L44_Jose Beeld L44_Jose
L44_JoseBeeld L44_Jose

column

José: “Diepe buiging voor Floor (28), leraar met 9 klassen, van vmbo tot vwo”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

In de jaren tachtig liep ik stage op een middelbare school. Meneer de Vries, leraar Nederlands, was mijn stagebegeleider. Hij zag eruit als een echte leraar, met een baard en een terlenka broek en een vriendelijke blik achter zijn brillenglazen. In de pauzes gingen we naar de lerarenkamer waar een heleboel meneer-en-mevrouw-de Vries-achtige types bij elkaar zaten die allemaal boterhammen aten uit enorme broodtrommels. De oudere leraren klaagden veel over de leerlingen en de jongere leerkrachten over hun salaris, want het was de tijd van de HOS-nota waardoor de beginsalarissen van leraren stevig naar beneden waren bijgesteld. Ik at mijn boterhammetjes kaas en dronk een lauw kopje thee, luisterde naar het gemopper dat in mijn jonge oren klonk als oeverloos gezeur en dacht: álles wil ik worden, behalve leraar. En zo werd ik journalist. Nooit spijt van gehad, hoewel ook journalisten eindeloos kunnen zaniken.

Fascinerend volkje

Nu het lerarentekort zo nijpend is denk ik weleens: zal ik alsnog leraar Nederlands worden? Ik heb de papieren op zak en pubers vind ik een fascinerend volkje. Maar mijn dochters roepen om het hardst: “Niet doen, mam. Pubers zijn hell en vinden Nederlands slaapverwekkend. En jij hebt totáál geen geduld.” Nu had ik inderdaad geen geduld als ik mijn kinderen iets moest uitleggen, maar hé, dan hebben we het wel over een andere chemie, die tussen moeder en dochter.

Bewondering

Ik schaam me vooral voor mijn dedain van toen, zeker als ik hoor wat leraren tegenwoordig op hun bordje krijgen. Behalve dat ze geacht worden hun leerlingen kennis bij te brengen, fungeren ze als maatschappelijk werker, mental coach, politieagent en vertrouwenspersoon. Mijn bewondering voor Floor, dochter van een vriendin van me, is oneindig. Floor is 28 jaar en ze is dit jaar begonnen als leraar geschiedenis op een middelbare school. Negen verschillende klassen zijn haar toebedeeld, van de brugklas tot en met de vierde, van vmbo tot vwo, 270 leerlingen in totaal. Binnen enkele weken kende ze alle namen uit haar hoofd, die heeft ze met behulp van de smoelenboeken op Magister in haar hoofd gestampt. Elke dag is ze uren kwijt aan het voorbereiden van al die verschillende lessen voor al die verschillende klassen op al die verschillende niveaus. Bovendien komt er bijna elke dag wel een mail van de schoolleiding: of ze Amber in de gaten kan houden, want het vermoeden bestaat dat er thuis sprake is van huiselijk geweld, dat Daphne in transitie is en tegenwoordig David heet, en dat Charlie zichzelf tot non-binair persoon heeft verklaard en met ‘hen’ aangesproken wil worden.

Diepe buiging

Floor d’r hoofd loopt om. Ze is blij dat het bijna vakantie is.

“Wat verdien je?”, vraag ik als ik haar even tref bij haar moeder. Nog geen 2000 euro, zegt ze, tweeëneenhalf keer zo weinig als haar vriend die consultant is bij een grote multinational. Dan trekt ze haastig haar jas aan, ze moet er vandoor, vandaag nog 90 toetsen nakijken.

Ik kan nog nét een diepe buiging voor haar maken.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden