Laatste kans in Nederland: Whitney – a Tribute by Glennis Grace

Zoek binnen:

De dag nadat - ik hoorde dat ik nooit meer zou kunnen lopen

Hier lees je over Ellen die 2 maanden na haar scooterongeluk op Bali wakker werd uit haar coma. “Afhankelijk worden betekent voor mij het einde.”

Ellen (46): “Waar ben ik? Ik zie een witte kamer, witte lakens op mijn bed, een open deur naar een gang. Mijn hele lichaam doet pijn. Mijn benen, armen, schouders. Ik probeer mijn rechterbeen op te tillen maar het lukt niet. Mijn linkeroog zit dicht en kan ik niet openen. Ik voel me verward en versuft. Hoe ben ik hier terecht gekomen? Opeens weet ik het weer. Ik ben in Heliomare, een revalidatiecentrum. Gister heb ik voor het eerst een helder moment gehad. Ik liep op een gang met een verpleegster naast me en zag opeens allemaal verdwaalde, verdwaasde mensen en mensen in een rolstoel. ‘What the fuck doe ik hier?’, zei ik tegen de verpleegster. Ik weet nog dat ze me heeft teruggebracht naar mijn kamer en dat er daarna allemaal artsen rond mijn bed stonden. ‘Ellen, vind je het fijn als we je meer informatie geven over je situatie’, vroegen ze. In korte bewoordingen vertelden ze me dat ik een scooterongeluk heb gehad op Bali en twee maanden in coma heb gelegen. In coma ben ik naar Nederland vervoerd. Gister ben ik voor het eerst wakker geworden.”

Advertentie

Vrijheid
“Ik voel me angstig en ben in paniek. De artsen hebben me gister niet veel verteld, maar wel een paar dingen. Dat mijn hersenen beschadigd zijn. Dat ik blind ben aan één oog. Dat ik nooit meer zonder een hulpstuk zal kunnen lopen en nooit meer zal kunnen sporten. Ik heb weinig tegen de artsen gezegd, maar wel één ding: ‘Ik moet lopen.’ Weer voel ik de angst. Het kán niet dat ik nooit meer goed zal kunnen bewegen. Ik heb mijn hele leven gesport en heb altijd een vrij leven geleid. Als kind kon ik zo goed zwemmen dat ik bijna naar de Olympische Spelen mocht. Ik heb altijd veel aan yoga gedaan, deed regelmatig een retraite. Op Bali heb ik nog een kwart marathon gelopen en ik begon er elke dag om 6 uur mijn ochtend met een wandeling over het strand. Vrijheid van bewegen, letterlijk en figuurlijk, is het allerbelangrijkste voor mij. Vanaf mijn 18e woonde ik op Ibiza. Na verschillende ondernemingen zette ik een eigen tassen label op en mijn tassen werden overal verkocht. Elk jaar ging ik een paar maanden naar Bali voor de productie van mijn tassen. Het idee dat die vrijheid voorbij is, is ondraaglijk. Afhankelijk worden betekent voor mij het einde. Ik móét hier bovenop komen, weer kunnen lopen.”

Gevaar
“Mijn moeder staat voor me. Ze strijkt me over mijn haren en geeft me een kus. Ik moet huilen. Ik snap het allemaal niet meer. Wat is er gebeurd? Ik kan me niks van het ongeluk herinneren. De tijd tussen het ongeluk en nu: het is een groot zwart gat. Ik woonde op die scooter op Bali, deed er alles mee. Was me ook altijd bewust van de gevaren. Als er vriendinnen langskwamen uit Nederland, waarschuwde ik ze: ‘Doe voorzichtig.’ Ik weet hoe gevaarlijk het verkeer op Bali kan zijn. Mijn moeder vertelt me dat niemand weet wat er is gebeurd. Dat een onbekend iemand me langs de weg heeft gevonden en dat een ambulance me naar het ziekenhuis heeft gebracht. Mijn moeder vertelt me dat ze ook een tijd op Bali is geweest en dat ik er geopereerd ben. Ik vind het vreselijk voor haar dat ze dit allemaal heeft moeten doen. ‘We wisten niet of je ooit nog wakker zou worden. Het is een wonder dat je er nog bent.’ Weer moet ik huilen.”

Bali
“Ik dommel weg. Ik zit waarschijnlijk onder de medicijnen en voel me versuft. Er komt een verpleegster langs om me te verzorgen. Het meeste ontgaat me. Als ik in slaap val droom ik over Ibiza. Ik zie de mooie baaitjes, de strandjes, beelden van dorpjes. Even later ben ik op Bali. Alles loopt door elkaar. ‘Hee buffels’, zeg ik tegen mijn moeder als ik weer wakker word en naar buiten kijk. Maar het zijn helemaal geen Balinese waterbuffels, het zijn runderen die in de Nederlandse duinen lopen. Het is een grote warboel in mijn hoofd.”

Lopen
“’s Middags mag ik even mijn bed uit. Ondersteund door een verpleegster loop ik een stukje door de gang. Alles doet me pijn en mijn rechterbeen kan ik amper bewegen. Ondanks mijn versuftheid realiseer ik me hoe belangrijk het de komende tijd zal zijn om te oefenen. Lopen….Ik moet lopen. Ik krijg de zin niet meer uit mijn hoofd, het moet een soort oergevoel zijn dat me dwingt om stapje voor stapje verder te struikelen. Ver kom ik niet. Als ik weer in bed lig val ik meteen in slaap. Ik ben doodmoe en mijn gedachten vliegen alle kanten op. Maar ik zal hier overheen komen, ik zal lopen.”

Lees hier hoe het verder gaat met Ellen

Lees hier meer De Dag Nadat verhalen

Iedere dag (gratis!) de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de Daily Update!

Tekst: Rosa Koelemeijer. Beeld: iStock

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien