Femke Beeld Ester Gebuis
FemkeBeeld Ester Gebuis

Femke: “Ik zat te klapperen met mijn oren en wist even niet wat ik moest zeggen”

Ze is freelance journalist. Femke (40) woont met Oscar en zoon Nathan (7) in Ouderkerk. Deze week schrijft ze over beroepsdeformatie.

Soms verbaas ik me erover hoe mensen in verschillende werelden leven. Het gekke is: als je eenmaal tot een bepaalde groep behoort, dan ontmoet je de andere groep weinig tot nooit. Daarom doe ik altijd mijn best om bijvoorbeeld een gesprekje aan te knopen met de loodgieter die onze verstopte wc komt maken of met de kapster die mijn haar kleurt en knipt. Ik wil erachter komen hoe zij denken, wat zij beleven, waar zij zich over opwinden.

Veilig

Het zal beroepsdeformatie zijn, maar mijn interviewtechnieken gaan ‘aan’ op zo’n moment. Bij de kapper heb ik daar ook echt tijd voor, want het duurt wel tweeënhalf uur om highlights te laten inzetten. In het begin was de kapster, laat ik haar Katja noemen, niet zo happig om het achterste van haar tong te laten zien. Maar toen ze merkte dat ik echt geïnteresseerd was en dat de informatie die ze deelde veilig was bij mij, begon ze tijdens onze derde afspraak echt te praten.

Dit was haar eerste legitieme baan, vertelde ze. Daarvoor had ze vooral werk gedaan waarover ze geen belasting hoefde te betalen. In de avonduren. Ik dacht nog dat ze bedoelde dat ze zwart mensen knipte, maar ze had het over zaken die het daglicht écht niet konden verdragen. Drugs en zo. Ik vroeg naar haar achtergrond. Katja bleek als zesjarige haar tweelingzusje te zijn verloren aan kanker, daarna verliet haar vader het gezin en ging haar depressieve moeder aan de drank. “Ik heb mezelf opgevoed”, zei ze, “en wat ik niet wist haalde ik van straat.”

Klapperen

Zoals de overtuiging dat je ervoor moet zorgen dat de staat niet aan je geld komt. Want wat doet de staat voor jou? Ik begon op te noemen waar belastinggelden voor bedoeld zijn, maar ik zag dat het haar (ook nu) niet kon overtuigen. “Ik zorg wel voor mezelf”, zei ze, “en voor de mensen van wie ik hou. Iedereen kan namelijk werken en als je niet kunt werken, tja, dan ben je zwak en de zwakkeren overleven het gewoon niet. Zo gaat het.” Ik zat te klapperen met mijn oren en wist even niet wat ik moest zeggen. Toen ik op de fiets naar huis zat, besefte ik voor de zoveelste keer hoe je achtergrond en de ervaringen uit je jeugd je ertoe kunnen brengen om zo zwart-wit te denken. En ik schaamde me voor mijn naïviteit.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden