op en brengt haar zooi naar de hal.

“Hoe is het?” vraag ik als we samen op de bank zitten.

“Goed.” Haar ogen hebben het scherm nog niet losgelaten.

“Wat een toestand, zeg, op school.”

“Hm hm.”

“Wat heb je erover gehoord?” houd ik vol.

“Hé mam, kijk eens”, vraagt Fae en ze duwt haar telefoon onder mijn neus. “Weet jij welk liedje dit is?”

I’ve been for a walk on a winter’s day’ hoor ik, met allerlei geluidseffecten erover heen.

Ik vind het leuk dat ze me dit vraagt. “Jazeker”, glimlach ik. “Dit is California dreamin van The Mamas & The Papas.” Een van mijn lievelingsnummers, dus ik wil meteen al mijn kennis opdissen, maar ik ben haar aandacht alweer kwijt.

“Thanks”, kan er nog net vanaf. De raakvlakken tussen mij en Fae zijn schaars op dit moment, dus ik ben blij dat er naast kringloopstruinen nu ook muziek aan het rijtje kan worden toegevoegd.

Dat ze nu de hele dag op haar telefoon gaat hangen, vind ik helemaal geen goed idee, dus ik zeg - ik vraag niet maar ik zeg - dat we even een stuk gaan lopen buiten.

“Mag ik volgend weekend met Anna naar SkateFest?” vraagt Fae.

“Ga jij ook skaten dan?” vraag ik, maar dat blijkt een domme vraag. Fae rolt met haar ogen en zucht dat ze gewoon gaan chillen daar.

“Lijkt me geen goed idee, lieverd”, zeg ik. “Het is geen vakantie of iets dergelijks en je moet gewoon naar school. Een andere keer weer.”

“Maar mahaammm! Het is dan Pinksteren, dus dan ben ik op maandag vrij. En ik heb Anna al beloofd dat ik meega. Ik kan haar echt niet alleen laten gaan.”

“Dat had je toch echt eerst met mij moeten kortsluiten, voordat je zo’n belofte kunt doen”, zeg ik.

Een diepe zucht en wat gesputter overstemmen de merels in de bomen.

“Waarom is het zo belangrijk voor jullie om te gaan?”

“Anna is verliefd en die dude is er dan ook. Ze hebben afgesproken, maar ik vind het niet verantwoord dat ze alleen gaat.”

“Wat goed dat je daarover nadenkt”, probeer ik zo pedagogisch verantwoord mogelijk, “dus dat is zeker een goed idee voor de volgende keer.”

“Ja maar mahaam! Je snapt het niet!”

Ik kijk haar zwijgend aan.

“We moeten daar echt heen, allebei. Want die jongen en Anna... en ze gaat echt kapot als... en... ze heeft zich er zo op verheugd en ik ook. En dan verpest jij het!”

Ik kijk nog steeds.

“Dat jij nou nooit meer verliefd bent, daar kan ik ook niks aan doen.”

Ineens voel ik mijn hoofd rood worden. Fae ziet het ook.

“Mam? Oehh! Mam! Ben jij verliefd? Moet je me iets vertellen?” Ze lijkt haar gedram spontaan vergeten.

Ik glimlach zo neutraal mogelijk. “Nee joh, het is gewoon een opvlieger denk ik. En jij? Ben jij verliefd?”

Fae wendt haar blik af en staart naar de grond. “Nee. Nou, er is wel een jongen, en die, nou ja, ach nee.”

Haar geworstel is aandoenlijk. En het maakt me ergens ook trots, dat m’n kleine meisje al zo groot wordt.

“Is die jongen ook op dat festival?” vraag ik.

“Misschien wel, ja.”

“Dan snap ik het wel”, zeg ik.

“Dus het mag?!” roept Fae enthousiast.

“In de zomervakantie, lieverd.”

“Arrghh!”

We lopen zwijgend verder en automatisch richting huis.

“Heb je papa eigenlijk nog gesproken?” vraag ik uiteindelijk. Fae schudt nee. “Wanneer ga je weer naar hem toe?”

“Weet niet.”

“Oké meissie”, zeg ik en ik sla mijn arm om haar heen.

Thuis duikt Fae meteen haar kamer in. Ik denk aan Laurens en voel me rot over het vluchtige afscheid vandaag. Verbunt mailde me dat de lessen vanaf morgen weer worden hervat, dus dat is fijn. Ik gebruik zijn bericht als aanleiding om nog even contact met Laurens te zoeken.

Morgen weer gewoon les, zegt Verbunt. Fijn wel, stuur ik. Veel te droog natuurlijk. Hoe is het met je?

Laurens komt online en leest mijn berichtjes meteen. Aan het typen... staat er.

Was fijn met je in het park, schrijf ik. Ondertussen typt Laurens ook nog steeds. Arghh, ik ben hier ook helemaal niet goed in. In een opwelling besluit ik te bellen, iets wat we eigenlijk nooit doen. Een, twee, drie, keer gaat de telefoon over maar Laurens neemt niet op. En online is hij ook niet meer. Was bellen dan toch te enthousiast?

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden