Stagiair 32 Beeld Getty Images
Stagiair 32Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 32: “Mijn gevoel over Laurens en dat meisje is nog steeds wat onbestemd”

Sanna confronteert Laurens met het feit dat ze hem bij de plas met een meisje zag. Dat blijkt toch even anders te zitten dan ze dacht.

Hanneke MijnsterGetty Images

Wanneer ik wakker word en mijn telefoon weer van de vliegtuigstand haal, regent het appjes en gemiste oproepen. Laurens wil weten hoe het met me is en wat ik precies met het liedje van Talk Talk bedoelde. Meteen voel ik weer die steek in mijn maag. Jaloezie om wie dat meisje was en teleurstelling in mezelf omdat ik me toch openstelde voor hem, tegen beter weten in.

Ben je weer de cockpit ingedoken? vraagt Rosita na de gebruikelijke hoe-is-hets en de zoveelste schattige foto’s van haar hondjes. Zij weet meteen dat er iets loos is wanneer ze maar één vinkje ziet als ze me appt.

Ik heb een date gepland met Laurens, maar ik zag hem gisteren met een ander meisje, app ik terug. Kon ik verwachten natuurlijk, maar toch doet het pijn.

De schat belt me meteen.

“Wat naar lieverd!” roept ze, Rosita is in alles van de grote gebaren. “Vertel eens?”

Dus ik vertel over de romantische date die we gepland hebben, dat Laurens me morgen zou komen ophalen, maar dat daar nu niks meer van komt, door die andere meid.

“Meid?” vraagt Rosita. “Hoe zag ze eruit?”

“Knap, vrolijk en jong”, antwoord ik, “alles wat ik niet ben.”

“Niet zo zuur schatje”, lacht Rosita. “Weet je zeker dat ze samen waren? Romantisch dus? Misschien zijn ze gewoon vrienden?”

“Nou, ze waren anders heel dicht bij elkaar en ze moesten steeds lachen”, bits ik.

“Eerst vragen, dan pas klagen”, drukt Rosita me op het hart. En ik weet dat ze gelijk heeft.

In plaats van meteen te antwoorden, stuur ik eerst Who’s that girl? naar Laurens. De kneiter van Madonna. Ik ben benieuwd hoe hij daarop reageert. Ik gooi mijn telefoon op bed en kleed me uit om te gaan douchen. Als het zo warm is zoals nu, ga ik minstens twee keer per dag.

Brrrrr. Brrrrr. Brrrrr.

Shit. Laurens.

Met een koele “hoi” neem ik op.

“Sanna, schatje, hoe is het met je?” vraagt Laurens. Zijn stem klinkt lief en vrolijk.

“Oh, z’n gangetje”, antwoord ik.

“Z’n gangetje ja? Nou, volgens mij is er meer aan de hand. Wat ben je nou allemaal aan het doen, lieverd, met je liedjes en je negeerstand?”

Ik moet lachen omdat hij m’n fratsen zo goed doorheeft.

“Wat is er? Waar zit je mee?”

Ik neem een hap adem en vraag: “Hoe was je dag gisteren?”

“Goed, leuk, ik was nog even gaan zwemmen bij de plas. Maar volgens mij hebben we het nu over jou.”

“Oké. Ik zag je gisteren, bij de plas.”

“Echt? En je zei niet even hallo?”

“Nee, want je was met je vriendin. Ofzo. Met een meisje. En dat is prima, natuurlijk, maar ik snap niet waarom je dan ook nog met mij op date wil morgen.”

“Hahaha! Sanna toch, ben je jaloers?”

Ik zwijg en zie even niet wat er zo grappig is.

“Dat meisje dat je gisteren zag is Fleur, mijn zusje.”

Ohhh gut, ik schaam me kapot.

“Dus als je me gewoon had begroet, gisteren, dan had ik je graag even aan haar voorgesteld.”

“Als wat? Je stagebegeleider?”

“Als Sanna”, zegt Laurens.

“Oké. Sorry.” Ik schaam me echt, dus ik zeg het nog een keer. “Sorry.”

“Ben je snel jaloers?”

“Ik heb gewoon niet zoveel vertrouwen in de liefde”, zeg ik zacht.

“En met lelijk doen wordt het ook niet beter, lieverd”, vindt Laurens. En terecht.

“Is ook zo. Dus sorry.”

No worries. Ik kom je morgen gewoon halen hoor, en we maken er een topavond van.”

“Gezellig!” glimlach ik.

We hangen op en ik kan eindelijk de trip naar de douche maken. Wanneer ik eruit kom, heeft Fae de tafel al gedekt voor het ontbijt. Op de stoel naast haar staat haar rugtas.

“Heeh mama”, zegt ze lief. “Heb je lekker geslapen?”

“Zeker lieverd”, antwoord ik. “Jij ook?”

“Ja, ook. Mag ik na het eten alvast naar papa fietsen?”

Ik zeg dat het goed is, zolang ze maar wel even laat weten dat ze goed is aangekomen daar. Dat belooft ze.

Wanneer Fae wegfietst, bel ik Rosita nog een keer.

“Het was z’n zus.”

“Hahaha! Zie je, dat kan ook natuurlijk.”

“Ik wist helemaal niet dat hij een zus heeft”, zeg ik.

“Nee, maar hij weet toch ook niet dat jij een broer in Frankrijk hebt? En een beste vriendin in Friesland?”

“Nee joh”, lach ik.

“Nou dan”, lacht Rosita. “Daarom is die date morgen hard nodig, dan kunnen jullie bijpraten.”

“Ja.”

“Blijft-ie dan ook bij je slapen?” vraagt Rosita. “Of ga je dan mee naar zijn huis?”

“Ik ga niet in een eenpersoons studentenbed liggen!” roep ik. En terwijl ik dat zeg, realiseer ik me dat ik niet eens weet waar hij woont. En hoe. Ga ik ook vragen morgen.

“Ga dan maar gauw de boel in de wax zetten, mop”, lacht Rosita.

Ik app Pim nog even dat Fae onderweg is, en stuur het nummer Never too late van Karuan naar Laurens. Een lekker lui deuntje, met een vleugje kwetsbaarheid in de tekst. Hou ik van. Dit liedje hoorde ik laatst in een film voorbij komen en ik vroeg aan Fae of ze het kende. Pakte ze meteen haar telefoon en vroeg, roepend in de onderkant van haar toestel: “Siri, welk nummer is dit?” ‘Even luisteren’, antwoordde Siri ook nog, en ik zat als een analfabeet toe te kijken. Binnen vijf tellen had ze dit nummer gevonden.

Pim stuurt me een duimpje terug en niet veel later schrijft Fae dat ze er is.

Ik pak een boek, nu ik de middag en de avond voor mezelf heb. Gemmetje van Yvonne Keuls weer. Ingesmeerd neem ik plaats op het balkon, maar op de een of andere manier kan ik de rust niet vinden.

Ik dwaal af naar Laurens, mijn gevoel is nog steeds wat onbestemd. Wat is dat toch? Hij heeft gezegd hoe het zit en ik heb sorry gezegd. Het doet me denken aan de tekst van Gibran, over pijn. Het boekje dat ik van Laurens kreeg. Veel van jullie pijn is zelfgekozen en dat is precies wat hier is gebeurd. Ik heb het verhaal zelf ingekleurd, negatief, en ervoor gekozen om het te geloven.

Ik sta op en loop naar de boekenkast, om een mooie passage te zoeken en die naar Laurens te sturen. Ik mag best wel even mijn goede wil tonen nu.

Trrrr. Trrrrr. Trrrrr. Een onbekend nummer. Daar heb ik nu helemaal geen zin in.

Ping!

Voicemail. Prima.

Bladerend door De profeet laat dat voicemailbericht me toch niet los.

Ik toets een 2 en hoor:

Remco van Rijn, Politie Brabant Oost. Kun je me even terugbellen?

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden