null Beeld

Column

Agnes: “Met tranen in mijn ogen zegde ik asielhondje Tico weer af”

Ze is lifestylejournalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Agnes Hofman (42) woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

“En deze dan?”, vraag ik T., terwijl ik hem een Facebook-post over een schattig asielhondje laat zien. Diep van binnen weet ik wel dat het niet verstandig is, een hondje in huis. Sterker nog, ik was bijna woest toen mijn gay bestie D. een paar maanden geleden voorstelde om een pup voor mijn verjaardag te shoppen. In plaats van een hond kreeg ik een airfryer en ja, daar was en ben ik dolgelukkig mee. Want die hoef ik niet uit te laten.

Een klein, harig vriendje

Toch begon het steeds meer te knagen. Hoe fijn zou het zijn om te schrijven met een klein, harig vriendje op schoot. Om de stad op een andere manier te ontdekken, tijdens zonnige wandelingen. En ja, een hond is ook bij uitstek de manier om nieuwe mensen te leren kennen. Ik woon tegenover een hondenparkje en dat lijkt vanaf mijn balkon iedere avond dolle pret, compleet met wijn en soms zelfs livemuziek.

Jack Russeltje dat negen tanden mist

T. stond ervoor open, mits we een goede match zouden vinden. En toen kwam Tico tijdens het scrollen voorbij; een zevenjarig Jack Russeltje dat negen tanden mist: klein genoeg om in een tas met de taxi te kunnen, maar met een grootse persoonlijkheid. Hij werd geadverteerd als een vrolijk hondje, dat was weggedaan wegens ernstige stank. ‘Maar na een paar keer in bad, ruikt hij weer helemaal fris’, lazen we. T. klikte door naar de website van het asiel, bekeek de video en glimlachte vertederend. Hij was verkocht: “Wat een schatje”, zei hij. “Deze wil ik wel zien.”

Toch ziek

In de dagen voorafgaand aan de afspraak, regelde ik een dierenarts, gooide ik de leukste hondenaccessoires met animalprint in een virtueel winkelmandje en verdiepte ik me in zacht hondenvoer. T. stippelde wandelroutes uit en stelde een uitlaatschema op waarin zelfs ik me helemaal kon vinden. En toen kwam het nare mailtje van het asiel, met andere opties. Want, Tico blijkt ziek. Althans dat denken ze, maar dat waren ze in de advertentietekst en eerdere mailcommunicatie ‘vergeten’ te melden. Hij heeft last van jeuk en het is zo heftig dat hij Prednison krijgt toegediend en twee keer per week in een chemisch badje moet. Waar de jeuk vandaan komt, weten ze niet. Dit tot grote frustratie van onze verse dierenarts die telefonisch uitlegde dat Prednison de persoonlijkheid van Tico compleet kan veranderen. En dat er betere manieren zijn om die jeuk aan te pakken, al zijn die wel meer aan de prijs.

Afzeggen

“Wat halen we in huis?”, vroeg ik T. Hij twijfelde ook, zelfs om te gaan kijken. “We weten allebei dat we verliefd worden. Maar op wie? Wat als hij met die drugs compleet anders is dan zonder, en het uiteindelijk toch geen match blijkt?” T. en ik keken elkaar aan, maar durfden het allebei niet hardop uit te spreken: we wilden het asielhondje afzeggen. En dat deed ik, met tranen in mijn ogen. De dame van het asiel nam het ons gelukkig niet kwalijk. Waarschijnlijk vooral omdat we ons schuldgevoel afkochten door onze jaarlijkse kerstdonatie aan het asiel te storten. “Wie weet knapt hij snel op en kun je hem dan zonder zorgen in huis nemen”, mailde ze vriendelijk.

Wie weet... Maar waarschijnlijk niet. Want een hondje neem je onvoorwaardelijk, ongeacht eventuele issues. En ik vrees dat ik daar nu gewoon niet klaar voor ben.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden