null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

De donorvader van Marian (38) erkende haar als zijn dochter: “Ik leek thuis op niemand”

Marian Baijens (38) leerde vier jaar geleden haar donorvader kennen. Ze kregen zo’n sterke band, dat hij haar officieel erkende als zijn dochter. “Voor het eerst in mijn leven ben ik trots op mijn achternaam, omdat ik hem heb gekregen van iemand met wie ik zielsgelukkig ben.”

“Mijn vader was anderhalf jaar eerder in mijn leven gekomen en zijn verjaardag stond voor de deur. Wat geef je iemand die alles al heeft? En die je eigenlijk nog niet zo supergoed kent? Huub, zo heet hij. In hem vond ik wat ik in het gezin waarin ik opgroeide altijd heb gemist. We zijn hetzelfde type mens. We hebben bijvoorbeeld allebei een sterke persoonlijkheid, kiezen niet standaard voor de makkelijke weg als we een plan in ons hoofd hebben. Hij werd 71, maar het was de tweede verjaardag die ik meemaakte. Ik besloot hem een ontbijt te geven. Het leek me een mooi cadeau en een gelegenheid om tijd met elkaar door te brengen; een fijne ochtend met mijn vader. In de auto onderweg naar het restaurant merkte ik dat hij zenuwachtig was. Ik ben een stevige doorrijder, vond hij dat ik te hard reed? Ik moest een beetje lachen toen hij eenmaal aan tafel zei dat hij me iets wilde vragen. Hij deed wat ongemakkelijk. Wat was er nou? Toen hij vroeg wat ik ervan zou vinden als hij mij erkende als zijn dochter, ging er een golf van geluk door me heen. Was dit echt? Het was een droom, iets wat ik zelf nooit had durven vragen.

Droomwens

Een tijdje daarvoor hadden Huub en ik het tijdens een wandeling over onze wensen gehad. Om de beurt mochten we er eentje uitspreken. Hij wenste dat we samen naar Texel gingen. Ik dat ik hem voorstelde aan mijn vriendinnen. Mijn droomwens, dat hij mij officieel erkende als zijn dochter, durfde ik niet te delen. Ik was bang voor wat anderen ervan zouden vinden. Dat ze misschien zouden denken dat ik op een erfenis uit was of zo. En trouwens, doordat ik Huub heb gevonden en heb leren kennen, had ik de jackpot al. Dat hij me op die zondagochtend vroeg of ik officieel zijn dochter wilde worden, overtrof alles. Heel bijzonder. Alleen al het feit dat hij het vroeg, was voor mij erkenning. Deze man houdt echt van mij. Hij gaat nooit meer weg.

Onbekende dochter

Toen ik Huub bijna vier jaar geleden na een lange zoektocht vond, rekende ik helemaal nergens op. Als anonieme spermadonor hielp hij lang geleden stellen die geen kinderen konden krijgen. Zoals mijn ouders. Totaal niet met de intentie om 34 jaar later een vaderrol op zich te nemen. In de bijna twee uur waarin we tijdens onze eerste ontmoeting zaten te kletsen, viel het gesprek geen moment stil. Ik was opgelucht dat hij aan het einde voorstelde om eens samen uit eten te gaan. Als donorkind had ik geleerd niets te verwachten. Hoe vaak heb ik het niet van anderen gehoord: ‘Wees blij dat je geboren bent, waarom zou je willen weten wie je biologische vader is? Die man zit echt niet op jou te wachten!’ Ik wilde het wél weten en nu dat was gelukt, durfde ik niet te hopen dat we een langdurige band zouden opbouwen. Steeds was ik bang dat Huub zou zeggen dat het mooi was geweest. Dat hij me niet meer hoefde te zien. Ik zou het nog snappen ook. Hij had er niet op gerekend dat er zomaar een onbekende dochter in zijn leven zou komen. Maar dat gebeurde niet, we hielden contact. Ik werd ook warm ontvangen door zijn vrouw en twee kinderen. Het zijn gemakkelijke praters, heel communicatief – net als ik.

Geen band met mijn opvoedvader

Voor mijn eigen familie is het wel moeilijk. Met mijn opvoedvader heb ik al jaren geen contact meer. Ik heb nooit echt een band met hem gevoeld. Hij was degene die me in de zoveelste dronken bui voor de voeten gooide dat ik een donorkind ben. Negen jaar was ik, totaal ontredderd en vol vragen. Mijn moeder had het mij en mijn zus wel willen vertellen, maar pas later en op een andere manier. Ik heb geen idee wat hij ervan vindt dat ik zijn naam niet meer draag.

Mijn zus wil niets weten over haar herkomst. Zij is hoogstwaarschijnlijk van een andere donor, maar voelt niet de behoefte om op zoek te gaan. Wij voeren geen diepgaande gesprekken. Ook nooit over mij en Huub. Dat respecteer ik. Misschien vindt ze het ingewikkeld. Of confronterend, ik weet het niet. Mijn zus heeft zich in tegenstelling tot mij nooit een vreemd kind in ons gezin gevoeld. Zij had een betere band met onze opvoedvader. Mensen vonden haar meer op hem lijken en dat voelde goed voor hem. Ook lijkt zij veel op mijn moeder, zowel qua uiterlijk als in de manier waarop zij in het leven staat en over de dingen denkt. En ik? Ik leek op niemand.

Andere achternaam

Mijn moeder is belangstellend naar Huub, maar ik merk ook dat ze het lastig vindt. Voor mij bestaan beide families gewoon naast elkaar. Ze zijn allebei even belangrijk voor me. Doordat Huub me wilde erkennen, kon ik een andere achternaam kiezen. Ik was er niet rouwig om dat ik de achternaam van mijn opvoedvader achter me liet, dat komt door zijn grote alcoholprobleem en de impact daarvan op mijn jeugd. Toen ik aan mijn moeder vroeg hoe ze het vond dat ik Huubs naam wilde aannemen, zei ze iets heel moois: ‘Weet je Marian, ik snap wel dat je mijn achternaam Van Dijk niet kiest. Je bent eigenlijk ook geen Van Dijk. Je bent altijd anders geweest, anders dan je zus. Ik heb gemerkt dat het moeilijk voor je was, daardoor vind ik het heel logisch dat je voor Baijens kiest.’ Ik vond dat heel fijn om te horen. Ik voelde me gezien door haar, gesteund.

Rust

Als ik terugkijk, zie ik dat ik ben veranderd sinds Huub ik mijn leven is. Het heeft me rust gegeven. Ontzettend veel rust. Ik heb meer vertrouwen in mezelf en in mijn eigen kunnen. Ik had vroeger naar de havo gekund, maar het werd mavo, omdat mijn ouders dat goed genoeg vonden. Ik ben niet zo gestimuleerd om mijn talenten te gebruiken. Ik ben mbo gaan doen en de financiële dienstverlening in gegaan, maar was daar niet zo gelukkig mee. Huub moedigt me aan me om nieuwe dingen aan te gaan, mezelf te ontwikkelen. Waarom ook niet? Ik ben vorig jaar begonnen met een hbo-opleiding tot psychodynamisch therapeut. Het lijkt me heel mooi om straks donorkinderen te begeleiden die net zo worstelen als ik heb gedaan.

Halfzus

Ik heb na 38 jaar een andere achternaam. Baijens, zo heet ik nu. Na een lang juridisch traject was het afgelopen juli eindelijk rond. Het was een idee van mijn halfzus om met haar broer en onze vader uit eten te gaan om dit te vieren. Onze vader en zijn drie kinderen. Ik ben heel blij dat zij er zo relaxed mee omgaan en zich niet bedreigd voelen door mij. Dat had ook anders kunnen zijn. Ik heb daar veel respect voor. Elke keer als ik de telefoon opneem met ‘Marian Baijens’, voel ik mij trots. Het gevoel dat het klopt. Voor het eerst in mijn leven ben ik trots op mijn achternaam, omdat ik hem heb gekregen van iemand met wie ik zielsgelukkig ben.”

Ben jij ook donorkind en wil je meer weten over jouw afkomst? Neem dan contact op met FIOM. Via www.fiom.nl vind je meer informatie.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden