Diana, Princess of Wales (1961 - 1997) during a trip to Canada, May 1986. (Photo by Georges De Keerle/Getty Images) Beeld Getty Images
Diana, Princess of Wales (1961 - 1997) during a trip to Canada, May 1986. (Photo by Georges De Keerle/Getty Images)Beeld Getty Images

PREMIUM

6 levenslessen van prinses Diana

Van hoe ze met haar jongens, schoonfamilie en personeel omging tot hoe warm en open ze was met mensen. Diana, prinses van Wales is nog steeds van grote invloed op hoe prinsessen van nu hun levens vormgeven.

Claudia WitteveenGetty Images

Geen prinses die helemaal ontkomt aan vergelijkingen met Diana. Zelfs niet 25 jaar na haar dood in 1997.

Diana veranderde in haar tijd als royal álles. Er werd geknuffeld met zieke mensen, ze werd een heus mode-icoon en voor álles was ze moeder van haar boys. Dankzij haar waaiden er frisse winden door Europese paleizen, waarvan de invloed ook vandaag nog voelbaar is. Zowel voor prinsessen die dicht bij de troonopvolging zijn (zoals Victoria, Mette-Marit en Mary) als voor de jongere generatie (zoals Amalia, Leonor van Spanje en Elisabeth van België). Dit zijn de zes lessen van Diana.

Prinses Diana en haar zoons prins William en prins Harry, in Hyde Park, Londen op 7 mei 1995. (Photo by Anwar Hussein/Getty Images) Beeld Getty Images
Prinses Diana en haar zoons prins William en prins Harry, in Hyde Park, Londen op 7 mei 1995. (Photo by Anwar Hussein/Getty Images)Beeld Getty Images

1. “De kinderen zijn het allerbelangrijkste”

Koningin Elizabeth en generatiegenoten lieten hun kinderen grotendeels door nanny’s opvoeden. Een paar maanden zonder de kinderen op pad, dat kon toen nog gewoon. Diana moest er niets van weten. Zij was in eerste plaats moeder, in een koningshuis waar de stiff upper lip regeerde. Ze koos zelf de namen van haar zoons (Charles pleitte zonder succes voor Arthur en Albert). Ze weigerde zonder ze op reis te gaan en nam William met negen maanden gewoon mee naar een staatsbezoek van zes weken aan Australië en Nieuw-Zeeland. Ze bracht haar zoons zelf naar school en maakte van William de eerste Britse troonopvolger die naar een openbare school ging.

Dat is geen unieke Diana-greep trouwens, want dat deden Beatrix en Claus ook al voor hun drie prinsen. Maar Diana maakte de kloof tussen royal kinderen en hun leeftijdsgenoten op een veel breder vlak kleiner, bijvoorbeeld door haar jongens mee te nemen naar pretparken en McDonald’s.

Tegenwoordig doen eigenlijk alle royals het zo. Máxima stond ook regelmatig op het schoolplein van de basisschool in Wassenaar, Willem-Alexander werd met de prinsessen weleens bij de Mac gespot. Will en Kate werken niet of nauwelijks in de schoolvakanties van George, Charlotte en Louis. Kinderen hebben inmiddels echt een plekje gekregen op de koninklijke-agenda. En daar is Diana ooit mee begonnen.

Prinses Diana schudt de hand van een aidspatiënt in Toronto, Canada. (Photo by Tim Graham Photo Library via Getty Images) Beeld Tim Graham Photo Library via Get
Prinses Diana schudt de hand van een aidspatiënt in Toronto, Canada. (Photo by Tim Graham Photo Library via Getty Images)Beeld Tim Graham Photo Library via Get

2. “Het is mijn lotsbestemming om de zwaksten in de samenleving te helpen”

Royals zetten goede doelen in de spotlights. Dat is wat ze altijd hebben gedaan. Maar het menselijk aspect, daar werd nog weleens aan voorbijgegaan. Er was toch altijd een afstand tussen prinsessen en hun volk. Figuurlijk, maar ook letterlijk. Diana was de eerste die hurkte bij kinderen om op hun niveau met ze te praten. Die mensen die het zwaar hadden soms een knuffel gaf. En die liet zien dat ook zware onderwerpen besproken moesten worden.

Een van haar beroemdste momenten ooit was toen ze in 1987 in Londen een aidspatiënt de hand schudde en twee jaar later een kind met aids knuffelde, iets waar mensen toen nog doodsbang voor waren. Ook haar wandeling tussen de landmijnen van Angola niet lang voor haar dood in 1997 is legendarisch. Diana ging verder dan een prinses ooit was gegaan. En inspireerde daarmee een hele generatie prinsessen die weten hoe belangrijk het is dat ze dicht bij hun landgenoten staan, ook in letterlijke zin.

Prinses Diana bij een polowedstrijd, juni 1983. Ze draagt de ‘black sheep’-trui van het merk Muir and Osborne.  (Photo by Princess Diana Archive/Getty Images) Beeld Getty Images
Prinses Diana bij een polowedstrijd, juni 1983. Ze draagt de ‘black sheep’-trui van het merk Muir and Osborne. (Photo by Princess Diana Archive/Getty Images)Beeld Getty Images

3. “Het maakt niet uit wat je draagt, het enige wat ertoe doet is de persoon die achter die kleding schuilgaat”

Koninklijke mode werd decennialang gedomineerd door lange rokken en kuise decolletés. Tot in de jaren tachtig een jonge prinses besloot dat het ook wel anders mocht. Diana liet bijvoorbeeld vaak haar knieën zien. Hield van blote schouders. Droeg soms strakke jurken, of ging geheel in het zwart – tot dat moment alleen iets voor begrafenissen.

Ze droeg zelfs mannenpakken – als je goed luistert, hoor je koningin Elizabeth nóg zuchten. Dat was destijds echt not done. Tegenwoordig draait de mode van elke moderne royal meer om trends dan om etiquette. We zien blote benen (zonder panty!), hoge splits, stukjes huid (hallo Máxima in Noorwegen!) en eigenlijk bijna alles wat ook in het normale modebeeld voorbijkomt. En ja, dat is natuurlijk óók van grote invloed op wat jonge prinsessen van nu (gaan) dragen.

Was dat sowieso wel gebeurd? Waarschijnlijk. Maar een prinses die zó de modespotlights pakte als Diana, daar kunnen wij er geen tweede van noemen.

Diana bezoekt kinderen in Angola, die gewond zijn geraakt door mijnen.   (Photo by Tim Graham Photo Library via Getty Images) Beeld Tim Graham Photo Library via Get
Diana bezoekt kinderen in Angola, die gewond zijn geraakt door mijnen. (Photo by Tim Graham Photo Library via Getty Images)Beeld Tim Graham Photo Library via Get

4. “De kern van een gelukkig leven is een baan die voldoening geeft”

Toen Diana trouwde met Charles, had eigenlijk niemand verwachtingen van haar buiten het baren van ‘an heir and a spare’ (oftewel een nieuwe kroonprins en een reserve-kroonprins). Ze was er in de kern om Charles te steunen. Maar daar werd ze diep ongelukkig van. Dus nam ze het heft in eigen hand en ging ze haar populariteit inzetten voor veel meer dan de haar toebedeelde goede doelen.

Ook in andere koningshuizen zette deze trend in. Veel prins-gemalen (denk aan prins Claus) en koningin-gemalinnen worstelden met hun eigen levensbestemming. Konden zij niet iets met hun eigen interesses doen naast hun ondersteunende taken? Onze eigen koningin Máxima werd er een boegbeeld van, met naast haar baan als koningin ook nog een heel eigen carrière bij de Verenigde Naties. Een groot voorbeeld voor alle troon-opvolgers die er in de komende decennia aan komen. En je kunt je afvragen of dat zo normaal was geworden als Diana niet zo open was geweest over hoe ongelukkig ze was met haar oorspronkelijke taakomschrijving.

Prins Charles en Diana op hun huwelijksdag, 29 juli 1981. Zij draagt een bruidsjurk ontworpen door David en Elizabeth Emanuel en een tiara van de Spencer-familie. (Photo by Anwar Hussein/Getty Images) Beeld Getty Images
Prins Charles en Diana op hun huwelijksdag, 29 juli 1981. Zij draagt een bruidsjurk ontworpen door David en Elizabeth Emanuel en een tiara van de Spencer-familie. (Photo by Anwar Hussein/Getty Images)Beeld Getty Images

5. “Als je blij bent met jezelf, doet het er niet meer toe wat een ander vindt”

Er wordt wereldwijd steeds meer openlijk gepraat over geestelijke gezondheid, maar ook in koninklijke kringen is het langzaamaan gemeengoed geworden sinds Diana na haar scheiding vertelde over haar strijd tegen depressies en boulimia en haar zelfmoordpogingen.

“De week na onze verloving legde Charles zijn hand om mijn middel en zei hij: ‘O, je wordt hier wel een beetje mollig hè?’ Dat triggerde iets in me”, zei ze er ooit zelf over. Het was ongehoord. Van royals werd en wordt toch een zekere mate van perfectie verwacht, vond Diana destijds zelf ook. Tot ze er bijna aan onderdoor ging.

Hetzelfde lot wachtte iets later kroonprinses Victoria van Zweden, die als tiener anorexia kreeg, maar openlijk hulp zocht. Inmiddels is het volstrekt normaal om toe te geven dat je soms hulp nodig hebt, beaamt ook onze eigen prinses Amalia in het boek van Claudia de Breij. “Ik praat weleens met een professional. Ik vind het geen taboe en geen probleem om dat in het openbaar te zeggen. Soms wordt het me allemaal te veel, school, vrienden. En dan praat ik met iemand. Iedereen praat over gezond eten en sporten en dat is ook heel belangrijk. Maar hoe belangrijk is het om je mentale gezondheid bij te houden? Het één kan niet zonder het ander.”

Prinses Diana rent met blote voeten tijdens een race voor moeders tijdens de sportdag van de school waar prins Harry naar toe ging. (Photo by Anwar Hussein/WireImage) Beeld WireImage
Prinses Diana rent met blote voeten tijdens een race voor moeders tijdens de sportdag van de school waar prins Harry naar toe ging. (Photo by Anwar Hussein/WireImage)Beeld WireImage

6. “Ik volg niet de regels maar mijn hart. Ook als dat me soms in de problemen brengt”

Ze hadden het in Buckingham Palace van tevoren niet achter het timide meisje uit Norfolk gezocht, maar Diana bleek een ware rebel die haar eigen koers zette binnen het Britse koningshuis. Zo koos ze haar eigen verlovingsring uit een catalogus van Garrard uit, at ze in het paleis graag samen met haar personeel (en deed dan ook de afwas) en besloot ze als eerste Britse prinses ooit in het ziekenhuis te bevallen van de toekomstige koning van Engeland.

O, en dan waren er haar geloften op de bruiloft nog. ‘To love, cherish and obey’, was de norm. Diana liet dat obey (gehoorzamen) weg. Schoonzus Sarah Ferguson durfde dat zelfs vijf jaar later nog niet aan, maar Diana’s schoondochters Kate en Meghan wél. Regels zijn er om te breken immers. Zeker regels die toen al antiek aanvoelden.

Door heel Europa zie je dat de koninklijke regelboekjes uit de tijd raken en dat royals meer als mensen mogen handelen. Zelfs binnen het stijve Britse koningshuis. Het is moeilijk om daar niet de hand van Diana in te zien.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden