Stagiair Beeld Getty Images
StagiairBeeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 29: “Onze blikken kruisen regelmatig, ik wil zijn hand pakken en zijn mond proeven”

De laatste week voor de zomervakantie is aangebroken en daarmee ook het moment voor Sanna om Laurens’ stage te beoordelen. Is dit dan het einde?

Hanneke MijnsterGetty Images

De laatste week voor de vakantie voelt als een maand. Ik moet rapporten schrijven, lobbyende ouders de deur wijzen, adviezen formuleren. En Laurens beoordelen. Met de vakantie stopt ook zijn stage en ik merk dat ik dat lastig vind.

“Zullen we om vier uur even zitten?” vraag ik zo nonchalant mogelijk. “Dan maken we je beoordeling in orde.” Ik duw voor de derde keer de stapel boekverslagen recht, om zijn blik zo goed mogelijk te vermijden.

“Natuurlijk, Sanna.”

Dwars naar binnen. Toch. Iedere keer als Laurens mijn naam noemt, word ik zo week als brie op een tosti.

“Kan ook eerder, hoor.” Laurens staat ineens een stuk dichterbij. Zijn geur laat me bijna blozen. Ik denk: eerder, zeker, het liefst zou ik je nu al meenemen naar de bibliotheek, en dan de lichten uit doen en de deur op slot, dat paarse shirt uittrekken en je bovenlijf bewonderen, de spieren op je borst, je eigenwijze sleutelbeenderen en het pluisje uit je navel plukken - maar dat zeg ik niet. Ik zie hoe Lize vanaf haar bankje met gespitste oren naar me kijkt en antwoord dat vier uur prima is.

“Wil jij deze stapel boekverslagen bespreken?” delegeer ik, “dan begin ik met de andere groep.”

Laurens kiest een plekje achterin de klas en laat de leerlingen om beurten bij hem aanschuiven, en ik doe hetzelfde. “Niek!” roept hij. “Aimee!” Bij iedere naam die hij roept kijk ik op en kruisen onze ogen elkaar. Soms met een schuin lachje. Even vrees ik voor een knipoog, maar die blijft uit. Ook wel jammer.

De onrust rolt door m’n lijf, van mijn buik naar mijn bekken en mijn benen. Zelfs even zuchten helpt niet. Het lijkt wel of ik zenuwachtig ben, terwijl ik toch echt wel weet wat ik vanmiddag ga zeggen tegen Laurens. Ik weet precies wat zijn sterke kanten zijn en wat hij nog kan verbeteren. In de pauze hebben we teamvergadering, en dan zet ik het allemaal op papier, dus ook daar heb ik geen stress van. Wat stoort er dan zo?

De dag kruipt voorbij. In de lerarenkamer komt Conny naast me zitten. Dat is jammer, want Conny gooit altijd een lap gebakken ei op haar boterhammen. Iedere ochtend bakt ze een hele doos eieren, vertelde ze me eens. Het hele gezin neemt blijkbaar zo’n zelfde trommeltje mee. En ja hoor, daar komen de weeë dampen me al tegemoet. Ik buig over m’n A4 en begin driftig te schrijven.

“Hoop niet dat je het erg vindt dat ik even eet”, tettert Conny.

“Nee hoor”, antwoord ik. “We moeten allemaal eten, toch?”

“Hihi, ja zo is het ook, maar ja, ik zie jou zo wegduiken, dus ik dacht ik verontschuldig me toch even, hahaha.”

“Ei is ook wel penetrant”, zeg ik, “daarom schuif ik een beetje op. Maar voel je niet bezwaard hoor.”

“Moet jij volgende keer maar salami meenemen dan”, grapt Conny. Ik glimlach en ga verder met Laurens’ beoordeling.

Houding voor de groep, opvolgen van opdrachten, eigen initiatief, overzicht bewaren in de klas: overal geef ik een cijfer voor en een beschrijving bij.

“Sanna. Sanna!”

Verbunt blijkt me al even te roepen. “Kom jij er ook even bij?” sommeert hij. “We moeten een boete betalen voor die gestolen examens en ook het vervolgonderzoek financieren, en aangezien-”

“Vervolgonderzoek?” vraag ik.

“Ja, zoals ik net vertelde geeft de politie hieraan nu geen prioriteit meer, maar de onderwijsinspectie eist wel een rapportage en een verbeterplan. Blijkbaar hebben we door allerlei oorzaken, corona en dergelijke, te weinig liquide middelen in kas om het verplichte te financieren, dus zullen we de ouderlijke bijdrage moeten verhogen.”

Gemompel in de zaal.

“Door wat voor oorzaken dan?” vraag ik. “Hoezo heeft corona onze reserves aangetast?”

Verbunt roept wat over extra begeleiding, aangeschafte tablets voor thuisonderwijs en hoger verzuim, en ik realiseer me dat ik liever mijn beoordelingsformulier afmaak dan me in deze discussie te mengen. Uiteindelijk stemt iedereen tegen een verhoging van het schoolgeld en verlaat Verbunt mopperend de vergadertafel.

De brugklassers zijn uitgelaten vanmiddag. En dat snap ik ook wel. De zon schijnt buiten, de opdrachten zijn klaar, en samen doden we de tijd. Een kwartier voordat de zoemer gaat, zeg ik dat het mooi is geweest en highfivend gaan ze een voor een de deur uit.

Nog voordat de hal leeg is, loopt Laurens naar mijn computer en slingert het digiboard aan. Het gezicht van George Michael verschijnt op het scherm en er klinkt een scratchend geluid door het lokaal. Met zijn hand DJ’t hij in de lucht. Spinnin’ the wheel fluistert George en het reggaeritme maakt me zowaar wat rustiger.

“Jaaa, zie je!” grijnst Laurens. “Ik dacht wel dat jij wat chill kon gebruiken.”

“Goed gezien”, lach ik.

“Ik zie jou toch, Sanna.” Zijn blik is vrolijk en opgewekt, mijn hart vat vlam.

“Hmhm”, mompel ik.

“Lekker nummer toch?” vraagt Laurens. “Wacht, ik heb er nog een voor je.”

“Leuk, en daarna gaan we naar je beoordeling, goed?”

“Yes ma’am.”

On and on, zingt Erykah Badu. Deze ken ik wel. “Fijn hoor”, zeg ik.

“We hebben allemaal wat reggae nodig in ons leven.”

“Daar heb je gelijk in”, lach ik. “Maar vertel eens, Laurens, hoe heb jij je stage hier tot nu toe ervaren?”

“Tot nu toe?”

“Je stage, ja.”

“Bijzonder prettig”, antwoordt hij met een serieus gezicht. “Verrassend genoeg pakt het onderwijs me wel.”

Hij vertelt nog even door, analyseert en beschouwt wat en vraagt geen moment naar mijn bevindingen. Mooi is dat, hoe vrouwen toch meestal bezig zijn met de ander en mannen vooral met zichzelf. Onze blikken kruisen regelmatig, zijn knie rust tegen de mijne. Ik wil zijn hand pakken en zijn mond proeven.

“Ik heb het beoordelingsformulier voor je ingevuld”, zeg ik. “Zullen we dat even doornemen?”

Laurens knikt en glimlacht.

“Nou, je initiatief en creativiteit zijn bovengemiddeld en bovendien erg prettig”, begin ik. “Je hebt bijzonder veel kennis, dat is me ook opgevallen. En-”

“Wat is je nog meer opgevallen?” plaagt Laurens, terwijl hij zijn hand op mijn dijbeen legt. Ik schuif hem niet weg.

“Dat je nog wel wat kunt verbeteren in je omgang met gezag”, antwoord ik. En dat meen ik ook. “Die paar keer dat je onvindbaar was, of al naar huis, dat kan niet wanneer je in een team werkt.”

“Oké.”

“Maar al met al ben ik heel tevreden en wil ik je stage belonen met een 8.”

“Niceeee”, glundert Laurens.

“En nu?” vraag ik. En hup, daar is die onrust weer. Gierend door mijn hele gestel. “Wat is je plan?”

“Als jij me nou een baan aanbiedt, dan kunnen we elkaar blijven zien, Sanna.”

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden