null Beeld

Dagboek van Maud: “Achteraf verbaast het me dat ik me dat telefoontje van Koen zo heb aangetrokken”

Koen vindt het belachelijk dat Maud voor drie weken naar Italië is vertrokken en haar moeder in de steek laat.

Dagboek van Maud

Het maakte me zo kwaad dat Koen, die nooit verantwoordelijkheid heeft genomen, die zijn taken altijd op mij afschoof, die alle zorg omtrent mijn moeder altijd bagatelliseerde, míj nu ineens gaat inpeperen dat ik onverantwoordelijk bezig zou zijn! Ik was zo kwaad dat ik op een terras in Sardinië een halfuur met Suus moest bellen om stoom af te blazen. Tot de ober naar me toe kwam om te zeggen dat mensen last van me hadden. Ik ging terug naar mijn hotelkamer, trok de gordijnen dicht en ben met lege maag in bed gaan liggen. Is er iemand die mij ook eens iets gunt? Iemand die denkt: ach, die Maud doet altijd zoveel voor anderen, het wordt tijd dat zij ook eens iets voor zichzelf doet. Dat ze gaat genieten zonder zich over anderen druk te hoeven maken.

Als ik wakker word, ben ik vooral verbaasd dat ik me dat telefoontje van Koen zo aantrok en het niet gewoon langs me heen liet gaan. Het zal wel met de spanning te maken hebben van hiernaartoe gaan. Met de extra uren die ik voor mijn werk heb gedraaid om me drie weken vrij te maken én mijn zorgen over Julian nadat het uit was met zijn vriend. Gelukkig voel ik me na de lange, diepe slaap herboren. Mijn lege maag maakt me wakker.

Een halfuur te vroeg sta ik voor de deur van Pintadera, de kleine taalschool midden in het oude centrum van Alghera. Ik bedenk me dat ik beter nog even een rondje kan gaan lopen, als een vrouw met donker krullend haar me vriendelijk aanspreekt in het Engels. Of ik Maud ben? Ik verontschuldig me dat ik zo vroeg ben en vraag of ik later terug zal komen. Ze vindt het onzin. “Kom verder! Alleen moet ik je waarschuwen”, zegt ze lachend. “Achter deze deur is het verboden om nog langer Engels te spreken.”

De vrouw die zich heeft voorgesteld als Maria laat me de paar lokalen zien van de school, en kwebbelt vrolijk in woorden waarvan ik er maar een paar kan verstaan: si, pregò, quattro, Olandesi. Ik mag plaatsnemen in een van de lokalen en dan verdwijnt ze. Na vijftien trage minuten, waarin ik probeer te begrijpen wat er op de posters aan de muur geschreven staat, steekt een oudere man voorzichtig zijn hoofd om de hoek van de deur. “Buongiorno, beginner too?” Ik knik schaapachtig. Vervolgens komt er een bleek meisje binnen dat zonder iets te zeggen gaat zitten. Dan verschijnt Maria weer. Met veel gezichtsexpressie en gebaren maakt ze duidelijk dat we nog op iemand wachten. Ze deelt mappen uit en net als ze besluit om nu toch maar te beginnen, gaat de deur open en komt er een man binnen van ongeveer mijn leeftijd. “Sorry, couldn’t find it.” Maria vertaalt meteen zijn woorden in het Italiaans en begint dan met de les. Ze vertelt over haar werk en haar gezin, over de Noord-Italiaanse stad waar ze geboren is en dat ze verliefd werd op dit eiland zodra ze een voet aan de grond zette. Gek genoeg begrijp ik meer van haar woorden dan ik had verwacht. Na haar verhaal geeft ze het woord aan mij… “Maud, e tu chi sei?” En wie ben jij?

Ook Koen, de ex-man van Maud, heeft een dagboek.

Elke vrijdag staat er een nieuwe aflevering op libelle.nl/koen. Of lees het via de Libelle-app.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden