De stagiair Beeld Getty Images
De stagiairBeeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 28: “Zijn lijf is goed, maar het meest word ik geraakt door Laurens’ blik”

Fae is gelukkig weer thuis. Sanna heeft, na een pittig gesprek met haar dochter over haar verdwijning, eindelijk een moment om terug te denken aan die zwoele middag met Laurens.

Hanneke MijnsterGetty Images

Zijn lippen staan strak als de scheerlijnen van een tent. Zijn ogen liggen diep in hun kassen. Ik schrik ervan. Met één hand op haar schouder duwt Pim onze dochter naar me toe. Fae probeert stoer te kijken, maar ik zie dat ze bang is.

“Daar ben je dan”, zeg ik. “Een excuus naar je vader, naar mij en naar Rosita, en dan naar je kamer. Morgen praten we verder.”

Haar ogen vullen zich met tranen en zelf kan ik ook wel janken. Zijn de puberfratsen dan nu al begonnen? Ik wil gewoon dat het goed gaat met m’n meisje en niet dat ze tegen me liegt. En dat ga ik haar morgen zeggen ook. Fae doet nu keurig wat er van haar wordt verlangd en ik vraag Pim of hij nog even binnenkomt.

“Nee. Los het maar op. En ik laat Fae zelf wel weten wanneer ze weer welkom is.”

Zijn kille woorden landen als een kanonskogel in mijn buik. Met grote passen loopt hij de galerij af.

Faes deur is dicht en Rosita en ik zijn ook allebei moe van deze enerverende dag. We zwaaien elkaar welterusten en even later lopen de tranen langs mijn wangen via mijn neus op mijn kussen.

De volgende ochtend heeft Rosita de ontbijttafel al gedekt, eitjes gekookt en thee gezet. “Kom je ook aan tafel, Fae?” roep ik door de gang. Na drie herhalingen komt ze aangesloft. Ze ontwijkt mijn blik en gaat zitten met een grote zucht. “Wat ging je nou eigenlijk doen?” vraagt Rosita aan haar. Ik geef haar een vernietigende blik, maar tot mijn verbazing begint Fae rustig te vertellen, zonder mij ook maar een blik waardig te gunnen. Over het festival, dat al haar vrienden er waren en dat ze zo genoot totdat Anna’s vader en ik alles zo nodig moesten verpesten. En dat het nu allemaal voor niks is geweest, want ze kan die hele groep nooit meer onder ogen komen natuurlijk.

“Je snapt nu wel dat je een maand huisarrest hebt”, zeg ik streng. “Niet naar Anna, niet zwemmen, geen telefoon. Gewoon naar school en naar huis.”

Fae reageert woest dat ze zich dan in de vakantie ook kapot verveelt, en ik realiseer me dat ik met mijn kordate optreden ook mezelf in de vingers snij. Want wanneer kan ik Laurens zien, als mijn dochter altijd thuis is? Rosita ziet het en pakt met een knipoog de rol van bad cop op.

“Zeg die telefoon helemaal gewoon op joh, dan maakt ze ook geen dubbele afspraakjes meer.”

“Neeeeeee!!” gilt Fae. “Dan ga ik echt dooooodddd.”

“Misschien kan je wel wat vrijheid en vertrouwen terugverdienen”, gaat Rosita verder. Daaraan had ik zelf nog niet eens gedacht.

“Daar zal ik wel eens over nadenken”, zeg ik streng.

Na het ontbijt pakt Rosita haar boeltje om terug naar Lemmer te gaan.

“We zijn goed, toch?” vraagt ze als we knuffelen. “Zeker, schat”, antwoord ik. “Dank voor je steun. Ik bel je van de week wel even. Ik ga nu eerst uitgebreid met Fae praten, of een poging doen in ieder geval.”

Fae komt Rosita ook een knuffel geven. Even later hangt Fae alweer in haar kamer en zak ik op de bank. Ik kan tegenwoordig alleen nog maar op het rechter kussen zitten, want links is helemaal doorgezakt. Van die diepe zit krijg ik steeds vaker last van mijn bilspier of mijn rug. Rosita klaagde er ook al over. Ik app naar Pim dat ik Fae twee weken huisarrest geef, maar dat ze zelf nu nog denkt dat het een maand is.

Wees gewoon duidelijk appt hij terug.

Verdomd, hij heeft gelijk. Ik moet hier helemaal geen spelletje van maken, maar gewoon de regie nemen. En Fae moet weten dat ze zoiets nooit meer bij me kan flikken.

Ik scroll wat geestdodend langs Nu.nl en Facebook, totdat ik me realiseer dat ik vooral mezelf in de weg zit met deze chagrijnigheid. Lezen wil ik, een boek. Griet op de Beeck, daar word ik altijd blij van. Vele hemels boven de zevende heb ik al minstens drie keer gelezen, en nog steeds kan ik me verwonderen om mooie omschrijvingen van het liefdesarme gezin, alsof ik ze voor het eerst zie. Speaker aan, Lianne La Havas door de boxen. Van haar stem word ik altijd rustig en zacht. Of mild, dat is misschien een betere omschrijving. Oh baby can I hold you? zingt ze in het nummer Tokyo en mijn gedachten dwalen weer af naar Laurens. Ik mis hem, en ik heb hem niet eens. Ik wil hem niet eens. Of, nou ja... Wat er is, is ongrijpbaar.

Ping!

Van Laurens. Een filmpje waarop hij skate. Was hij op hetzelfde festival als Fae? Wat toevallig. Ze heeft niet eens gezegd dat ze Laurens daar heeft gezien. Goh, wel een toffe video. In volle vaart vliegt Laurens door de halfpipe, zo heet dat volgens mij, en hij doet allerlei gevaarlijke trucs met zijn skateboard. Zijn witte T-shirt wappert langs zijn borst en toont de spieren op zijn buik. Zijn moves zijn mooi, zijn lijf is goed, maar het meest word ik geraakt door zijn blik. Volle focus en vol vertrouwen lijkt hij. Woest aantrekkelijk. Ik speel ’m wel drie keer opnieuw af.

Wat goed! typ ik, maar hoor daarbij meteen Martien Meiland in mijn hoofd, dus ik haal het weer weg. Topper! maar dat klinkt ook zo boomer, dus dat veeg ik ook weer uit. Te gek stuur ik uiteindelijk, met een kushartje.

Laurens stuurt meteen een vol hartje terug. Ik zou hem willen bellen, gewoon om even zijn stem te horen, maar met Fae in huis durf ik dat niet aan. Dat huisarrest van haar voelt verdorie nu al als een straf voor mezelf.

De rest van de dag kan ik de rust niet vinden om een boek te lezen. Fae en ik ruziën over pannenkoeken, over series kijken en over de vakantie die we niet gepland hebben. Ik stelde voor om een paar dagen in het huis van Rosita te logeren, met de hottub in de tuin, maar dat vindt ze saaaaaaiiiii.

“Gelukkig ga ik met papa wel weg!” roept ze. Ik kijk haar verbaasd aan. “We gaan naar Ibiza. Dat heeft hij beloofd, dus we gaan echt.”

Ik voel de tranen weer opkomen. Waarom flikt Pim dit, zonder overleg. Natuurlijk stelt hij haar straks weer teleur. Ik zou haar zo graag eens meenemen naar het buitenland, maar ik krijg het niet voor elkaar. “Je kunt het niet eens opbrengen om blij voor me te zijn!” roept Fae en ze stampt naar haar kamer.

Ik besluit ook naar bed te gaan, maar kan de rust niet vinden. Het is warm, drukkend zelfs. Ik pak mijn telefoon en kijk nog een keer naar het filmpje van Laurens. En nog een keer. Ik maak een screenshot van zijn gezicht en zoom in op zijn mond, zijn kaken, zijn hals. Zijn blik is vurig, anders dan hij ooit naar mij keek. Ik kijk naar de spieren op zijn handen en denk terug aan het picknickmoment onder de boom. Langzaam laat ik mijn handen glijden naar de plekken waar Laurens me aanraakte. Ik sluit mijn ogen en zweef in gedachten terug naar het moment dat ik op zijn schoot zat. Mijn rechterhand schuift in mijn broekje en met links streel ik mijn borsten. Ik draai en duw en dans door de warme herinneringen, en moet mijn best doen om een kreuntje te onderdrukken. Rozig en totaal ontladen val ik eindelijk in slaap.

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden