Femke Beeld Ester Gebuis
FemkeBeeld Ester Gebuis

Column

Femke: “Mannenvriendschappen vond ik maar raar en oppervlakkig”

Freelance journalist Femke (41) woont met Oscar en zoon Nathan (7) in Ouderkerk. Deze week schrijft ze over haar ervaringen met mannenvriendschap.

Stiekem keek ik altijd een beetje neer op van die typische mannenvriendschappen. Je kent ze wel, mannen die een hele avond voetbal kijken en als je dan vraagt: “Hoe is het met Johans vrouw?”, zeggen ze: “O, daar hebben we het helemaal niet over gehad.” “Huh, hoezo niet, ze werkt al drie maanden niet vanwege die hernia-operatie en jullie hebben het daar niet over gehad?” “Nee, we hebben gewoon voetbal gekeken.” Ik vond het maar raar. Oppervlakkig. Als ik heel eerlijk ben, dacht ik zelfs: dat noem je dan toch geen vriendschap?

Koesteren

Ik definieerde vriendschap namelijk lang als een band tussen twee mensen waarbij alles tot in de puntjes wordt besproken, gedeeld en geanalyseerd. Alleen daardoor kon, in mijn ogen, een betekenisvolle relatie ontstaan. Mensen die ik niet tegen bovenstaande meetlat kon houden, vielen al snel af in mijn leven.

Gaandeweg, met name door het maken/krijgen/hebben van kinderen, kwamen die lange avonden vol diepgaande gesprekken helaas nogal in het gedrang. Gelukkig zijn ze er nog steeds, maar minder talrijk dan voorheen. Dat komt ook doordat ik mijn gekoesterde vriendschappen altijd buiten kindersferen heb proberen te houden. In beginsel omdat ik niet wilde dat kindergetut de Grote Gesprekken in de war zou gooien. Later omdat afspreken met een autistisch kind in de buurt sowieso een drama is.

Mannenvriendschap

Afgelopen zomervakantie brak daarom een uniek moment aan: een goede vriend kwam met zijn twee kinderen kamperen in de tuin van ons vakantiehuisje in Noordwijk. Met deze vriend deel ik zo veel geschiedenis, geheimen en warme momenten dat het onmogelijk is om te benoemen hoe bijzonder onze band is. Maar tot echte gesprekken kwam het in de Noordwijkse dagen bijna niet. We fietsten, zwommen, bouwden zandkastelen en midgetgolften met de kinderen. Daarna barbecueden we, genoten we van een glas wijn en gingen niet al te laat slapen, want morgen weer een dag en poehpoeh, ik ben kapot.

Toen ze waren vertrokken, verwonderde ik me over het tevreden gevoel dat ik had. En dat terwijl we niet zwaar hadden zitten bomen over het leven, waar ik zo van houd. Het was fijn om weer eens wat langer dan een eetafspraak met elkaar op te trekken. Gewoon zijn, zonder al te veel woorden, en dat dat al goed is. Ineens begreep ik mannenvriendschappen een stuk beter.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden