null Beeld

column

Nico: “Ik bewonderde zijn vermogen om – dwars door de dood heen – het leven te blijven zien”

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over Wil, de overleden moeder van Tanja.

“Ik heb gereserveerd. Dinsdagavond. Vlak bij waar het gebeurde”, zei Tanja. Ik opende mijn agenda, zocht de datum en schreef ‘Wil’ vlak onder de tekst die er al stond: ‘Sterfdag Wil’.

De boom

Ik wist precies waar we met haar vader, broers en de kleinkinderen zouden gaan eten. In het restaurant vlak bij de boom. De vader van Tanja had hem mij een maand eerder voor het eerst laten zien. “Hier gebeurde het. Het ene moment liepen we nog te lachen, ze laat opeens mijn arm los en toen zag ik het al. Ik heb meteen 112 gebeld. De ambulance was er heel snel, verder herinner ik me weinig.”

Hij keek naar de boom. “Ze hield van natuur en ze wilde niet afhankelijk worden van anderen, dus ik zou er vrede mee moeten hebben. Maar hier was het. Ik loop er elke dag even langs.” Ik vroeg hem of hij dat niet vervelend vond. Hij keek me aan. “Vervelend? Nou nee. Ik kijk naar die boom en dan zie ik haar weer levend. Hier waren we voor het laatst met zijn tweeën, dus vervelend, nee.”

Leutige gebeurtenis

Ik zweeg en dacht na. Waarom kon ik dat niet? Waarom was het uitstrooien van de as van mijn ouders zo’n Amsterdams leutige gebeurtenis geworden? Ik voel geen enkele behoefte om die plek nog eens te bezoeken. Er liep een hond. Dat is wat ik mij herinner. En mijn angst dat die hond heel wild door de as van mijn ouders zou gaan rollen. Dat al die goede bedoelingen van ons weer zouden leiden tot een doldwaze scène uit een film van Laurel en Hardy.

Precies Wil

Al eerder bewonderde ik het vermogen van Tanja’s vader om – dwars door de dood heen – het leven te blijven zien. Hij zat naast mij en we keken een film. Er kwam een vrouw in beeld. “Kijk, hoe die vrouw loopt, zo kon Wil ook lopen. Vrolijk. Op je af. Kijk, precies Wil.”

Ik wachtte op de tranen, maar het leek hem werkelijk goed te doen dat ongeveer zijn vrouw weer eens op hem af liep. Het was een halfjaar na haar dood.

Dinsdagavond zaten we met de hele familie te eten. Wils kleinkinderen holden om de tafel. Tanja zei: “Zal ik jullie de geitjes laten zien?” Ze stond op, pakte hun hand en liep weg. Tanja’s vader en ik keken elkaar aan. We hoefden het niet eens te zeggen. Precies haar moeder.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden