null

Vervolg: de dag nadat... mijn jongere zus overleed

Beeld Getty Images/Tetra images RF

Annette (58): “De hele week na Erika’s sterven was zo intensief en bijzonder, dat zal ik nooit vergeten. De warmte, de aandacht, de emoties, de mensen, het verdriet – het paste bij wie ze was. Hoe alles is gegaan, zo vol liefde, daar zou Erika heel blij mee zijn geweest. Al was de uitvaart klein – er mochten maar dertig mensen zijn – het was mooi en intiem.

Dochter verliezen

Tijdens Erika’s ziekte en na haar overlijden keek ik vaak naar mijn moeder en dacht: o mam, dat je nu op je zesentachtigste je eigen dochter moet verliezen. Na Erika’s overlijden wilde mijn moeder haar niet zien. ‘Ik kan het niet’, zei ze. Ik begreep dat, maar het leek me beter als ze Erika nog wél zou zien. In rust en vrede, zonder de pijn en het lijden. Ik zei: ‘Mam, ze ligt er heel mooi bij. Ik denk dat je het toch moet doen. Het is net alsof ze slaapt.’ Mama is gegaan en ze was blij dat ze Erika nog heeft gezien. Het is louterend geweest.

Van vier naar drie

Als we met de drie overgebleven zussen bij elkaar zijn, is het soms net alsof Erika er nog is. Onze energie is hetzelfde. Jarenlang gingen we met alle zussen op pad en ook het afgelopen jaar hebben we dat gedaan, voor het eerst zonder haar. We zaten ergens in Friesland en beseften op dat moment zó dat ze er niet meer is. Een van ons zei: ‘Ik vind het helemaal niet leuk zonder Erika.’ We begonnen alle drie te huilen en zijn daar die avond niet meer mee gestopt. Erika was altijd de gangmaker. We misten haar. Die huilavond hadden we nodig om ruimte te geven aan onze emoties en te wennen aan de nieuwe situatie. Waardoor het uiteindelijk toch een goed weekend werd. Het gemis van Erika kan niet worden opgevuld, dat moeten we ook niet willen.

Foute boel

Een paar weken voor Erika’s overlijden voelde ik een knobbel in mijn borst. Ik deed er niets mee, had er geen ruimte voor. Pas drie maanden na Erika’s overlijden ging ik ermee naar de dokter en al snel bleek het foute boel. Heel gek, het is net alsof Erika, die dit allemaal ook heeft doorstaan, steeds bij me is. Bizar, maar ook troostend. Ik ervaar haar steun elke dag. Ik ga nu de zevende chemokuur in en kan in onze zussen-appgroep precies terugvinden hoe elke kuur voor haar was. Het ondergaan van de behandelingen is eenzaam, maar ik heb het gevoel dat ik het niet alleen hoef te dragen. Erika is bij me. De band die we tijdens ons leven hadden, blijft bestaan door de dood heen.”

Wat er aan dit verhaal vooraf ging, lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden