null Beeld

Nico: “Mijn tijd bij die bibliotheek heb ik ervaren als één lange levensles”

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over zijn tijd bij de bibliotheek.

Bijna twaalf jaar lang kende ik duizenden Amstelveners alsof ze mijn eigen kinderen waren. Ik wist dat die ene meneer met die rode baard alles over Napoleon wist, dat die leuke vrouw met dat groene leren jasje dol was op stoofgerechten en dat die wat oudere mevrouw heel veel boeken las over Indonesië. Toch behandelde ik ze als vreemden. Zo ging dat in de bibliotheek.

Eén lange levensles

Ik werkte jarenlang op de afdeling inleveren/uitlenen. Ik leende boeken uit en ik nam ze weer in. De klanten en ik, we deelden een geheim. Elke keer als zij hun geleende boeken terugbrachten, gaven zij zich bloot. Ik heb die tijd ervaren als één lange levensles. Ik zag elke dag hoe de lezers zich aan boeken vastklampten. Ik stond op zaterdagochtend achter de uitleenbalie en werkte mij – ogenschijnlijk onbewogen – door stapels boeken.

Rouw, schelpen en streekromans

Ik wil nu wel bekennen dat bijna elk uitgeleend boek mij ontroerde. Ik leende vier boeken over rouw uit aan een vrouw met een zwarte zonnebril. Meteen daarna leende ik drie boeken over schelpen uit aan een man van ongeveer 45 jaar. Vervolgens een hele stapel streekromans aan een bejaarde vrouw.

Overleden

Ik had dan wel mijn professionele masker op, maar dit is wat ik dacht. Bij de vrouw met de zonnebril: ach nee, is haar man toch overleden. Wat vreselijk. In de maanden voor zijn dood kwam ze boeken lenen over gezond eten, hartfalen, bloeddruk. En nu opeens over rouw. Klik, klik, stempel, stempel. Snik...

Aan de kustlijn

De man met de schelpenboeken. Hij ging een dag later, zondag, op het strand kijken of hij precies de schelpen kon vinden die in zijn boeken stonden. Dat vond ik zo’n fijn idee. Die lieve man, met zijn a-modieuze jas, ergens aan de kustlijn, met ons boek in zijn hand. Voorzichtig, dat het niet nat werd. Dolgelukkig als hij een gevonden schelp naast een identieke schelp op blz. 146 hield.

Ontzettend lief

De vrouw met de streekromans. Ze leest thuis, ergens in Amstelveen – de stad die om een winkelcentrum heen is gebouwd – over weilanden, koeien melken, kaas maken en hartstocht. Ze leest over een boer, die eerst 35 jaar lang zwijgt en dan opeens aan zijn buurvrouw vertelt dat hij altijd van haar heeft gehouden.

Amstelveners, ik kende u en ik vond u allemaal zo ontzettend lief. Ik heb dat nooit persoonlijk tegen u kunnen zeggen.

Bij dezen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden