De Stagiair - hoofdstuk 52: “Ik wil niet meer met Laurens praten, ik wil hem voelen” Beeld Getty Images
De Stagiair - hoofdstuk 52: “Ik wil niet meer met Laurens praten, ik wil hem voelen”Beeld Getty Images

PREMIUMDe Stagiair

De Stagiair - hoofdstuk 52: “Ik wil niet meer met Laurens praten, ik wil hem voelen”

Fae en Sanna zijn weer thuis, maar Sanna weet nog niet wat de rol van Laurens was in haar verdwijning. Ze besluit nog één keer met hem af te spreken.

Hanneke MijnsterGetty Images

Die goeierd van een Jelle staat erop Fae en mij van Lemmer naar Vught te brengen. Een rit van twee uur enkele reis, maar nog altijd sneller en goedkoper dan de trein. Met koetjes en kalfjes ben je na een kilometer of veertig wel klaar, dus het grootste deel van de reis zwijgen we gedrieën.

“Vertel eens Fae, wie is jouw idool? Waar luister jij graag naar?” Jelle zoekt de redding in de radio. Slim. “Harry Styles? Snelle?”

Ondertussen schiet de radio al aan en vallen we midden in Silk Sonic, de superfunky band waar Laurens helemaal weg van is. En dan uitgerekend het nummer Skate. Fae veert op en even denk ik een herkenning in haar ogen te zien. Het raakt me. Zou Laurens ook liedjes met mijn dochter gedeeld hebben? Zit het allemaal in haar hoofd of speelde er echt iets?

Eenmaal thuis duikt Fae meteen haar kamer in. Ze ploft op haar bed en schopt haar schoenen uit.

“Fijn weer, hè”, zeg ik. Fae haalt haar schouders op en trekt een kussen op haar buik.

“Ben je nog steeds boos?”

Weer haalt ze haar schouders op.

“Zullen we nog even praten?”

Fae schudt haar hoofd.

“Mag ik cola?” vraagt ze.

“Dat heb ik niet, maar ik ga nu thee zetten. Wil je ook?”

Wanneer ik even later haar kamer in kom, zit ze op de grond, leunend tegen haar bed met haar telefoon in de oplader. Ze kijkt niet op of om.

“Ja, die zal je wel gemist hebben”, glimlach ik.

“Mag ik naar Anna?”

‘Me dunkt dame, je bent net weer thuis!’ wil ik roepen, maar ik bedenk me. Laat ik haar ook even haar eigen ruimte geven en niet meteen een nieuwe strijd opzoeken. En bovendien: ik wil graag verhaal halen bij Laurens, dus het komt me ook niet verkeerd uit als Fae een paar uur onder de pannen is.

“Als het van Anna’s moeder mag, vind ik het ook goed”, zeg ik daarom, ook al steekt het me wel.

Terwijl Fae zich doucht en omkleedt, app ik Laurens.

Hoe is het? Waar ben je? Ik wil graag even naar je toe komen om te praten.

Hij leest ’t meteen en begint te typen. Stopt weer. Start weer. Stopt weer.

Goed! Fijn! Ben jij oké? En Fae? vraagt hij. Ik kan over een half uur bij je zijn.

Nee, niet hier, ik kom wel naar jou, antwoord ik. Laten we de zaken vooral niet ingewikkelder maken dan ze al zijn.

Vughtse Heide anders? Dan wandelen we even. Het is heerlijk buiten! stelt Laurens voor. Ik heb geen tijd om nog een half uur te bakkeleien, dus ik stem in en beloof er te zijn. Dat betekent een vliegensvlugge douche en snel wat mascara op. Ik sta te twijfelen voor mijn kast en kies uiteindelijk toch voor een wit bloesje.

Van Rijn belt. Ik heb geen tijd, maar neem toch op.

“Heb je mijn berichten niet gezien, Sanna?”

“Jawel, excuus, ik was druk met Fae. Ze is oké, hoor.”

“Mooi. Zeg, wat heb jij van Pim vernomen de afgelopen 36 uur?”

“Niets”, zeg ik, “Hoezo?”

“Hij is niet meer op het bureau en ook niet thuis, maar hij heeft wel een dreiging uitgesproken waarover we ons zorgen maken.”

“Dreiging?”

“Ik kan niet in detail treden. We konden hem niet langer vasthouden, maar nu lijkt hij van de radar verdwenen. Wil je mij meteen op de hoogte stellen als je ook maar iets over Pim verneemt?”

Dat beloof ik. Over mijn afspraak met Laurens rep ik met geen woord.

Laurens staat al bij het bankje als ik aan kom fietsen. Hij draagt een houthakkersjas met rode en zwarte blokken en een wijde zwarte broek. Een kleurencombinatie die ik niet van hem ken, maar het staat hem goed. Hij ziet er sowieso een stuk beter uit dan de laatste keer dat ik hem zag op het politiebureau. Ik kijk naar zijn pols en zie dat hij het rood-geel-groene armbandje niet meer om heeft. Zal ik ernaar vragen?

“Hallo!” zeg ik, ietwat ongemakkelijk.

“Hé Sanna”, grijnst Laurens en geeft me een knuffel. Ik parkeer mijn fiets naast het bankje en zonder overleg slaan we allebei het pad naar rechts in. Ik check nog even of mijn telefoon in mijn jaszak zit en aan staat. Ja, gelukkig. Mijn lijf trekt automatisch naar het zijne toe, zo lijkt het, ondanks alle vragen die ik in mijn hoofd heb.

“Je ziet er goed uit”, glimlacht Laurens.

“Wat is er tussen jou en Fae?” vraag ik. Ik wil meteen de diepte in.

“Niks bijzonders”, antwoordt hij.

“Nou, zij denkt van wel”, ga ik verder. “De hele reden dat ze zoek was, is omdat ze achter jou aan ging en een foto van ons op jouw telefoon zag. Waarom heb je die überhaupt gemaakt? Je weet dat we daardoor in de problemen kunnen komen. Sterker nog, ik wil graag dat je ’m vernietigt.”

“Oké, rustig maar”, grijnst Laurens. Weer dat mondhoekje omhoog en weer een vlugge tinteling in mijn buik. Dit wil ik helemaal niet voelen. “Ik vond het gewoon een mooi aandenken van een mooi moment. We hadden een heerlijke avond toch? En jij was prachtig. Maar wat dacht Fae dan?”

Ik vertel over haar verliefdheid, dat ze die skatefestivals van hem stiekem bezocht met haar beste vriendin en over hoe boos ze nu op me is, omdat zij dus nu wel weet dat er iets gaande is tussen ons. Voor de duidelijkheid hamer ik er nogmaals op dat niemand van ons mag weten.

“En vertel eens, wat deed jij daar op het bureau?” Ik wil antwoorden, en wel nu.

Zijn pas vertraagt en Laurens wendt zijn blik af naar de grond. Een stilte, een hap lucht en weer een stilte.

“Ik heb die examens gestolen. Sorry, Sanna.”

“Waaróm?” Die keren dat hij ineens weg was op school, of dat hij toevallig bij mijn computer zat - ik heb het allemaal gezien en er iets bij gevoeld. Waarom heb ik niet op mijn onderbuik vertrouwd?

Weer een stilte.

“Ik zou er 30K voor krijgen.”

“...”

“Dat is dertigduizend euro.”

“Goh”, zeg ik cynisch, “ik ben niet helemaal bejaard.”

“Nee. Sorry.” Hij kijkt me nog steeds niet aan.

“Maar... zou? Wat is er dan gebeurd? En wat moet jij met zoveel geld?”

“Pim wilde het Boschveld College afpersen en daar veel cash mee pakken. Hij beloofde mij 30 procent, maar dat kwam nooit.”

“Pim? Mijn Pim? Mijn ex?”

Laurens knikt.

“Maar hoezo? De school heeft toch helemaal geen geld? Dat is toch algemeen bekend?”

“...”

“En hoe ken jij Pim dan?”

“Van een crypoforum. We handelen allebei, zoals je weet, en Pim nodigde me uit omdat hij een idee had hoe we samen een klapper konden maken. Dat wilde ik wel, want ik heb eind vorig jaar anderhalve ton verloren.”

Nu ben ik degene die zwijgt en Laurens vertelt rustig door.

“Pim had een lead op Verbunt, iets om hem af te persen. Ik weet niet wat. Maar hij zag een grotere kans en gaf mij opdracht om Verbunt af te luisteren... en jou ook... en nou ja, daarom meldde ik me aan voor een stage... en zo kwam ik aan die examens en die heeft hij toen verkocht, maar dat bleek niks waard... en Verbunt hapte niet... en nu heb ik geen geld en wel een boete... en-”

“Jezus man! Mij ook? Heb je mij ook afgeluisterd? Heb jij al die rotzooi in mijn computer geplant?” vraag ik boos.

“Dat moest van Pim!” zegt Laurens, “want hij wilde weten hoeveel geld je hebt, omdat hij het idee heeft dat je hem uitkleedt met al je eisen. Zíjn woorden, hè Sanna, zijn woorden, maar dat kon ik niet meer, want -”

Laurens schraapt zijn keel en kijkt me aan: “Want toen werd ik echt verliefd op je.”

We stoppen allebei met lopen. Ik zie een palet aan emoties in zijn ogen. Wanhoop. Angst. Een bijna kinderlijke onschuld en toch ook iets wat lijkt op oprechte liefde. En dan heb ik nog niet eens over wat ik zelf voel. Boosheid, verraad, zelfs iets van medelijden om zijn naïviteit. Maar ook, zo lijkt het, een vleug blijdschap. Laurens heeft nooit eerder gezegd dat hij verliefd op me is. Zie je wel, ik ben niet gek. Dit heb ik dus ook goed gevoeld. Maar potverdorie ook. Hij heeft met me gespeeld. Al die mooie verhalen, al die digitale liefdesbriefjes, waren een vooropgezet plan. Ik voel me genaaid en niet op de lekkere manier.

Ik zie hem door andere ogen nu. En mezelf ook. Ik voel me sterk, alsof er een golf aan adrenaline en power door mijn aderen suist. Mijn gut feeling heeft het altijd bij het juiste eind en ik beloof mezelf hier en nu dat ik mezelf nooit meer in de steek laat.

Niemand speelt ooit nog met mijn hart. Niemand.

Ik leg mijn hand op Laurens’ arm en zeg: “Ik ook op jou.” Zijn ogen lichten op. Blijkbaar kan ik dit gevoel nog steeds oproepen in mezelf en dat komt nu goed uit.

“Ik wil nu niet meer praten, ik wil je voelen”, zeg ik, terwijl ik mijn hand naar zijn borstkas duw. We zoenen wild en woest en ik laat alles stromen wat er is. Ondertussen zoek ik in mijn jaszak naar mijn telefoon en druk opnieuw hard op het knopje aan de zijkant.

Laurens wijst naar een dichtbegroeid plekje en neemt me mee aan zijn hand. Gevallen bladeren vliegen op door onze stappen, hij houdt een tak voor mij omhoog en dan komen we bij een oude boomstronk. Hij is wat klam, maar dat geeft niet.

“Zal ik mijn jas er voor je opleggen?” vraagt hij.

Hier op deze boomstronk laat ik me nog één keer tot de zevende hemel likken. God wat is hij goed. Wraakseks is de geilste seks.

“Nu ik”, glundert Laurens.

Geen denken aan. Ik pak mijn telefoon en doe net alsof ik naar de tijd kijk. In werkelijkheid stuur ik mijn opname, met daarop Laurens’ bekentenis van een kwartier geleden, over Pim en de examens, door naar Van Rijn.

“Ik moet gaan!” zeg ik en ik loop rustig de bosjes uit naar mijn fiets. Zonder ook maar één keer om te kijken. I do my hair toss, check my nails en voel me Good as hell.

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Dit is het laatste hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden