L40_Maud Beeld
L40_Maud

Dagboek van Maud: “‘Hij is echt gek geworden, mam!’ zegt mijn altijd rustige en beheerste zoon”

Julian, de zoon van Maud, heeft opgebiecht dat zijn vriend bijna elke dag drugs gebruikt.

Ik ben direct naar Maastricht vertrokken toen Julian belde om te zeggen dat het uit was met zijn vriend. Ik had al een voorgevoel dat het zo zou eindigen na zijn laatste ontboezeming dat zijn vriend totaal is veranderd sinds zijn verslaving.

Nette studentenkamer

Als ik Julians studentenkamer binnenkom, valt me opnieuw op hoe netjes hij is. Echt een groot verschil met zijn zus, haar kamer is altijd een puinhoop. “Wat heb je het keurig opgeruimd, schat”, zeg ik, goedkeurend om me heen kijkend. Zijn bed is netjes opgemaakt, een dubbele rij kussens aan het hoofdeinde. Zijn bureau is leeg, op een pennenbakje en een stapel papieren na. In zijn open kast hangen de gestreken overhemden op kleur. Zijn schoenen staan op een rij onder de kast, aan de muur hangen mooi ingelijste kunstfoto’s.

Pas dan zie ik dat Julian zijn handen in zijn gezicht heeft verborgen. “Hé schat...” Ik sla mijn armen om hem heen. Al is hij inmiddels een volwassen man en een kop groter dan ik, hij laat zich nog steeds door mij troosten. Als hij zich heeft herpakt, vertelt hij wat er is gebeurd.

Doorgedraaid

Bij Julians aankondiging dat hij niet met hem verder wilde, reageerde zijn vriend eerst heel mat. Maar toen Julian vervolgens zijn spullen begon te pakken – hij woonde zo’n beetje bij zijn vriend in – sloeg hij plotseling totaal door. Hij ging Julian te lijf en maakte hem voor van alles en nog wat uit. Julian vond het best bedreigend en besloot zonder zijn spullen te vertrekken, maar zijn vriend hield hem tegen, met excuses, spijt en tranen. Hij beloofde dat hij zou stoppen met drugs, dat hij niet zonder Julian kon, dat hij zo veel van hem hield... Julian had dit al vaker meegemaakt, dit keer liet hij zich niet ompraten.

Hij duwde zijn vriend opzij en liep snel via de trap naar beneden. Pas buiten kon hij weer vrij ademhalen. Maar toen hij zijn fiets pakte, hoorde hij boven het raam opengaan en begon zijn vriend zijn spullen uit het raam te smijten. “Hij is echt gek geworden, mam!”, zegt mijn altijd rustige en beheerste zoon. “Daardoor wist ik zeker dat ik het juiste had gedaan. Maar het is zo erg om iemand die je dacht te kennen zo te zien veranderen. Hij was echt een leuk persoon...”

Ware liefde?

Julian staart naar zijn handen, die met een champagnekurk spelen. “Nu heb ik alleen dit nog.” Hij houdt de kurk omhoog en kijkt mij aan. “Onze eerste echte date eindigde hier op mijn kamer. Nadat we de fles champagne hadden leeggedronken, schreef hij de datum erop.” Julian laat me de kurk zien. “Hij zei dat hij over precies tien jaar met me zou trouwen.”

“Dat was wel een romantische gedachte.” Julian knikt. “Hij was mijn eerste vriendje. Ik dacht dat hij mijn ware liefde was, maar blijkbaar niet, dus.” Hij staat op en gooit de kurk in de prullenbak. “Ach mam, daar heb jij natuurlijk ook ervaring mee.” “Inderdaad. Hoewel papa geen drugs gebruikte, was ook hij veranderd. Soms groeien mensen naar elkaar toen en soms groeien ze precies in de tegengestelde richting.” “Zo is het, mam. Zullen we de stad in gaan?” “Doen we. Het is heerlijk weer buiten.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden