null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 34: “Wat mijn relatie met Laurens is, wil de agent weten”

Na de hete date met Laurens, die eindigde in een koude douche, overweegt Sanna hun relatie helemaal te stoppen. Dan staat de politie op de stoep.

Hanneke MijnsterGetty Images

De ventilator zoemt, mijn dekbed plakt en ik woel. Ik voel een kater, terwijl de wijn nog in mijn bloed zit. Het was een mooie avond met Laurens en toch overheerst de teleurstelling. Die Disneydroom blijkt best hardnekkig. Misschien is het ook wel dat ik zo verlang naar romantiek en liefde, dat mijn hart hongerig is, zoals Rosita laatst zei. Ik genoot van de aandacht van Laurens, van alles wat hij geregeld had, van de overdaad zelfs. Terwijl ik mezelf toch zie als een eenvoudige vrouw. Maar die haast op het laatst, dat goedkope gefrummel in de auto en het afzetten bij mijn huis voelde kil.

Het is vijf uur ’s ochtends en bij het ontluiken van de dag zie en voel ik alles altijd loepzuiver. Ik mis Fae. Het steekt me dat ze niet appt en belt. En ook al ben ik blij dat ze het kennelijk zo naar haar zin heeft bij Pim, het doet me verdriet dat ze me niet meer nodig heeft. Of me blijkbaar niet zo mist.

Ik ga Laurens zeggen dat het stopt. Nu echt. Zoals Olivia Newton-John al zong in Hopelessly devoted to you: My head is sayin’, “Fool, forget him”, My heart is sayin’, “Don’t let go.” Nu heb ik die hype rond Grease nooit echt begrepen, want is het nou een musical of een film? En hoezo hebben die middelbare scholieren al auto’s? Maar goed. Als een naïef tienermeisje blijf ik hopen op een goede afloop, net als Sandy, terwijl ik beter zou moeten weten.

Ik ga Pim zeggen dat ik meer van hem verwacht, in zijn rol als vader.

En ik ga Rosita vertellen hoe blij ik met haar ben. Dat laat ik veel te weinig blijken, terwijl ze zoveel voor me doet en betekent. Zaterdag rijden Fae en ik erheen, dan neem ik een cadeau voor haar mee. Iets persoonlijks. Een boek? Een gedicht? Iets lekkers? Moet ik ook nog even over nadenken vandaag.

Verdorie. Ik ga er maar uit.

Trrrr. Trrrrr, hoor ik wanneer ik met aardbeien en blauwe bessen boven de krant hang. Jeetje zeg, het is net acht uur geweest.

“Remco van Rijn.”

“Oh, goedemorgen”, zeg ik.

“Goedemorgen mevrouw Van Appelen. Wij komen graag even bij u langs met een aantal vragen aangaande het onderzoek op het Boschveld College. Schikt dat vanmorgen?”

“Eh, nou, daarmee overvalt u me wel. Ik ben thuis, want het is natuurlijk zomervakantie. Kan dat niet na volgende week, dan ben ik weer op school?”

“We komen bij u thuis, mevrouw. Vandaag nog.”

Zijn toon geeft me een ongemakkelijk gevoel.

“Laat me even iets aantrekken, dan ben ik klaar. Is tien uur goed?”

“U ziet ons om tien uur.”

Het is snikheet, maar toch trek ik een blouse en een rok aan in plaats van de korte broek en het hemdje zoals ik eigenlijk van plan was. Ik ruim snel een beetje op en zet het koffiezetapparaat alvast aan.

Om tien voor tien gaat de bel al. Ze blijken met drie man sterk te zijn. Ik vind het nogal een imponerende vertoning.

“Mevrouw van Appelen. Goedemorgen. Collega’s Staal en De Beer komen onderzoek doen, ik kom u wat vragen stellen.”

“Kom binnen”, zeg ik. “Koffie?”

Drie knikkende koppen rond mijn eettafel. “Allemaal zwart”, roept Van Rijn ongevraagd.

Terwijl ik de mokken volgiet, zie ik de agenten door mijn woonkamer lopen en in de boekenkast kijken.

“Wat willen jullie onderzoeken?” vraag ik.

“Daar komen we zo op”, zegt Van Rijn beslist. “Eerst wil ik nogmaals van u weten wat uw relatie met Laurens Verschie is.”

Ik schrik en bloos ervan. “Nou, hij, eh, is mijn stagiair. Of was, want het schooljaar is natuurlijk voorbij.”

“Is dat alles?” vraagt Van Rijn, zonder me aan te kijken. Hij typt alles wat ik zeg mee in een tablet met zo’n dikke stootrand.

Het antwoord dat ik wel moet geven, maar niet durf, blijft hangen in mijn strottenhoofd. Het zorgt voor een ongemakkelijke stilte, die er uiteindelijk voor zorgt dat Van Rijn met een gefronst voorhoofd opkijkt van zijn tablet.

“Mevrouw van Appelen?”

Mijn telefoon ligt nog op de krant en blijkbaar staat mijn karma in de min, want uitgerekend nu stuurt Laurens een appje. Wanna be on your mind lees ik naast het link-tekentje. Van Rijn ziet het ook en na een grote hap lucht zeg ik: “We zijn gisteren uit eten geweest.”

“U en de heer Verschie?” vraagt Van Rijn.

“Ja.”

“In welke toedracht?”

Hou op man, denk ik, met je ambtelijke taalgebruik. Met je ‘toedracht’.

“Informeel”, zeg ik. Als jij containertermen wil, kun je ze krijgen ook.

“In de romantische sfeer?” houdt Van Rijn vol. Nu schrik ik pas echt. Want hoe weet hij dat? Mijn verbazing ontgaat Van Rijn ook niet.

“Mijn informant heeft u beiden gisteren gesignaleerd in Ravenstein. We hebben Verschie al een tijdje in het vizier en we vermoeden dat hij ook hier actief is, daarom kijken mijn collega’s graag even aandachtig rond. Is dat goed?”

“Prima”, zeg ik geschrokken. “Maar wat bedoelt u met actief?”

“Ik zou graag uw telefoon en computer inzien en heeft u nog andere digitale devices?”

“U mag alles controleren”, zeg ik. “Maar hoezo actief? Heeft Laurens hier iets gestolen? Ik mis niks.”

“Gisteren heeft hij de rekening van het restaurant niet voldaan, maar verder verwacht ik niet dat hier iets ontvreemd is.”

“Van Rijn!” roept de kleine van de twee. Hij kijkt onze kant op en houdt het boek van De profeet in de lucht.

“Die heb ik van Laurens gekregen”, zeg ik.

“Dan nemen we die mee voor onderzoek”, zegt Van Rijn, en dat is duidelijk geen vraag.

“Uw laptop en telefoon neem ik ook mee in dat geval. U krijgt van mij een tijdelijk toestel, zodat u bereikbaar bent. Mocht de heer Verschie u bellen, neem dan gewoon op, want het is niet de bedoeling dat hij argwaan krijgt.”

“Oké”, zeg ik zacht.

“Heeft u nog vragen?”

Nou wel honderd, minstens, maar ik weet niet eens waar ik moet beginnen.

“Waarvan wordt Laurens verdacht?” vraag ik.

“Daar mag ik niet over uitweiden, mevrouw.”

“En wat betekent dit nu voor mij?”

“Dat zal het onderzoek uitwijzen.”

“Wanneer krijg ik mijn spullen weer terug?”

“Dat kan ik u niet vertellen.”

Ik denk aan Laurens en hoe ik hem meteen wil bellen wanneer deze mannen de deur uit zijn.

“Beter neemt u zelf geen contact op”, zegt Van Rijn alsof hij mijn gedachten leest. “Hou het contact zo natuurlijk mogelijk. Als u vandaag al belt, krijgt hij wellicht argwaan.”

“Moet ik wel reageren op zijn berichten?”

“Dat juist wel, ja.”

Ik volg deze redenatie niet helemaal, maar op het moment volg ik even niks.

Terwijl de mannen mijn telefoon omwisselen en mijn apparatuur inpakken, schenk ik nog een koffie voor ze in. Die ze uiteindelijk nauwelijks opdrinken. Een kwartier later valt de voordeur met een klap dicht en sta ik verstijfd in de gang.

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden