We gaan op zomer cursus: golfen, knippen én een duik in ons DNA

null Beeld

Leren golfen, een duik in je DNA of het kappersvak in de vingers krijgen: iets nieuws leren of ontdekken is altijd leuk. Libelle’s Marleen, Annemiek en Elsbeth volgden een zomercursus met een missie.

null Beeld

“Eenmaal op de baan sla ik de ene misser na de andere”

Redactiemanager Marleen Koolmees (54) leerde een balletje slaan op de golfbaan.

Een paar jaar geleden gingen vriendin Maureen en ik, in onze zoektocht naar een leeftijd-proof hobby, op bridge. Dat leidde weliswaar tot hilarische avonden en twee nieuwe bridge-vriendinnen, maar de diepe liefde bleef uit en al dat bieden was toch niet ons forté. Sterker nog, we waren er echt apenslecht in. Te jong en te dom voor bridge… Op naar de volgende uitdaging dus – een stevig robbertje gólf. Na een jaar zonder enig resultaat erover mijmeren, had Maureen er genoeg van. Ze belde: “We gaan nú online zo’n golfweekend boeken en ik hang niet op voor we iets hebben gereserveerd.”

Balletje slaan

Het weekend werd geprikt (door Maureen) en we meldden ons bij het clubhuis om in twee dagen de kneepjes van het vak te leren van een golfleraar – pro genaamd. In ons geval heette de pro Jorrit en deelden we zijn aandacht met twee andere vrouwen van 50-plus en vier jonge mannen tussen de 25 en de 30. We leerden hoe we onze golfclub moesten vasthouden, kregen een emmer vol ballen, namen een plek in op de driving range – dat zijn overdekte hokjes aan de rand van een heel groot stuk grond, waar je vanaf kunstgrasmatjes aan een stuk door golfballetjes kan wegmeppen – en gingen los. Ik moet zeggen: het gevoel dat je krijgt als je een balletje goed raakt, is ontzettend fijn. Tot mijn grote vreugde lukte het eigenlijk best vaak om de bal én hoog de lucht in te slaan én een flink aantal meters ver. Tijdens het slaan aan niets denken, adviseerde Jorrit en kijk, dáár ben ik best goed in.
Lang weekend kort: de sfeer bleef opperbest, het weer ook, iedereen haalde zijn of haar golfexamen en baanpermissie en na twee dagen liepen we de baan op alsof we precies wisten wat we moesten doen. Wat natuurlijk totaal niet het geval is.
Dat is ook de ervaring van Jaco van de Nederlandse Golf Federatie (NGF), die ik vlak na mijn eerste golfweekend spreek. Er liggen vrij veel golftassen te verstoffen in Nederland, licht hij toe. Dat komt omdat veel beginnende golfers enthousiast van alles aanschaffen, om er vervolgens achter te komen dat ze echt nog te weinig weten om het leuk te hebben op de baan. Vanuit de NGF wordt daarom het Golfstart-programma aangeboden: zes lessen met afsluitend een examen. Maureen en ik besluiten door te pakken – we zijn toch echt wel enthousiast over deze sport. Al snel staan we met een nieuwe golfpro - ditmaal een vrouw – weer op de driving range. Die NGF-meneer heeft gelijk: we zijn alle kennis van ons weekendje alweer kwijt. Hoe moet ik ook alweer chippen? Hoe krijg ik mijn bal uit de bunker? Hoe sta ik als de bal scheef ligt? We oefenen ons een slag in de rondte en langzaam maar zeker lijkt het wat te worden.

null Beeld

Rondvliegende plaggen

In de golftas die ik van mijn vader heb geërfd, maar nog nooit heb uitgepakt, vind ik zowaar een tienrittenkaart van de golfbaan waar hij altijd speelde. Mijn reeds jaren golfende man Ernst boekt meteen een afslagtijd. Voelde ik me op de driving range al heel wat, eenmaal op de baan sla ik de ene misser na de andere en heb ik geen idee met welke club ik moet slaan. Wat een gedoe! De plaggen vliegen in het rond, de bal schiet als een hockeybal over de grond of belandt in het water. Bovendien jaagt Ernst me over de baan (“Doorlopen, Marleen! De volgende groep golfers komt er alweer aan, je houdt de boel op!”), dus dit eerste officiële rondje is er niet één met een gouden randje. Vreemd genoeg blijf ik het leuk vinden. De week erna gaan we met onze pro Jacqueline de baan op (ik appte naar een golfvriendin met handicap nul dat ik een rondje had gelopen, waarop zij slechts één woord terug-appte: GESPEELD. Het duurde even voor het kwartje viel). Het gaat iets minder slecht, maar wat een mazzel dat er niemand op het terras zit om ons gepruts te zien. En toch, dat golfen is echt een toffe sport. Het is buiten, je maakt wat kilometers en bij elke golfbaan hoort een gezellig clubhuis, met bijbehorende hapjes en drankjes – wat wil je nog meer? Bovendien worden we volgens onze golflerares écht vanzelf beter naarmate we meer spelen. Hmm, nou, daar hopen Maureen en ik dan maar op, want vooralsnog blijken we in bridge noch in golf natuurtalenten. Die hole-in-one zal nog wel even duren...

PS

Ook leren golfen? Libelle-lezeressen krijgen 10% korting via golf.nl/golfstart met de kortingscode Libellegolft10. De actie loopt t/m 1 september 2021. De cursus Golfstart kost € 99,- waarna je in 6 golflessen klaar bent om de golfbaan op te gaan.

null Beeld “Mijn overgrootmoeder blijkt als twee druppels water op mijn oma te lijken”
Beeld “Mijn overgrootmoeder blijkt als twee druppels water op mijn oma te lijken”

“Het zou leuk zijn als ik familie blijk te zijn van abba’s agnetha”

Tekstredacteur Annemiek de Gier (49) ging op zoek naar haar roots.

Misschien lag het aan de lockdown dat ik opeens meer tijd had om na te denken. En dan niet over wat we eten vandaag, maar over de grotere vragen des levens. Wie ben ik? Waar kom ik vandaan? Het zijn belangrijke kwesties, maar in de vaart van het leven met een baan en twee pre-pubers kom ik er niet altijd aan toe. Nu wel. Het leek alsof mijn omgeving een beetje hetzelfde had: mijn moeder kwam met een verhaal over haar oudoom die in de jaren vijftig missiewerk deed in Afrika. Ze had er zelfs een fotoboek van, gekregen van een neef tijdens een familiereünie. En mijn nichtje van vijftien vertelde enthousiast dat ze haar stamboom had onderzocht via een website. Daar kwam uit dat ze behalve Nederlands (dankzij mijn broer) en Mexicaans (dankzij mijn schoonzus) tien procent Spaans is. Belangrijk om te weten? Niet per se, maar leuk is het wel. Zo kwam ik op het idee om zelf ook eens op zoek te gaan naar mijn roots. Natuurlijk ken ik de verhalen van mijn moeder over haar familie en die van mijn vader over de zijne, alleen gaan die niet verder terug dan twee generaties. Wie weet stam ik wel af van Cleopatra, die talenknobbel van mij moet toch ergens vandaan komen? Maar het zou ook al leuk zijn als ik bijvoorbeeld verre familie zou zijn van Agnetha van ABBA. Kortom, mijn nieuwsgierigheid is geprikkeld.

null Beeld

Stoffige archieven

Vroeger had ik in stoffige archieven eindeloze kaartenbakken moeten doorploegen om iets te weten te komen over mijn voorouders. Tegenwoordig is dat gelukkig een stuk makkelijker, er zijn verschillende websites die het mogelijk maken om genealogisch onderzoek te doen. Gewoon thuis, met een muziekje aan en een kop thee erbij. Ik maak een account aan op de website MyHeritage en ga aan de slag. Het blijkt makkelijker dan ik dacht. Na het invullen van de namen en geboortedata van mijn ouders en grootouders krijg ik al suggesties van het systeem dat is gekoppeld aan allerlei archieven en databanken. Mijn overgrootouders en hun ouders, ik kan ze zo toevoegen. Met een paar muisklikken heb ik al een aardige stamboom bij elkaar gesprokkeld.
Ik moet zeggen, het doet wel iets met me om al die namen in beeld te zien verschijnen. Familienamen waarvan ik geen weet had, omdat ze in de vrouwelijke lijnen zijn gestagneerd. Geboorteplaatsen en beroepen: zo kom ik erachter dat mijn oud-betovergrootvader van moederskant in 1757 werd geboren in Melen (België), hij op dertigjarige leeftijd trouwde in Maastricht en dat hij diende als sergeant bij de Waalse Grenadiers. Ook de minder verre familieleden intrigeren me. Ik vind een foto van mijn overgrootmoeder, de moeder van mijn oma uit Brabant (als twee druppels water!). Als kind vroeg ik me nooit af uit wat voor gezin mijn oma kwam en nu staat het zomaar op mijn scherm. Zij had vier zussen en drie broers, van wie er een nog voor zijn eerste verjaardag overleed. Ook waren er drie doodgeboren kinderen in het gezin. Zij hadden niet eens een naam, maar zijn aangeduid met NN. Het ontroert me. Opeens voel ik heel sterk dat het niet alleen draait om mij, hier, nu, maar dat er zo veel mensen voor mij waren. Nu begrijp ik ook waarom onderzoek doen naar verwanten zo populair is.

Verrassing

Het enige kleine minpunt is dat ik vooralsnog geen enkele bekende naam tegenkom in mijn stamboom. Niks geen Angelina Jolie of gravin Anna van Buren. Gelukkig is er nog een manier om verder te spitten: een DNA-test. Ik ontvang per post een pakketje van MyHeritage, waarmee ik de test zelf kan afnemen en stuur vervolgens de wattenstaafjes met wangslijm op naar het lab.
Een paar weken later volgt de uitslag. Ik blijk voor 97,6 procent Noord- en West-Europees, weinig exotische invloeden, dus. Op de site zie ik meteen allerlei matches met mensen met wie ik DNA deel. Mijn broer en nichtje voeren de lijst aan, dat is niet al te spannend. Maar naast hen zijn er nog 4755 verwanten! Als ik die allemaal wil napluizen, dan kan ik voorlopig nog wel even vooruit met mijn nieuwe hobby. Wie zich afvraagt waar die overige 2,4 procent naar verwijst: Scandinavië! Verrassing! Komt die link met Agnetha misschien toch nog goed.

PS

Het basisabonnement op MyHeritage is gratis en biedt een stamboom tot 250 personen. Premium abonnementen v.a. € 69,- per jaar. DNA-kit € 79,-. Meer info: myheritage.nl

Over MyHeritage

MyHeritage is een online platform voor het ontdekken, delen en bewaren van je familiegeschiedenis. Wie lid wordt kan meteen beginnen met het bouwen van een stamboom. Daarna is het mogelijk familieleden uit te nodigen, samen verder te bouwen aan de stamboom en deze aan te vullen met historische documenten uit miljarden online archiefgegevens en overeenkomstige stamboomprofielen van andere gebruikers. Een eventuele DNA-test geeft aanvullende informatie over waar ter wereld jouw voorouders vandaan kwamen.

null Beeld

“Eindelijk begrijp ik waar dat ene haakje op de schaar voor is”

Coördinator Elsbeth Drijver (54) volgde een basiscursus haarknippen.

Misschien zijn er mensen die me nog kennen van mijn metamorfose in de rubriek 7 jaar jonger van vijf weken geleden (Libelle 28). Die dag had een kandidate afgebeld, en omdat ik toevallig precies haar kleding- en schoenmaat had, mocht ik in haar plaats. Fijn! Ik paste de mooiste kleding en kreeg een heuse coupe. Dat was ook wel nodig, aangezien ik sinds corona mijn haar een paar keer zelf had geknipt. Die dag heb ik haar- en wenkbrauwgoeroe Inge moeten beloven dat ik nooit, maar dan ook nóóit meer mijn eigen haar zou knippen. “Dat kan niemand, zelfs ik niet”, aldus Inge.
Oké dan, niet mijn eigen haar, maar wel dat van mijn man André, en van de kinderen. Hoewel… het haar van mijn kinderen heb ik altijd ‘op gevoel’ geknipt, tot ze naar de middelbare school gingen. Vanaf dat moment was het erg belangrijk dat hun haar ook echt een model had. En André heeft al vijftien jaar het liefst dat ik zijn hoofd eens in de twee maanden kaalscheer, dan is-ie er voorlopig weer even vanaf. Zonde, want hij heeft een mooie kop met grijs haar. Dus toen ik hoorde dat ik voor Libelle mocht leren harenknippen, sprong ik een gat in de lucht. Eindelijk zou ik leren hoe ik mijn eigen gezin fatsoenlijk kan knippen én ik zou meteen een hoop kapperskosten besparen: pure winst!

Jeanine

De eerste dag word ik hartelijk ontvangen door Mandy. Ik krijg direct een doos in mijn handen gedrukt met alles wat ik nodig heb voor de cursus Knippen Basis, bedoeld voor mensen die willen leren hoe ze hun partner en/of kinderen kunnen knippen. Daarna kun je altijd nog kiezen om door te gaan met de cursus voor gevorderden of een specialiteit kiezen: heren knippen, opscheren met de tondeuse, haar verven, opsteken en vlechten.
In de doos zit een etui met scharen, een etui met kammen, haarklemmen, een plastic vrouwenhoofd met haar – ik noem haar Jeanine – een plantenspuit, een schort en een kek heuptasje om mijn scharen en kammen in te steken en een boekje met basiskennis knipkunde en knipinstructies – gelukkig met veel plaatjes. Vandaag begin ik met de viervaksafdeling en leer ik van docenten Nathalie en Melanie alles over de gidslijn, passéetjes en knip ik een – ietwat scheve – lengtelijn bij Jeanine. Leuk! Ik had niet verwacht dat ik meteen al mocht gaan knippen. Verder snap ik nu eindelijk hoe ik een kappersschaar moet vasthouden en waar dat ene haakje op de schaar voor dient.

null Beeld

Bramen

De les erna gaat minder voorspoedig. Het is nog best moeilijk tijdens het knippen ook de kam vast te houden en tijdens het kammen de schaar gesloten te houden (toen ik dat een keer vergat ‘sneed’ ik per ongeluk zomaar wat lokken van Jeanines hoofd tijdens het kammen). Mijn vingers rechthouden lukt ook niet echt en ik laat werkelijk alles uit mijn handen kletteren: de schaar, de kam, haarklemmen en zelfs de plantenspuit. Die dag leer ik dat je een schaar echt niet moet laten vallen: anders komen er bramen in. Geen idee wat dat zijn, maar je kunt er vast geen jam van maken. Gelukkig blijven docenten Marcella en Simone geduldig uitleggen en voordoen hoe het wél moet. Ik heb nog een lange weg te gaan. Teleurgesteld in mezelf rijd ik naar huis, met Jeanines glimlachende hoofd op de achterbank. Als ik mijn dochter de volgende dag naar celloles breng en zij haar instrument op de achterbank legt, hoor ik een ijselijke gil. O ja, Jeanine…

Topmodellen

In de lessen die volgen, leer ik laagjes in toenemende lengten en gelijke lengten knippen en hoe ik een mannenhoofd moet knippen. Ik leer ook dat mannen alleen boven op hun hoofd hoofdhaar hebben en dat halverwege – tot aan de nek – het achterhoofd het lichaamshaar al begint, héél anders van structuur.
Wil ik dit weten? Nee! Te laat.
Bij wijze van examen moet ik de laatste les twee modellen knippen. Ik krijg André en mijn dochter Pippa zo gek. Onder toeziend oog (en een paar ingrepen) van Melanie en Nathalie slaag ik met vlag en wimpel. Fijn, nu kan ik voortaan mijn lieve huisgenoten knippen. Ze hebben alleen wel aangekondigd dat ik ze daarvoor tien euro ‘modellengeld’ moet gaan betalen. Prima, ben ik altijd nog goedkoper uit dan bij de kapper.

PS

Hair Kappersopleiding in Utrecht biedt diverse cursussen, zoals knippen, opsteken en kleuren. U gaat in kleine groepjes in de praktijk aan de slag. Of volg een beroepsopleiding tot kapper, barbier of visagist. Meer info: hairkappersopleiding.nl

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden