Stagiair hoofdstuk 36 Beeld Getty Images
Stagiair hoofdstuk 36Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 36: “Mijn kind is zoek, je moet me helpen!”

Als Sanna haar dochter Fae gaat ophalen bij haar ex Pim, blijkt Fae niet thuis en onbereikbaar. Dat is nu al de tweede keer dat Fae is verdwenen.

Hanneke MijnsterGetty Images

“Ik bel Van Rijn!”, roep ik, maar Pim heeft andere plannen.

“Doe niet zo paniekerig, ze is vast weer iets met Anna aan het uitspoken, net als laatst.”

“Wat wil je doen dan?”, vraag ik. “Weer de hele stad doorzoeken?”

“En ouders bellen, vriendinnen. Weet jij wie haar vriendinnen zijn?”

“Natuurlijk weet ik wie de vriendinnen van mijn dochter zijn”, kat ik. “Ik heb alleen niet al hun nummers.”

“Oké. We gaan ook geen paniek zaaien”, besluit Pim. “Bel eerst die Anna maar. Ik ga kijken of ik op haar sociale media iets kan vinden.”

“Alsof ze daarop zet wat ze doet.”

Pim reageert niet en duikt al in zijn computer. Anna’s telefoon gaat gelukkig wel over, maar ze neemt niet op. Ik bel meteen nog een keer, misschien hoort ze het niet of zit ze iets anders te doen.

“Ja?”

“Hé Anna!”, zeg ik lichtelijk opgelucht, “met Sanna, de moeder van Fae. Ik ben hier bij Pim om Fae op te halen, maar ze is er nog niet en haar telefoon is denk ik leeg. Weet jij misschien waar ze is?”

“...”

“Anna? Heb jij enig idee?”

“... ze... nee, ik weet het niet.”

“Weet je het niet of wil je het niet zeggen?”

“...”

“We maken ons zorgen, Anna, en ik ga vandaag met Fae naar Friesland, dus we moeten haar nu wel vinden.”

“Ze ging naar die skaters. Meer weet ik niet.” En weg is Anna.

Ik bel terug om te vragen welke skaters dan, of waar, maar ze drukt me meteen weg.

“Weet jij iets over skaters?”, vraag ik aan Pim.

Hij schudt zijn hoofd.

“Wat hebben jullie eigenlijk samen gedaan, de afgelopen dagen?”

“Mmmbmbllmm werk...”

“Je hebt gewerkt?” Ik schud mijn hoofd. De man hééft niet eens een baan.

Pim knikt.

“In de drie dagen dat je dochter bij jou is, heb jij gewerkt”, mopper ik. “En wat deed Fae dan?”

“Gewoon, van alles”, zegt Pim. Hij kijkt me nog steeds niet aan.

“Weet je wel wat voor kleding ze droeg vandaag? Wat ze aan had?”

“Ik denk een broek.”

“Jij denkt een broek!”, gil ik. “Wat voor broek? Een lange? Een korte? Welke kleur? Welk merk? Heb je dan echt helemaal niet naar je dochter omgekeken deze dagen?”

“Zo kan-ie wel weer!”, buldert Pim. “Ik hou van m’n kind en ze komt niks tekort. Ik stel voor dat we haar nu gaan zoeken in plaats van elkaar alleen maar verwijten maken.”

Pim staat op en pakt een bier uit de koelkast. Hij dronk altijd graag en veel, maar op dit moment begrijp ik helemaal niet waarom er wat percentage in zijn mik moet.

“Zal ik maar door de buurt rijden dan?”, vraag ik, wijzend op zijn ontdopte flesje.

“Nee joh, één kan heus wel. Ik ga zo, echt. Misschien loopt ze zo wel binnen, hè. Je weet het nooit met pubers.”

Ik pak mijn telefoon en probeer Fae nog een keer te bellen. Geen gehoor.

Pim lijkt geen haast te maken en dat maakt me laaiend. Ik wil weten waar mijn kind is en niet langer in de wachtstand staan, en al helemaal niet in het huis van mijn ex. Zonder overleg loop ik naar de tuin en zoek in mijn belgeschiedenis naar het nummer van mijn beste, en enige, contact bij de politie.

“Van Rijn.”

“Ja, Remco, eh Van Rijn, met Sanna van Appelen. Mijn dochter is vermist. Ja, ik wil Fae hierbij als vermist opgeven.” Ik moet huilen van de woorden die ik nu uitspreek.

“Dat is niet mijn specialisme”, hoor ik Van Rijn zeggen, “ik doe-”

“Het maakt me niet uit wat je doet”, huil ik. “Mijn kind is zoek! We hebben al de hele dag niks van haar gehoord en haar telefoon is uit. Je moet me helpen!”

“Rustig aan, mevrouw Van Appelen. Wanneer heeft u haar voor het laatst gezien?”

“Ze was vanochtend nog bij haar vader, maar nu al sinds een uur of tien onvindbaar.”

“Tja, we spreken pas van een vermissing na 24 uur geen contact. En uw dochter is in de puberleeftijd toch?”

“Ja, maar ik maak me wel grote zorgen. Het voelt gewoon niet goed.”

“Goed. Op dit moment kunnen we nog niks voor u doen, maar ik zal mijn oren en ogen open houden.”

“Wie moet ik dan wel bellen?”, dring ik aan.

“Het algemene nummer, mevrouw, 0900-8844.”

Wanneer ik weer naar binnen wil lopen, zwaait Pim de achterdeur bijna in mijn gezicht.

“Wie belde jij?”

“Van Rijn”, zeg ik.

“Ik had nog zo gezegd: géén wouten!”, briest Pim. “Welk stuk van die zin begrijp jij niet? Als juf Nederlands nota bene.”

“We mogen haar pas morgenvroeg als vermist opgeven”, ga ik verder.

“Ze komt echt wel boven water”, sust Pim, maar het woord ‘water’ maakt me alleen maar ongeruster. Misschien is ze wel onwel geworden? Of gaan zwemmen in de plas en niet meer boven gekomen?

“Noemde ze een naam van vrienden, de afgelopen dagen?”, vraag ik. “Weet jij welke skaters Anna bedoelde? Heeft ze iets aan je verteld?” Pim schudt zijn hoofd. In zijn ogen zie ik de paniek groeien. Ik besluit de moeder van Anna te bellen, maar krijg ook bij haar geen gehoor. In een appje vraag ik haar of zij misschien weet waar Fae kan zijn en met welke groep skaters onze dochters contact hebben.

Laurens. Laurens! Hij kent skaters. Mocht ik nou zelf contact opnemen van Van Rijn of niet? Jammer hoor, ik doe het gewoon.

Mijn hart klopt in mijn keel.

“Hou op met bellen”, roept Pim. “We moeten even goed nadenken.”

“Ik ga haar zoeken, blijf jij maar hier”, stel ik voor. Dat is ook eigenbelang, want ik wil weg hier. En wel nu. Pim sputtert nog even tegen, maar uiteindelijk zijn we het erover eens dat het toch het meest logisch is dat hij hier blijft wachten, het is immers zijn huis.

Wanneer ik naar de voordeur loop, komt er een fietser voorbij.

“Kun je het zien, eikel?”, roept Pim boos naar het raam.

Verbaasd kijk ik hem aan.

“Die kerel verdraaide zowat zijn nek bij het naar binnen gluren”, rechtvaardigt Pim zijn scheldpartij.

Ik kijk naar buiten en zie een felgroene mountainbike met een lange jongen. Hij lijkt op Laurens, maar dan met een staartje.

Ja, ik ga Laurens bellen. De jongen fietst de straat uit en ik loop met mijn telefoon aan mijn oor naar mijn auto.

Nee! Overal ligt glas en de ruit linksachter heeft alleen nog rafeltjes. Ook dat nog!

Ik zak door mijn knieën op de stoep en bel Rosita.

“Rosiet!”, huil ik. “Fae is kwijt, m’n autoruit is ingetikt en de politie zegt van alles en ik weet het even allemaal niet meer...”

“Oh lieverd, wat zeg me nou? Wat is er allemaal aan de hand? Hoezo is Fae kwijt?”

“Pim, hij... Fae is...”

“Haal even diep adem, schat, diep in, en in drie tellen door je neus uit. Een, twee, drie, goed zo. En nu nog een keer. Heel diep in, en dan in drie, twee eeeeennnn een.”

PFFFFFFFFF.

Mijn voeten zet ik plat op de grond en ik voel de zuurstof weer in mijn lijf zakken. You’re not alone, I’m with you, zingt Rosita aan de andere kant van de lijn voor me. Een van haar lievelingsnummers, en het helpt. Opnieuw vertel ik haar wat er aan de hand is.

“Politie bellen! Meteen!” vindt Rosita. “En dik het maar aan, hoor! Op Pim hoef je echt niet te rekenen en het gaat wel om je kind!”

Ze heeft gelijk. Ik besluit eerst Laurens nog even te appen, met de vraag of hij Fae toevallig heeft gezien. Het valt me op dat hij al twee volle dagen geen contact gezocht heeft. En ik kan ook niet zien wanneer hij voor het laatst online was. Vreemd zeg.

“112, wie wil je spreken: politie brandweer of ambulance?”

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden