null Beeld

“Gelukkig aanvaard je nu dat je zelf ook hulp nodig hebt”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Nooit zin

In Libelle las ik het verhaal van Berend over zijn gebrek aan testosteron, waardoor hij geen zin heeft in seks. Het valt mij op dat er altijd veel aandacht is voor mannen die geen libido meer hebben. Natuurlijk is dat lastig, want geen erectie betekent geen seks. Bij een vrouw kan seks altijd, ongeacht hoeveel plezier ze eraan beleeft. Misschien wordt het eens tijd om daar aandacht aan te besteden. Mijn hormoonhuishouding is ernstig verstoord geraakt door anorexia in mijn jeugd. Daardoor heb ik nooit zin in seks. Mijn arts wilde mij doorsturen naar een seksuoloog, maar praten over seks vind ik moeilijk dus ik heb geen afspraak gemaakt. Het hele internet heb ik afgestruind naar een manier om lustopwekkende middelen te vinden. Die zijn er genoeg voor mannen, maar niet voor vrouwen. Mijn man heeft altijd zin. Gaan wij zo oud worden? Anoniem

Lieve mam,

Het coronajaar was moeilijk voor je. Je had weinig sociale contacten en bezoek van familie, vrienden of kennissen zat er lange tijd niet in. Wel heb je de zorg voor pa, niet altijd makkelijk, maar je doet het toch maar. Sinds augustus doe je weer zelf de boodschappen. Ook voor de buurvrouw, omdat zij moeilijk ter been is. Anderen helpen deed je altijd al veel. Begin dit jaar hoorde je dat je borstkanker hebt. Je bent moe van de medicatie, maar blijft optimistisch en opgewekt. Gelukkig aanvaard je nu dat je zelf ook hulp nodig hebt en ben je daar ook blij mee. Nu je gevaccineerd bent, heb je weer regelmatig gezellige afspraken en krijg je regelmatig een vrijwilliger op bezoek. Je bloeit hier helemaal van op en dat is mooi om te zien. Ik ben trots op je moed en veer-kracht. Dat je maar veel kan blijven genieten! Veel liefs, je jongste dochter

null Beeld

Noodkreet

Je zou denken dat het coronavirus wereldwijd stof tot nadenken geeft. Zeker als je je realiseert hoe het gesteld is met de aarde. Klimaat-verandering, natuurrampen, de extreme hitte in Amerika, het uitsterven van diersoorten. Maar corona is alweer bijna vergeten. We gaan weer ‘los’ want ach, wat hebben we toch veel moeten missen. Geen vakantie, geen festivals, niet naar de sportschool, restaurant of kroeg: een drama! We boeken weer volop reisjes en feesten alsof er nooit iets is gebeurd. Heeft dan niemand in de gaten wat wij met onze planeet aan het doen zijn? Heeft niemand de noodkreet van Wubbo Ockels op zijn sterfbed gehoord, of de oproepen van David Attenborough, van André Kuipers? Denken deze mensen dan nooit aan hun kleinkinderen en wat voor wereld zij achterlaten voor hen? Ik maak mij hier grote zorgen om. Mensen, denk toch na en help onze zieke planeet weer beter worden. Nu kan het nog met veel inzet, straks niet meer. Sylvia

Wie herkent dit?

Al jaren heb ik een vlammende, stekende pijn tussen mijn ribben aan de rechterzijde. Het komt en het gaat. Dan weer drie weken wel en dan weer drie maanden niet. Ik ben bij elke arts geweest. Scans, MRI’s, een bezoek aan de neuroloog, pijnpoli, osteopaat, manueel therapeut en body stress release. Alles helpt tijdelijk of geeft wat verlichting, maar de pijn komt terug en is vaak ondraaglijk. Ik gebruik dan zware pijnstillers. Steevast krijg ik te horen dat ik ‘ermee moet leren leven’, maar ik geef nog niet op. Wie herkent dit en heeft tips? Karla Krens

null Beeld

Wees respectvol

Ik word er zo moedeloos van: het egocentrisch denken van veel mensen. Als kind leer je samen te delen, maar naarmate je ouder wordt lijkt dit aardig te vervagen. Dat ene karretje bij de supermarkt is voor mij. Ik wil iets uit het schap pakken, dat er al iemand staat maakt niet uit. Ik heb meer haast dan die ander, dus ik mag eerst. Ik wil het plantje dáár neerzetten, dat het dan in de tuin van de buren staat is pech voor hen. Ik loop rechtdoor, die ander gaat maar aan de kant. Ik heb meer rechten dan die ‘zwarte’, ‘bruine’, ‘gele’, ‘gestippelde’. Wat ik wil zeggen: heb toch alstublieft eens respect voor elkaar, in alle vormen en maten. Liefs, Emmetje

Het went niet

Ik wil reageren op ‘Vraag aan de redactie’. Ik ben het er helemaal mee eens dat u de lezers met ‘u’ aanspreekt. Maar waar ik niet aan kan wennen is dat men mij zonder toestemming bij de voornaam noemt. Veel jongeren horen je naam toevallig en gaan ervan uit dat ze je zo kunnen aanspreken. Ook bij het invullen van een formulier op de computer moet ik bijna altijd mijn voornaam invullen. Ik omzeil dat door mijn voorletters te typen. Maar dat kan niet, het moet de voornaam zijn. En prompt krijg ik een mailtje of nieuwsbrief met: ‘Beste + voornaam’. Ze kennen me niet eens! Het woord ‘mevrouw’ bestaat toch ook nog? M. Huisman-de Bresser

Mijn vriendin is er weer

Mijn beste vriendin en ik speelden als kind samen buiten. Later fietsten we samen naar school. We deden oogschaduw op en bloosden bij onze eerste beha. We groeiden uit tot jonge vrouwen en ook onze vriendschap werd ouder en rijper. Het leek of die nooit zou kunnen vergaan. Tot mijn vriendin ziek werd. Ze deed alles om te overleven. Ze wist niet hoe ze moest omgaan met zo veel pijn en angst. Ze lachte wel, maar vanbinnen stierf ze. Ze raakte zichzelf steeds meer kwijt. Ze kreeg ruzie op haar werk en voelde zich nergens thuis, waardoor ze steeds verhuisde. We konden elkaar niet meer vinden, alsof we elkaar nooit hadden gekend. Maar een paar jaar geleden brak liefde door in het leven van mijn vriendin. Ze is meer van zichzelf gaan houden en zorgt beter voor zichzelf. Ze geniet vaak in de natuur die haar tot rust brengt. Ze noemt haar huis nu thuis en doet werk dat bij haar past. Twee jaar geleden is ze zelfs getrouwd met de liefste man op aarde. En wij? Wij zijn weer samen. Alsof het nooit anders is geweest. Ari

null Beeld

Alles gegeven

Vorig jaar hoorden we dat je een verwijde aneurysma had. Je koos voor een zware operatie met een redelijke kans op overleven. Je wilde vechten voor jezelf, papa, je kinderen en kleinkinderen. Maar de operatie kon tot twee keer toe niet doorgaan. Toen belde je mij om te zeggen dat het niet goed ging. Je kwam in het ziekenhuis terecht en het herstel ging langzaam. Toen je eindelijk naar huis mocht, was je zo gelukkig in je eigen omgeving. Eten lukte niet meer, ondraaglijk om dat te zien. Op een dag kon je niet meer en maakte een keuze waar wij allemaal achter staan. Van de huisarts kwam geen begrip, wij regelden je wens met de thuiszorg. Na een dik jaar mocht je op je laatste dag eindelijk je kleinkinderen weer knuffelen. We waren bij je en lieten je gaan. Je hoeft niet meer te vechten. Mam, ik ben zo trots op je, op alles wat je voor ons hebt gedaan. T.M.

Stieffie

Je leest nogal eens negatieve verhalen over de relatie tussen stiefkinderen en stiefmoeders. Ik mag mij gelukkig prijzen! Zelf heb ik geen kinderen, maar dankzij mijn man heb ik een geweldige bonusdochter en -schoonzoon. En mag ik mij oma noemen van twee kleinkinderen! Natuurlijk heeft ze ook haar eigen moeder, maar ik heb de eretitel ‘stieffie’ gekregen. Lieve Jerney, ik voel me rijk met jou en je gezin in mijn leven. Dikke zoen van je stieffie

Powervrouw

Vanaf het moment dat mijn lieve vriendin en ik elkaar ontmoetten, hebben we een bijzondere band. Afgelopen zomer is zij met haar gezin getrouwd, om een speciale reden. Haar zoon van zeven kreeg twee jaar geleden leukemie en onderging een stamceltransplantatie. Hij is oersterk en krabbelt overeind. We zijn intens gelukkig voor onze vrienden. Make-A-Whish verzorgde een trouwerij voor alle vier, compleet met roze limousine. Geweldig! Ik ben zo trots op haar, ze is een echte powervrouw en super-moeder. Heel veel liefs! Frenchie

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden