Willeke Beeld Libelle
WillekeBeeld Libelle

Dagboek van Willeke: “Waarom staat Floris er zo op om zijn privacy te bewaken?”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Willeke

Zaterdag 17 juli

Het is avond. Vanmiddag zijn mama, oma en ik teruggekomen uit Limburg. Wat was dat een lange week. We zijn verregend en verdwaald, hebben geruzied en gelachen, en zijn uitgeput met blaren en rugpijn teruggekomen.

Maar goed, ik geef toe, het moet gezegd worden, oma heeft toch een beetje gelijk gekregen. Mama en ik zijn closer nu, en ik heb een flink kunnen leeglopen over de dingen die mij al langer dwarszitten. Soms vergeet ik dat mama nog best een jonge vrouw is, met een vrij nieuwe relatie, en een piepkleine baby.

Maar toch was een week meer dan genoeg. Ik heb vanmiddag snel mijn babyzusje op haar plakkerige toet gekust, heb mijn tas gedumpt en ben meteen naar Floris gefietst. Hij was gelukkig net zo blij om mij te zien als ik hem. Ik heb me de hele week zorgen gemaakt dat hij me in alle zomergezelligheid zou vergeten, maar toen ik aan kwam fietsen stond hij ongeduldig te wachten voor zijn huis, en vielen we elkaar enthousiast in de armen.

Nu hangen we een beetje in zijn kamer. Het is warm, en de avondlucht is klam en zwaar. “Kijk eens,” zegt Floris. Hij laat op zijn telefoon een reeks foto’s zien. Overbelichte flitsfoto’s van knieën en kaken, gebutst en vol schrammen. “Wie zijn dat? Wat is er gebeurd?” zeg ik geschrokken. “Eric is met zijn hockeyteam op Mallo. Er is daar avondklok, dus feesten mag officieel niet. Ze zijn zomaar in elkaar getrapt door politieagenten.”

“Zomaar?” Ik moet me inhouden om niet meer te zeggen. Ik ken Eric, en als zijn vrienden ook maar een beetje op hem lijken, moet het een onsympathiek clubje zijn. Rijkeluiskinderen die in het buitenland de wet overtreden en kicken op een aanvaring met de politie. “Ja, zomaar, ze hadden echt bijna niks gedaan. Die agenten zijn gewoon ziek corrupt.”

Ik verzwijg mijn weerstand. “Moest je niet mee naar Mallorca dan”, vraag ik. “Nah, ben ik vorig jaar al geweest. En ik wilde toch bij m’n meissie zijn”, zegt hij, en hij kust mijn bovenarm. Ik glimlach. Wat zijn we fijn en vertrouwd samen. Dit is het moment om te vragen wat ik al een tijdje wil vragen. “Floor, je hebt vast allerlei leuke dingen gedaan terwijl ik naar Limburg was.”

“Ja hoor, beetje gezwommen, gepoold met de boys... hoezo?”

“Nou, is het niet, zou het niet handig zijn voor mij als ik dat kon weten. Waar je was.” Hij trekt een bek. “Je bedoelt dat ellendige gedoe met elkaars telefoonlocatie kunnen zien? Je weet niet half hoeveel ruzie dat oplevert. Eric en z’n chick liggen elke week overhoop.” Ja, omdat Eric vast allemaal dingen uitspookt die het daglicht niet kunnen verdragen. Dat denk ik maar ik zeg het niet.

“Vertrouw je me niet?” vraagt Floris, en hij kijkt me ontspannen aan, half grappend. De schat heeft vast niets te verbergen. Maar waarom staat hij er zo op om zijn privacy te bewaken? Terwijl het doodnormaal is, terwijl al onze vrienden wel hun vriendjes en vriendinnetjes kunnen volgen. “Ik vertrouw je. Ik voel me er gewoon fijner bij,” zeg ik, en ik schaam me voor mijn zeurderige stemmetje. Als ik meer zelfvertrouwen had zou me dit uberhaupt niks uitmaken.

Maar hij bindt in. “Als het vrouwtje het wil. Kijk? Niks aan de hand.” Hij laat zien hoe hij zijn locatie aanzet op zijn telefoon en de mijne. Opgelucht kruip ik tegen hem aan.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden