De Stagiair - hoofdstuk 48: “Zou de man die mij zo liefhad, me echt op het verkeerde been zetten?” Beeld Libelle
De Stagiair - hoofdstuk 48: “Zou de man die mij zo liefhad, me echt op het verkeerde been zetten?”Beeld Libelle

PREMIUMDe Stagiair

De Stagiair - hoofdstuk 48: “Zou de man die mij zo liefhad, me echt op het verkeerde been zetten?”

Op het politiebureau wordt Laurens binnengebracht. Heeft hij nou Fae’s horlogebandje om? Sanna en Rosita maken een plan.

Hanneke MijnsterLibelle

“Lieverd! Hé! Wat goed je te zien!” glimlacht Laurens. Zijn ogen fonkelen en ik krijg het er warm van. Het is alsof er altijd een rode draad tussen ons gespannen staat. Onzichtbaar maar wel voelbaar, wat er ook gebeurt. ‘Gut, ik zie er niet uit’, schiet door mijn hoofd. Mijn haar pluist en voor mascara had ik geen tijd meer vanochtend. En door de stress van de afgelopen dagen flubbert mijn broek inmiddels langs mijn dijen. Maar wat geeft het ook. Laurens ziet er ook grauw uit. Afgemat, zou ik bijna zeggen.

“Hé, kijk!” wijst Rosita.

Mijn ogen gaan weer naar zijn hand en ik herken dezelfde reggaekleuren als op Fae’s horloge.

“Dat bandje bedoel ik!” Haar harde tikken tegen mijn arm brengen me weer terug in het hier en nu.

“Hoe kom je daaraan?” vraag ik.

Rosita staat op van de bank en loopt naar Laurens toe.

“Laat eens zien”, zegt ze, maar hij trekt zijn hand terug.

“Ho ho, afstand mevrouw”, zegt de agent die Laurens binnenbrengt. “Ik begrijp dat u elkaar kent, maar meneer heeft nog altijd recht op privacy.” Hij maakt aanstalten om door te lopen met Laurens, maar Rosita geeft niet op. En gelukkig maar, want zelf lijk ik een dikke klont kaasfondue in mijn strot te hebben.

“Hoe kom je aan dat bandje?” vraagt Rosita nu. “Is het gemaakt van gedraaid katoen? Niet gevlochten dus, maar gedraaid? Ja hoor, ik herken de witte balkjes overdwars. Dit is precies het armbandje dat ik aan Fae heb gegeven. Dus hoe kom jij daar aan? Dat wil ik heel graag weten!”

Ik zeg niks en kijk vooral naar Laurens’ gezicht. Hij staart naar de grond, bijt een beetje op zijn onderlip en veert dan op. Ineens weer die fonkeling in zijn ogen, alsof hij inwendig het lichtknopje heeft gevonden.

“Oh joh, dat heeft Fae me gegeven. Het was-”

“Wanneer?” roepen Rosita en ik in koor. En ook Van Rijn bemoeit zich inmiddels met het gesprek.

“Ik neem hem wel van je over”, knikt hij naar zijn collega. “Excuus dames, ik ga verder hier. Jullie rit zal er zo wel aankomen.”

“Maar!” roep ik. “Laurens! Heb je Fae gezien dan? Vertel me waar ze is! Ik wil haar zo graag vinden.”

“Dat snap ik, Sanna”, zegt Laurens rustig. “Ik begrijp hoe ongerust je moet zijn. Ik weet niet waar Fae nu is. Laatst was ze bij het skatepark, toen heb ik haar nollie kickflips geleerd. Dit is ongetwijfeld een groot misverstand allemaal. Als ik hier straks klaar ben, dan kom ik naar je toe, goed? Dan help ik je zoeken.”

Mijn hart bonst in mijn keel. Laurens’ verhaal geeft me hoop. Fae heeft geskate, ze is actief en ligt dus niet ergens in de goot. Of erger. Laurens gaat me helpen, ik voel het.

Rosita’s ogen spuwen vuur. En ook Van Rijn lijkt een ander gevoel te hebben dan ik. Hij neemt Laurens mee naar de verhoorkamer en draait zich naar mij om.

“Geloof niet alles wat er voor je ogen gebeurt”, fluistert hij me toe.

“Wat ben je stil”, zegt Rosita als we weer op de achterbank van de politieauto zitten. We gaan naar huis, maar ik wil helemaal niet naar huis. Het duizelt me. Wat weet Pim, wat deed hij precies? En wat weet Laurens? Waarom sprak hij zonder mijn weten af met Fae? Ik ben er misselijk van.

“Het voelt zó tegennatuurlijk om niks te doen en af te wachten”, zucht ik.

“Nou, dan leggen we ons daar toch niet bij neer”, stelt Rosita voor. “We gaan zelf zoeken. Bij skateparken, bij Starbucks. We gaan zelf wel bij Anna langs. Het duurt nu veel te lang, maar ik moet zeggen: ik heb goede hoop. Mijn gut feeling zegt me dat Fae oké is en je weet, mijn schoot liegt nooit.”

Dat is zo mooi aan Rosita. Die vrouw leeft altijd vanuit haar lijf en laat zich nooit misleiden door haar hoofd. Soms zou ik willen dat ik een beetje meer Rosita in m’n donder had.

“Schat, ik ga je helpen”, zegt ze, “maar op één voorwaarde.”

Ik kijk haar verbaasd aan.

“Je bent eerlijk. Ik wil honderd procent eerlijkheid van je over Laurens. Naar mij en naar jezelf.”

“Ik...”

“Want ik zag je wel weer blozen toen hij je aankeek. En ik weet dat hij je goddelijke orgasmes heeft gegeven in het gras, en ik weet ook dat je heel graag wil dat hij echt van je houdt. Maar dat verhaal met dat armbandje, dat is geen zuivere koffie. Geen enkel meisje geeft zomaar haar cadeautje van tante R aan een docent. Want dat is hij, hè, voor haar. Niet jouw vriend, maar gewoon een docent. Hij heeft haar onder druk gezet, dat kan niet anders.”

“Maar waarom dan?” vraag ik. “Waarom zou hij dat doen? Hij weet toch dat Fae alles voor mij betekent?”

“Ja, maar zo denk jij. Dit is precies wat ik bedoel. Jij kijkt vanuit liefde, maar als die jongen handeltjes heeft met Pim, dan is het allesbehalve een lieverd. We kunnen niemand vertrouwen Sanna, niemand.”

Rosita’s woorden raken me diep en maken mijn tranen los. Zou de man die mij zo liefhad, die me kan lezen, dwars door alles heen, zou hij me echt op het verkeerde been zetten? Ik bedoel, hoe kan dat nou? Ik voelde toch wat er gebeurde daarstraks? De warmte die hij me gaf?

“Ik kan het me echt niet voorstellen”, zeg ik zacht.

“Nogmaals”, hamert Rosita, “we kunnen niemand vertrouwen. Ook Laurens niet. We moeten kijken naar de feiten, dat doet de politie ook.”

“Absoluut”, zeg ik, “absoluut. Ik houd een open vizier. Laten we eerst naar Anna gaan, misschien heeft ze wel weer iets van Fae gehoord.”

“U gaat helemaal nergens heen”, zegt de agent streng vanaf de voorbank. “Thuis afwachten is het enige wat u kunt doen. Uw dochter heeft er niets aan als u zelf de piraat gaat uithangen.”

“Oké”, zeggen Rosita en ik in koor, maar onze blik zegt genoeg.

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden