De Stagiair 3 Beeld Getty Images
De Stagiair 3Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 33: “Zijn hand golft op het ritme van de muziek mee op mijn kanten broekje”

Eindelijk is het de avond van de date. Laurens haalt Sanna op in een auto met chauffeur en ze gaan chic uit eten. Op de terugweg wordt het een hete boel.

Hanneke MijnsterGetty Images

Ik heb mijn huis gestofzuigd, mijn bed verschoond, de koelkast gepoetst en mijn nagels gelakt. Vingers en voeten. M’n bordeauxrode jurk hangt al klaar. Een oudje, maar zo mooi dat ik hem bijna nooit aandurf. Of nou ja, de gelegenheid er niet zo vaak voor heb. Maar vanavond wel. Ik ga uit eten met Laurens en ik ben bloednerveus. De laatste luxe date kan ik me niet eens heugen, en nu komt er straks een man voorrijden. Een jonge man ook nog eens. Een knappe, een slimme en het is nog op zijn initiatief ook. Misschien ga ik wel met hem mee naar huis vanavond. Of hij met mij. Blijkbaar ga ik daar al vanuit, waarom sta ik anders dit dekbed nu strak te vouwen? Ik ga echt niet in een studentenhuis of zo liggen. Opgepropt in een eenpersoonsbed.

Trrrrr.

Mijn telefoon stuurt me een terugbelherinnering van Remco van Rijn. Vandaag ga ik voor de kop-in-het-zand-methode. Ik heb zo een date én het is vakantie. Dat schoolgedoe komt over een maand wel weer.

Nog een uurtje en dan komt Laurens. Ik besluit de voorpret wat te verhogen en een oudje van Van Morrison op te zetten. Wild night schalt door het huis en ik maak een spiegelselfie van mijn outfit voor Rosita. Gut ja, ik zie er goed uit, lach ik naar mezelf. Blijkbaar is Rosita het met me eens, want ze reageert met drie vlammetjes op mijn portret.

Geniet vanavond lieverd! Dat mag gewoon xxxx

Haha, wat kent ze me toch goed.

Om vijf voor zes gaat de bel.

“My lady”, klinkt het door de intercom. “Ben je er klaar voor?”

“Ja”, glimlach ik. “Ik pak even mijn tas en mijn portemonnee en dan kom ik naar beneden.”

“Nee, nee. Ik kom je boven ophalen en laat je portemonnee maar thuis.”

“Nou ja zeg, hoe Hollywood wil je het hebben?” lach ik en druk op het knopje van de deur.

Ik heb een klein, zwart leren tasje voor mijn sleutels en mijn telefoon, dat ik voor vanavond in mijn hand vasthoud, net als in de film. Wanneer ik de voordeur open doe, komt Laurens net aanlopen. Zijn ogen fonkelen wanneer hij me ziet.

“Wauw, Sanna. Wat zie je er prachtig uit. Wauw, echt, wauw”, straalt hij. Ik word er bijna verlegen van, maar wat is dit leuk. Hij pakt mijn hand en samen lopen we naar de lift. Hij zoent me zodra de deur dicht schuift en zegt nog een keer hoe mooi hij me vindt. Bijna zwevend aan zijn rechterarm leidt hij me over de parkeerplaats naar een grote auto. Blinkend zwart is-ie en er staat Cayenne op de kont. ‘Hoe kom je hieraan?’ wil ik vragen, maar ik realiseer me dat ik daarmee mogelijk de magie van de avond doorbreek, dus ik houd me in.

Laurens doet de achterdeur voor me open en roept “yo” naar de bestuurdersstoel, waar blijkbaar een man zit.

“Naar Ravenstein alsjeblieft, Pablo”, vervolgt Laurens.

“Dag Pablo”, zeg ik.

“Hallo Sanna.” Verwonderd kijk ik naar Laurens, die zelf niet kan stoppen met glimlachen. Hij heeft een wit overhemd en een donkergroen jasje aan, op wat ik denk, een chinobroek. En nette schoenen met gespen aan de zijkant, waar ik stiekem een beetje om moet lachen, maar dat laat ik niet blijken. Ik vind het aandoenlijk dat hij zo zijn best heeft gedaan voor vanavond.

“Je ziet er goed uit”, fluister ik.

“Pablo, muziek?” vraagt Laurens en ik hoor de bekende tonen van Because the night van Patti Smith, een van mijn lievelingsnummers. Ik knijp in Laurens’ hand.

“Wat is er in Ravenstein?” vraag ik.

“Dat zie je vanzelf”, doet Laurens geheimzinnig. En ik besluit me volledig over te geven aan zijn plannen vanavond.

Een diner met zeven gangen, een wijnarrangement en de hele avond kusjes en een hand op mijn been. Ik weet niet wat me overkomt. Genieten, natuurlijk, maar bij iedere nieuwe gang voel ik me meer opgelaten. Wat kost dit allemaal wel niet? En waarvan betaalt Laurens dit allemaal?

“Met een sateetje had je me ook blij gemaakt”, zeg ik lachend.

“Ontvang het nou maar”, sust Laurens. Dus dat doe ik.

De ene wijn is nog lekkerder dan de andere. Steeds komt de ober een nieuw glas brengen met een een nieuwe soort, voorzien van een uitgebreide uitleg. Ik ben geen kenner, en Laurens blijkbaar ook niet, dus we knikken vriendelijk en drinken door. Wanneer ik na ruim een uur opsta om naar het toilet te gaan, voel ik hoe het overschot aan promillage mijn passen beïnvloedt. Gelukkig hoef ik niet te rijden straks.

Zeker vier uur later stappen we met volle magen en vuurrode wangen van tafel. Ik heb Laurens niet zien betalen, en wil ernaar vragen, maar herinner me dan weer dat ik heb beloofd om me nergens mee te bemoeien vanavond.

“Pablo, nu!” sist Laurens in zijn telefoon, en hup, daar rijdt de glanzende bolide alweer voor.

“Naar Sanna’s huis graag.”

“Of jouw huis?” vraag ik, maar Laurens reageert er niet op.

“Heb je genoten, lieverd?” vraagt hij.

Ik knik, en pak zijn hand. “Wat een bijzondere avond. En wat lief dat je dit allemaal voor mij hebt geregeld. Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik moet zeggen.”

“Je hoeft niets te zeggen. Voel het maar gewoon. Voel hoe de liefde stroomt.”

Ik pak Laurens bij zijn jasje en trek hem naar me toe. We zoenen. Gulzig en groots. Wat is dit lekker. Wat is hij lekker.

“Pablo, privacy”, zegt Laurens, en verdomd dat Pablo de auto parkeert en zelf uitstapt. Ik kom niet meer bij.

“Wat is dit nou?” lach ik.

“Lekker toch”, grijnst Laurens en duwt zijn hand wat dieper over mijn dijbeen. De wijn, de luxe, de liefde, het lijkt wel of ik in trance ben. Er klinkt een intrigerende drum uit de speakers en ik verdwijn in de cocon van de auto, in de armen van Laurens. You are my angel fluistert Laurens mee met de muziek, en we zoenen, voelen, woelen. Love you, love you, hoor ik. Zijn hand golft op het ritme van de muziek mee op mijn kanten broekje. Stevig en vol passie. Met zijn andere hand streelt hij mijn wang. Ik hijg, kreun en dat keer tien wanneer zijn vingers mijn broekje binnenglippen. Zo snel kwam ik zelden.

“Pijp me”, kreunt hij, en zonder aarzeling doe ik wat hij vraagt.

“Lik m’n ballen”, en ook nu volg ik zijn verzoek op. Zijn directheid trekt me wel een beetje uit de sfeer van zojuist en ineens realiseer ik me weer dat Pablo keurig buiten staat te wachten. Ineens voelt dit niet bijzonder meer, maar goedkoop. Ik ga rechtop zitten en kijk Laurens aan.

“Zullen we thuis verder gaan?” vraag ik.

“Nee schatje, toe, ik ben er bijna.” Ik wil niet ondankbaar zijn, dus ik ga door. Veel werk hoef ik trouwens niet te verrichten, want voor ik het weet heb ik mijn mond vol. Gatver. Hij had wel even mogen waarschuwen. Ik heb geen servet in de buurt, dus ik besluit de warme mufheid maar door te slikken.

“Hmmmm, lekker Sanna”, grijnst Laurens en geeft me een kus.

Daarna drukt hij op de handgreep van het portier en opent het raam.

“Pablo! We kunnen weer!”

Ik schuif wat weg van Laurens en doe mijn gordel weer om.

“Naar Sanna, ja, en daarna langs mij”, zegt hij, en zo krijgt deze romantische avond ineen een nare nasmaak.

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden