15x betrapt: “Ik trek het douchegordijn opzij en verstijf...”

null Beeld Arcangel, Getty images
Beeld Arcangel, Getty images

Iets stiekem doen kan zo lekker, spannend of bevrijdend zijn. Tot je gesnapt wordt, natuurlijk. Dan zijn de gevolgen soms niet te overzien. Vijftien vrouwen over betrappen én zelf betrapt worden.

Meeneem-mascara

Gerry (64): “Ik was 21 jaar en had nieuwe mascara nodig. Mijn vriendin tipte een goed merk, dus ik fietste naar de chique parfumeriezaak in de stad waar mijn moeder haar verzorgingsproducten kocht. Maar twintig gulden voor een mascara vond ik veel te duur, dat had ik er niet voor over. Dus ik liep wat rond, testte hier en daar wat make-up en liet de mascara onop-vallend in mijn jaszak glijden. Toen ik eindelijk genoeg moed had verzameld om de winkel uit te lopen, tikte de eigenaar me op mijn schouder en vroeg: ‘Bent u van plan om wat in uw zak zit nog af te rekenen, of wilde u het zo meenemen?’ Met een hoofd als een tomaat fluisterde ik dat ik het ging afrekenen. De mascara was trouwens super, ik heb ’m helemaal opgemaakt en de lege verpakking daarna ingelijst omdat het incident zo’n indruk op me had gemaakt. Ik heb nooit meer iets gestolen. De eigenaar had ook de politie kunnen bellen, of mijn ouders, nóg erger. Soms is een kleine interventie precies wat je nodig hebt om een grote les te leren.”

null Beeld

Goed doel

Brenda (39): “Ik was een jaar of tien, begaan met de wereld en behoorlijk bijdehand. De juf had ons verteld dat de kindjes in Afrika zó arm waren dat ze nooit iets lekkers te eten kregen. Verschrikkelijk, vonden mijn vriendinnetje en ik. Nóóit een koekje? Daar wilden we persoonlijk wat aan doen. We knutselden een collectebus van een oude schoenendoos en gingen langs de deuren in ons dorp. We vertelden hoe de kindjes in Afrika eraan toe waren, hoe graag we hen wilden helpen, en vroegen om een kleine bijdrage. Na een ochtend collecteren hadden we een flink rammelende schoenendoos. Hoe nu verder? Langzaam kwamen we tot het besef dat de kindjes in Afrika helemaal niet wisten dat we dit voor hen aan het doen waren. Ze zouden het geld dus niet missen als we er óók lekkere dingen voor onszelf van zouden kopen. Die middag stonden we in de plaatselijke supermarkt een mandje te vullen met lekkers: chips, koeken, snoep, we aten tot we buikpijn hadden. Een week later kwam ik nietsvermoedend thuis van school toen mijn moeder me vertelde dat een dorpsgenoot had haar aangesproken over haar sociale dochter. Wat lief dat ik op eigen initiatief een inzamelingsactie op touw had gezet, zei mijn moeder met enige argwaan. Of ze die mooie schoenendoos eens mocht zien, en misschien kon ze ons wel helpen om het geld in Afrika te krijgen. Met een kop als een boei biechtte ik alles op. Voor straf moest ik mijn hele spaarpot overhandigen aan de pastoor in het dorp, die centjes zouden wél goed terechtkomen.”

null Beeld

Hoogte- & dieptepunt

Vera (34): “Tijdens een avondje stappen in Rotterdam leerde ik een leuke jongen kennen. Het klikte en ik was op slag verliefd. Een paar weken later zetten we na een avondje in de kroeg koers richting zijn huis. Hij reed en was nuchter, maar ik had wel iets te veel op. Het moet een uur of drie ’s nachts zijn geweest toen ik een briljant idee kreeg: ik wilde niet wachten tot we thuis waren, maar naar de Wilhelminakade rijden en daar vrijen onder de sterrenhemel. Zo gezegd, zo gedaan. Hij parkeerde de auto voor Hotel New York en deed het dakraampje open. Opgewonden trokken we onze kleren uit en ik dook boven op hem. De adrenaline gierde door mijn lijf, ik had nog nooit zoiets spannends gedaan. Toen hij drie keer achter elkaar ‘stóp!’ schreeuwde, dacht ik dat zijn orgasme eraan zat te komen en zette ik nog een tandje bij. Totdat hij mijn armen vastgreep en me op de bijrijdersstoel gooide. Ik draaide me om en keek recht in de koplampen van een politiebusje. Mensen van het hotel hadden ‘ongure types’ in de auto gezien en de politie gebeld. Mijn vriend stapte uit om tekst en uitleg te geven, ik bleef met mijn T-shirt over mijn knieën getrokken in de auto zitten. Ik schaamde me kapot. Gelukkig kwamen we er met een waarschuwing van af. Met het schaamrood op de kaken reden we weg. Inmiddels kunnen we er zelf ook om lachen. Ja, we zijn nog steeds samen!”

null Beeld

Car karaoke

Kim (34): “Ik reed in mijn rode Fiat Punto van Den Haag naar Utrecht. De zon scheen, ik had een goed humeur en zong luidkeels mee met Leipe Mocro Flavour van Ali B ft. Yes-R & Brace. Schuin en wat onderuitgezakt achter het stuur, mijn handen omhoog en omlaag bewegend op het ritme waande ik me een echte rapper. Terwijl ik volledig opging in de muziek en even opzij keek of ik kon invoegen op de A12, ving ik de blik van de Marokkaanse jongens in de auto naast me die niet meer bijkwamen van het lachen. Ik wist niet hoe hard ik het gaspedaal in moest duwen om daar weg te komen. Sindsdien bewaar ik mijn rapper-moves voor thuis – met de gordijnen dicht.”

Joehoe!

Myrna (48): “Na een vlucht van zestien uur lagen mijn man en ik thuis op bed even bij te komen. We hadden een geweldige reis van twee maanden door Peru gemaakt. Terwijl we de hoogte- en dieptepunten doornamen, hoorden we de voordeur opengaan. Waarschijnlijk de buurvrouw die voor onze twee katten zorgde terwijl we weg waren. Ze was vast vergeten dat we vandaag thuis zouden komen. Inderdaad... de buurvrouw, maar hoorden we nou nóg een stem? Ze had een vriendin bij zich die ze een rondleiding door ons huis gaf. ‘Dit is de woonkamer, hier is de serre en dit is de keuken’, hoorden we haar zeggen. We keken elkaar aan: moesten we ons laten zien of juist koest houden? We wilden niet dat ze zich betrapt zou voelen, maar wat als ze boven kwam? We staken onze hoofden in het trapgat en riepen: ‘Joehoe, we zijn al thuis!’ De buurvrouw, zichtbaar geschrokken, vroeg uitgebreid hoe we het hadden gehad, met haar rood aangelopen vriendin naast zich. Iedereen deed alsof het heel normaal was en we hebben het er ook later nooit meer over gehad, terwijl we nu, twintig jaar later, nog steeds goede buren zijn.”

Hang-oma

Selena (32): “Mijn oma rookte haar hele leven als een schoorsteen. Na stevig aandringen van de huisarts besloot ze er toch mee te stoppen. Ze rookte haar laatste sigaret, de asbakken en aanstekers werden weggegooid en ze ging aan haar conditie werken door iedere avond te wandelen. Ik, opa en de rest van de familie waren onder de indruk van haar doorzettingsvermogen. Tot ik op een avond na het sporten door het park fietste en mijn oma als een hangoudere op een bankje zag zitten. ‘Hé oma!’ Ik zag nog net hoe ze snel een sigaret uitdrukte onder haar instappers.”

null Beeld

Koopjesjagen

Lien (62): “In 2009 stopte ik als kleuterjuf en ging ik op kantoor werken. Maar hoe hard ik mijn best ook deed en hoe vaak mijn dochter me ook uitlegde waar ik een opgeslagen bestand de volgende ochtend terug kon vinden, de computer en ik werden geen vrienden. Collega’s hadden dat binnen de kortste keren door, dus als ik weer eens zogenaamd heel geconcentreerd met de computer bezig was, móest ik wel met iets anders bezig zijn. Dat klopte. Ik had de wondere wereld van Marktplaats ontdekt, dat lukte me als digibeet nog net. Ik wilde net op een leuke rok bieden toen collega Bep achter me kwam staan en in mijn oor tetterde: ‘Eenmaal, andermaal, verkocht! Kijk jongens, Lien zit op Marktplaats.’ Ik kon wel door de grond zakken, dacht dat ik ontslagen zou worden. Wist ik veel, ik had nog nooit op een kantoor gewerkt. De baas kwam erbij en begon te bulderen van het lachen. Of ik ook zoiets leuks voor zijn vrouw kon kopen.”

Gebakgeheim

Felicia (49): “Het diëten ging goed, met behulp van Weight Watchers was ik na een halfjaar zeven kilo kwijt van de beoogde twaalf. Ik had mijn eetpatroon aangepast, snoepte niet meer en liet de bitterballen aan me voorbijgaan. Maar één guilty pleasure kon ik niet weerstaan... Op vrijdag haalde ik altijd tompoezen voor het hele gezin, die we ’s avonds opaten. Met deze traditie ging ik ook tijdens mijn dieet door, maar ik deed er zogenaamd niet meer aan mee. Wat mijn man en kinderen niet wisten, was dat ik ’s middags altijd met chirurgische precisie een paar centimeter van hun tompoezen afsneed, om die vier reepjes in de keuken stiekem op te peuzelen. Zo had ik elke vrijdag stiekem tóch mijn tompoes. Maanden later, mijn streefgewicht was bereikt, besloot ik op vrijdagavond weer mee te doen aan onze familietraditie en mezelf een hele tompoes te gunnen. ‘Huh?’, hoorde ik mijn dochter zeggen, terwijl ik de gebakjes serveerde. ‘Wat zijn deze tompoezen lang!’ Ik was er gloeiend bij.”

null Beeld

Jackpot

Anke (51): “In de beginjaren van onze verkering, een jaar of vijfentwintig geleden, rookten mijn man en ik weleens een jointje. We behoorden in die tijd nog tot de Jehova’s Getuigen, waar dit ten strengste verboden was. Een bezoekje aan onze vaste coffeeshop in Dordrecht moest dus altijd in het grootste geheim. Op een middag kwamen we nietsvermoedend de zaak binnen, liepen naar ons vaste plekje bij de flipperkast, en wat denk je: daar zaten zijn opa en oma met een biertje achter de gokkast. Hij tikte ze op de rug en zei: ‘Als jullie winnen, delen we de jackpot!’ Betrapt draaiden ze zich om. ‘Jullie mogen hier helemaal niet zijn’, probeerde opa nog. ‘Jullie óók niet!’, zei mijn man. We hebben er uiteindelijk met zijn vieren een leuke middag van gemaakt en het is altijd tussen ons gebleven.”

null Beeld

Zó ziek…

Linda (46): “Ik organiseerde een beurs in Elsloo en zocht leuke dames die er hun producten wilden komen verkopen. Een goede bekende met een praktijk in etherische oliën reageerde enthousiast, schreef zich in en betaalde voor haar deelname. Op de ochtend van de beurs kreeg ik een appje: ze had migraine en kon helaas niet komen. Wat vervelend voor haar, dacht ik, en wenste haar beterschap. Ze vond het zelf ook erg jammer, stuurde ze nog, ze ging direct terug naar bed. Ik weet niet meer precies wanneer, diezelfde avond of een paar dagen later, maar op Facebook kwam een berichtje van haar voorbij: ze had gewéldig gezellig gewinkeld met vriendinnen, op de dag van mijn beurs. Ik heb het bericht expres een like gegeven – en haar nooit meer gesproken.”

Houd de dief

Paula (52): “Om een uur of twee ’s nachts rijden mijn broer en ik de straat in waar ik woon. We zijn samen een avondje weggeweest en zitten nog wat te kletsen als er een man op ons af komt lopen met in iedere hand een grote gereedschapskoffer. Wat een gekke tijd om te stoppen met klussen, denk ik. De man ziet ons niet, steekt over en verstopt de koffers in de bosjes. Mijn broer en ik kijken elkaar aan: dit is niet pluis. Ik duik naar beneden en bel met mijn hart in mijn keel de politie terwijl mijn broer de man in de gaten houdt. Hij duikt net het steegje naast mijn huis in als vijf politiewagens de straat in rijden. Terwijl mijn broer instructies krijgt om zijn auto als wegversperring neer te zetten, loop ik met een agent het steegje in. Door de adrenaline ben ik allesbehalve bang. Dan zien we de inbreker, hij is druk bezig het huis van mijn buurman te kraken. Hij laat zijn gereedschap uit zijn handen vallen en zoekt nerveus naar een vluchtroute, maar wordt al gauw door de agent in de boeien geslagen. Zijn vluchtauto ligt vol gestolen waar en ook de gereedschapskoffers blijken onderdeel van de buit. We hebben een dief op heterdaad betrapt! Het is inmiddels halfvier als ik met mijn broer aan de keukentafel zit. We kijken elkaar aan en schieten in de lach, want we hebben zelf ook geen schoon geweten: de kofferbak van mijn broers auto ligt vol gesprokkeld hout dat we die avond zonder toestemming hadden meegenomen. Een boete voor stroperij kan oplopen tot vierduizend euro of een maand gevangenisstraf.”

null Beeld

Huisvriendin

Teuntje (40): “Ik ging met mijn broer langs bij mijn getrouwde neef, die in de garage van hun huis het voorraadbeheer deed van de kledingwinkel van zijn vrouw. We liepen achterom en troffen onze neef met z’n broek op zijn knieën aan met hun huisvriendin, die half uitgekleed op de werkbank zat. Jaren later kwam pas uit dat de neef al eeuwen een affaire had met die huisvriendin.”

null Beeld

Donkerbruin vermoeden

Mireille (45): “Het waren mijn wilde jaren en het was óók nog carnaval. Samen met vriendinnen ging ik naar 3 Uurkes Vurraf, de officieuze start van carnaval in Brabant, elk jaar een groot feest. Verkleed als inlegkruisjes zouden we Eindhoven op stelten zetten. Ruim op tijd sloten we aan in de rij om vroeg binnen te zijn. We raakten aan de praat met een groep cowboys en met één van hen had ik direct een klik. Vlak voordat we naar binnen gingen, spraken we af dat we elkaar om vijf uur ’s middags bij de toiletten zouden ontmoeten. Mijn dag kon nu al niet meer stuk. Die middag kwamen we elkaar af en toe tegen, elke keer knipoogden we naar elkaar: straks, bij de toiletten! Intussen vermaakten mijn vriendinnen en ik ons prima. We hadden veel lol met een groep vrienden die verkleed waren als Sinterklaas en pieten. Eén piet was wel érg leuk en een paar biertjes later stond ik hevig met hem te zoenen. Maar de afspraak met mijn cowboy was ik niet vergeten, over tien minuten bij de toiletten! Ik besloot gewoon te gaan, misschien kon ik nóg een zoen scoren. Ik baande me een weg naar de toiletten, waar mijn cowboy zoals afgesproken op me stond te wachten. Zijn wat-maak-jij-me-nou-blik zal ik nóóit vergeten. ‘Wat is er?’, vroeg ik. ‘We hadden toch afgesproken? Ik ben er toch?’ Ineens zag ik mezelf in de spiegel: mijn hele gezicht zat onder de schmink. Nee, met die date werd het niets meer.”

Gaan met die banaan

Corine (52): “Een tijdje terug stond ik bij de kassa in de supermarkt achter een lief oud dametje. Ze legde haar boodschapjes op de lopende band, maar liet een tros bananen op haar rollator liggen. Deed ze dat nou bewust? Na het afrekenen zag ik haar de bananen vlug verstoppen tussen de andere boodschappen. Ik heb het maar zo gelaten.”

null Beeld

Seks in de showroom

Joke (41): “Zaterdagmiddag, twee uur, mijn man en ik slenteren door Ikea, waar blijkbaar ook de rest van Nederland inspiratie opdoet. We neuzen wat rond in een leuk gestylede woonkamer als ik vanuit de aangrenzende showroombadkamer geluiden hoor die ik niet meteen kan plaatsen. Het lijkt op gestommel en zacht gepraat. Voorzichtig trek ik het douchegordijn opzij en verstijf. Op nog geen meter afstand staat een jong stel uitbundig te rampetampen. Zo dichtbij, ik kan ze bijna aanraken. Ze merken mij niet op en gaan rustig verder, dus ik schuif het gordijn zachtjes dicht en sprint naar mijn man. Die gelooft zijn oren niet, maar durft mijn verhaal ook niet te gaan verifiëren. Het was vast een bucketlistdingetje, een spannende plek om het een keer te doen. Geen idee of ik het stel daarna nog in de winkel heb gezien, het ging zo snel, ik zou echt niet meer weten hoe ze eruitzagen. Misschien maar beter ook.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden