Koen Beeld Libelle
KoenBeeld Libelle

Dagboek van Koen: “Door al die nieuwe familie krijg ik het gevoel dat ik mijn eigen kinderen verwaarloos”

Koen heeft de familie van Loretta leren kennen. Het zijn aardige, gezellige mensen waar hij goed mee overweg kan. Hoe meer familieleden hij leert kennen, hoe sterker het gevoel wordt dat hij zijn eigen kinderen verwaarloost.

Dagboek #33

Echt een leuke dochter heeft Loretta. Haar hele gezin is supergezellig. Binnenkort ga ik ook alle tantes, ooms, neven en nichten zien, want dan is Loretta’s vader jarig. Haar moeder leeft al tien jaar niet meer, maar haar vader wordt tachtig volgend weekend, en iedereen verheugt zich er blijkbaar enorm op om mij te leren kennen. Als dat maar niet tegenvalt, denk ik dan bij mezelf.

Bellen

Door al die nieuwe familie krijg ik ineens sterk het gevoel dat ik mijn eigen kinderen verwaarloos. “Hee pap!”, roept mijn dochter als ze de telefoon aanneemt. “Leef jij ook nog?”

“Ja, hoezo?”, vraag ik onnozel. “Nou, omdat ik je nooit meer spreek.”

“Nooit, nooit. Je kunt mij toch ook bellen.”

“In theorie wel”, hoor ik mijn dochter zeggen. “Maar in de praktijk moeten ouders altijd hun kinderen bellen, niet omgekeerd.”

Anderhalf uur later zit ik op haar te wachten in een café in Amsterdam. Ze had toevallig even tijd dus ik ben meteen naar de hoofdstad gereden. Terwijl ik op haar zit te wachten neem ik me voor om deze week ook een spontaan bezoek te brengen aan Julian in Maastricht. Tenminste, als ik weet dat hij thuis is.

Nieuw liefje

Als mijn mooie dochter het café binnenkomt zie ik verscheidene mannen omkijken. Teleurgesteld wenden ze hun blikken af als ze mij omhelst. Ik heb de neiging om te roepen: “Hee, dit is mijn dochter hoor!” Maar wat kan het me ook eigenlijk schelen. “Oelala, ben je afgevallen?”, vraagt Rosa plagerig. “Zeker een nieuw liefje pap!”

“Och dat zal wel meevallen”, antwoord ik ontwijkend. Maar daar neemt mijn dochter geen genoegen mee. “Kom op, jij bent er de man niet naar om lang alleen te blijven. Ook al beweert mama de hele tijd dat het wel eens goed voor je zou zijn.”

“Waarom denkt ze dat?”, hap ik onmiddellijk. “Laat het gaan, pap. Ze heeft altijd zo’n gevoel van: ziet iedereen wel wat ik allemaal voor jullie doe. Dus waarschijnlijk wil ze met terugwerkende kracht dat je inziet hoeveel ze voor je betekend heeft.”

“Dat heeft ze, daar hoeft ze niet aan te twijfelen.”

Foto

Rosa neemt een grote slok van haar wijn. “Mmm, weet ik pap. Eerlijk gezegd ben ik blij dat jullie ermee gestopt zijn. Dat huwelijk stelde al jaren niks meer voor. Soms is het gewoon op.” Over de tafel pakt ze mijn hand. Ik smelt van haar blik en zie ineens weer dat kleine brutale meisje dat ze altijd al was. “Voor de dag ermee pap: ik wil een foto zien van haar.”

Hoewel ik het me nog zo had voorgenomen om het niet te doen en ‘eerst te overleggen met Maud’, haal ik mijn telefoon tevoorschijn en laat haar een foto zien van Loretta. “Wauw wat een vrouw! Maar ik ken haar…”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden