null Beeld Ilja Keizer
Beeld Ilja Keizer

James: “Vandaag ben ik geen viezerik, maar gewoon een goede zoon”

Hij is schrijver, journalist en columnist. James Worthy (40) is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week schrijft hij over een etentje bij zijn moeder en het belang van uitzwaaien.

Op maandag eet ik altijd bij mijn moeder. Ze is niet de beste kok van haar straat, maar ik vind het heerlijk om bij haar aan tafel te zitten. In het begin ging ik bij haar eten omdat ik niet wilde dat ze alleen zou zijn, en nu eet ik bij haar, omdat ik gewoon samen met haar wil zijn. Het leven kan soms zo simpel zijn. Als je niet wilt dat iemand alleen is, moet je hem of haar gewoon wat vaker opzoeken.

Aan de kapstok hangen geen jassen van mijn vader meer. Ik trek mijn jas uit en hang hem over de zomerjas van mijn moeder heen. “Hoe is het, jongen?”, vraagt ze. Ik loop naar binnen en ga door mijn knieën om de kat te begroeten.

“Het gaat goed, Teun. Hoe is het hier?” Ik noem mijn moeder Teun, omdat ze Teuntje heet.

“Ik moet nog veel doen, maar ik heb even een rustdag”, zegt ze. Ze is haar huis aan het opknappen en doet af en toe een hoekje. En ik zeg wel opknappen, maar het voelt groter en belangrijker dan dat. Dit gaat veel verder dan mooier maken of herstellen. Mijn moeder is heel kalm, en zonder enige vorm van haast, de spullen van mijn vader aan het opbergen. Dit is een belangrijk proces. En een mooi proces.

Het is alsof mijn vader een vaas met bloemen is. Hij is een groot boeket. Het allergrootste. En elke dag gooit mijn moeder een blaadje van een bloem weg. Inmiddels zijn bijna alle bloemen weg, maar het oude bloemenwater heeft ze in een plantenspuit gegoten. En elke ochtend spuit ze wat van dat oude bloemenwater door haar huis. Over een paar maanden zullen de meeste spullen van mijn vader opgeborgen zijn. Alle bloemen zullen weg zijn, maar het oude water zal nog lang in de lucht blijven hangen.

“Wat zal ik vanavond koken?”, vraagt ze. Ze pakt een pen en schrijft op de achterkant van een envelop de dingen die ze nodig heeft.

Pure vlokken. Kattenbrokjes. Vuilniszakken. Smeerkaas. Thee. Zoetjes.

“Zullen we een salade maken of zo?”

“Prima, jongen. Dan ga ik even boodschappen doen. Zo terug.”

Ik hang uit het raam en wacht op het moment dat ik haar kan zien. Ze woont op drie hoog. Vijf trappen. O, daar is ze. In haar zomerjasje loopt ze door de straat.

“Tot zo, Teun!”, schreeuw ik. Ze kijkt naar boven en zwaait. Na twintig stappen gezet te hebben, kijkt ze wederom omhoog. Dit proces ontroert me. Ook mijn vader was namelijk een uitzwaaier in hart en nieren. Weggaan was bijkans een ritueel voor hem. En voor ons. Het werd nooit sentimenteel, nee, het was eerder realistisch. Het leven kan raar lopen. Het kan zo over zijn. En uitzwaaien is een kleine moeite.

Sinds mijn vader er niet meer is, zwaait niemand mijn moeder uit als ze even boodschappen gaat doen of als ze naar de kapper moet. En ik weet bijna zeker dat ze af en toe omhoog kijkt om te zien of er iemand uit het raam hangt. Maar er hangt niemand. Tot vanmiddag, that is. Want ik hang er.

Aan de overkant van de straat doet de buurvrouw haar gordijnen dicht. Ze denkt dat ik bij haar naar binnen kijk, maar ik kijk naar mijn moeder. Vandaag ben ik geen viezerik, maar gewoon een goede zoon.

Teuntje draait voor de vijfde keer om en blaast een handkus mijn richting op.

“Ik zie je zo, schat!”, roept ze. Op de hoek van de straat blijft ze eventjes staan. Ik zwaai. Ze zwaait terug. En dan is ze weg.

Lieve lezer, ik ben normaal niet zo van het geven van opdrachten, maar ik wil dat je vandaag iemand uitzwaait. En niet halfslachtig met een telefoon in je handen, nee, echt uitzwaaien.

Iedereen heeft het recht om uitgezwaaid te worden. En schreeuw iets naar die persoon. ‘Tot straks.’ ‘Tot morgen.’ ‘Doe voorzichtig.’ ‘Ik ga je missen.’ ‘Doe de groeten aan die en die.’ ‘Wanneer zie ik je weer?’ ‘Ik hou van je.’ ‘Tot vanavond!’

Doe het. Verwelkom het uitzwaaien weer in je leven. Het is een kleine moeite. En doe het uit de losse pols, want uit de losse pols komen de mooiste dingen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden