null Beeld

Dagboek Koen: “Ik vond het gewoon vreemd dat je niks liet horen”

Koen wil zich wat meer op zijn kinderen richten om te voorkomen dat zijn band met hen verwatert. Zijn eerste daad is een onverwacht bezoek aan zijn dochter Rosa.

“Pap, wat een verrassing”, zegt mijn dochter, die in een oude joggingbroek en een hoodie de deur opendoet. Toch zie ik aan haar gezicht dat het geen leuke verrassing is. Ik besloot onaangekondigd hierheen te rijden nadat ze een week lang al mijn appjes had genegeerd. Loretta zei: “Maak je geen zorgen, die heeft het gewoon druk”, maar ik vertrouwde het niet.

Druilerige zondagmiddag

“Ja, tenzij je geen tijd hebt natuurlijk!”, zeg ik. “Maar ik dacht op deze druilerige zondagmiddag...”

“Nee, ja, kom binnen.” Ze laat me voorgaan in de gang waar ik bijna tegen een huisgenote op bots, die in haar negligé uit haar kamer komt.

De kamer van mijn dochter is een puinhoop. Ze verontschuldigt zich plichtmatig en gooit wat kleren van de bank om mij een zitplaats te geven. “Wil je wat drinken?”

Gratis lunch

“Nee, laten we zo de stad in gaan om een hapje te eten. Maar...” Hoe begin je zo’n gesprek? “Gaat het wel goed me je?”

“Heeft mama je gestuurd?”, vraagt ze, zonder mijn vraag te beantwoorden.

Ik ben blij dat ik ontkennend kan antwoorden op deze vraag. “Nee, die zit in Italië. Ik vond het gewoon vreemd dat je niks liet horen.”

“Was ik nog niet aan toe gekomen”, zegt ze verdedigend. Haar gezicht is doorschijnend bleek en haar ogen staan mat.

“Gaat het wel goed met je?”, vraag ik nogmaals bezorgd.

Ze rolt met haar ogen. “Ik app één keer niet terug en het gaat meteen niet goed? Alles is prima, pap!”

“Oké... goed om te weten. Zullen we dan nu gaan? Een gratis lunch is altijd meegenomen.”

“Ik kleed me even om. Je kunt in de keuken een kop thee maken.”

K-periode

Ik mis de doortastendheid van Maud, bedenk ik terwijl ik naar de kleine, gemeenschappelijke keuken loop. Zij zou hebben doorgevraagd. Aan tafel zit de studente die ik in de gang tegenkwam, in haar lingeriejurkje. “De vader van Rosa toch? Ik ben Inge, aangenaam.” Ze steekt haar hand uit alsof dit een doodnormale situatie is.

“Koen, aangenaam”, zeg ik wat ongemakkelijk terwijl ik haar hand aanpak.

“Goed dat u hier bent, Koen. Rosa gaat echt door een K-periode. Maar ja, dat weet u zelf ook wel.”

“Ja, ja, zeker...” Deze kans moet ik aangrijpen. Ik buig me voorover. “Waar heeft ze het ’t lastigst mee, denk je?”

Ze denkt even na en zegt dan: “Niet zozeer dat vriendje, dat was niks. Maar gewoon dat ze alweer gestopt is met haar studie. Daardoor voelt ze zich zo’n mislukkeling.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden