null Beeld

Roos: “Ik durfde bijna niet om me heen te kijken, het voelde blotig en kwetsbaar”

Ze heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja, én zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft Roos Schlikker (46) in Libelle over wat haar bezighoudt.

“Toe maar, mam.”

“Nee, doe jij maar.”

“Zeg het dan.”

“Neuh.”

“Zal ik het dan maar zeggen?”

“Ja. Ja, graag.”

Anderhalf jaar geleden stonden ze voor me. Ze hadden dezelfde prachtige ogen. De dochter had haar moeder al een tijd zachte duwtjes in mijn richting gegeven. Ik knikte bemoedigend, maar de vrouw bestudeerde verlegen de neuzen van haar schoenen.

Míjn verhaal, een monoloog

Ik was zelf ook zenuwachtig. Maandenlang had ik, samen met mijn schrijfmaatje Erris, gewerkt aan een manuscript op basis van Moeder van glas, het boek dat ik over mijn moeder schreef. Erris en ik schrijven al jaren toneelstukken, maar het was voor het eerst dat we zo’n persoonlijk verhaal in het theater zouden brengen. Míjn verhaal. Een monoloog moest het worden, waarbij actrice Sandra Mattie zowel mij als mijn moeder speelt. Eindeloos pielden we, peuterden we, repeteerden we en nu was er eindelijk een leesvoorstelling. Voor dertig man, in verband met corona. Het was vlak voordat de theaters weer maandenlang hun deuren sloten.

Uniek

Na afloop van de voorstelling dronk ik een biertje in de foyer. Ik durfde bijna niet om me heen te kijken. Het voelde blotig, kwetsbaar, ik had zo veel laten zien. Van mijn moeder, maar vooral ook van mezelf. De grootste angst van een schrijver is onbegrepen blijven. Het feit dat mensen niet meegaan in het verhaal dat je vertelt, zich nergens mee identificeren. Tegelijkertijd is elk verhaal natuurlijk uniek, ook het mijne. Niemand had precies dezelfde jeugd als ik. Niemand had mijn moeder. Maar iedereen heeft wel een moeder met wie misschien ook weleens iets mis was. Een moeder om zich van los te maken en om levenslang te missen als ze gestorven is. ‘Hoe persoonlijker een tekst, hoe universeler’, las ik laatst. Dat is zo waar. De dochter die haar moeder zachte duwtjes gaf, nam hakkelend voor haar nu het woord. “Ik wilde je alleen even zeggen… Mijn moeder en ik, we herkenden vanavond zo veel. Nu kunnen we daarover praten. Dankjewel.” Samen schuifelden ze weg, de late avond in.

Inmiddels zijn de theaters open en staat ons stuk op allerlei plekken in Nederland. Ik hoop zo dat deze moeder en dochter nog eens samen komen om het eindresultaat te zien. Dat ik weer in hun mooie ogen mag kijken en dat we herkenning zien.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden