Ziekenhuis Beeld Getty Images
ZiekenhuisBeeld Getty Images

De dag nadat... de uitslag van mijn uitstrijkje niet goed was

Tamara (35): “Als ik wakker word, weet ik direct dat ik straks naar de gynaecoloog moet, terwijl ik gisterochtend nog tegen mijn man zei dat ik weer goed door de apk-keuring was gekomen.

Ruim een week geleden had ik een uitstrijkje laten maken en als ik binnen een week niets had gehoord, was alles in orde. Maar die middag lag er bij thuiskomst een brief van het ziekenhuis. Toen ik hem las, voelde ik de grond onder mijn voeten wegzinken. ‘Er zijn afwijkende cellen gevonden, waarschijnlijk kwaadaardig, wij verzoeken u contact op te nemen met de polikliniek gynaecologie.’

Toen ik belde en direct met mijn gynaecoloog werd doorverbonden, wist ik dat het foute boel was. Ik hoefde me geen zorgen te maken, maar hij wilde me wél de volgende dag zien. Vanmiddag dus. Even twijfelde ik of ik mijn vriendin zou bellen. Zij heeft kanker en toen ze hoorde dat ik vijf jaar geleden voor het laatst een uitstrijkje had laten doen, drong ze erop aan dat ik me zou laten onderzoeken. Het is maar goed dat ik naar haar heb geluisterd.

Als ik mijn man Thijs en onze tienjarige dochter Nina heb uitgezwaaid, ga ik naar mijn werk. Ik ben blij met de afleiding, maar houd als een havik de klok in de gaten. Om drie uur zit ik in de wachtkamer van het ziekenhuis. De gynaecoloog komt net naar buiten met een patiënt, hij nodigt me uit om direct mee te komen. In zijn kamer draait hij het computerscherm naar me toe en laat de stadia zien van baarmoederhalskanker, PAP1 tot en met PAP5. Als hij zegt dat ik PAP4 heb, begrijp ik hoe ernstig het is: er zijn kankercellen aangetroffen. Hij vraagt of hij me weer mag onderzoeken. Bij het uitstrijkje van vorige week was hem niets vreemds opgevallen en daar voelt hij zich schuldig over.

Achter het gordijn kleed ik me uit en vraag wat er nu gaat gebeuren. Gaat hij iets wegschrapen? Nee, hij wil volgende week een conisatie doen: een driehoekje uit mijn baarmoederhals halen. Als blijkt dat de snijranden niet schoon zijn, volgt een hysterectomie. Dan wordt mijn baarmoeder verwijderd.

Ik steek mijn hoofd om het gordijn en zeg beslist dat hij bij de minste twijfel de hele boel moet weghalen. Zwanger worden ging moeizaam en ik heb geen kinderwens meer. Wel heb ik een dochter voor wie ik moet blijven leven. Dan maar zonder baarmoeder. Als ik weer ben aangekleed, zegt hij dat de conisatie komende woensdag plaatsvindt. Ik sputter dat ik dat niet zo snel geregeld krijg, waarop hij me streng aankijkt en zegt: ‘Je gezondheid is het belangrijkst.’

Even later loop ik verdwaasd naar de lift. Pas als ik in de auto zit, bel ik mijn man en zeg luchtig dat ik alles wel vertel als ik thuis ben. Onderweg voel ik de angst opwellen. Ik moet mijn dochter zien opgroeien, mijn kind moet een moeder hebben, ik mag niet dood. Ik bel mijn moeder en vraag of zij Nina van school wil halen. ‘Het is niet goed, hè?’, zegt ze. Ik beloof vanavond langs te komen. Ik moet dit eerst met Thijs bespreken. Om halfzes hoor ik zijn sleutel in het slot. Hij ziet meteen aan mijn gezicht hoe laat het is. Als ik heb verteld wat ik vanmiddag heb gehoord, begint hij te huilen. ‘Ik kan dit niet alleen, je gaat me niet in de steek laten’, blijft hij herhalen. Ik vind het vreselijk dat ik hem niet kan geruststellen, ik ben zo verdrietig. Ik vraag me af hoe ik dit aan mijn dochter ga vertellen.

Na het avondeten ga ik naar mijn moeder. Ik vertel haar alles en zie haar angst. Desondanks zegt ze ferm: ‘We nemen het zoals het komt.’ Dat is precies wat ik nodig heb. Ik voel me gesteund. Ze heeft gelijk. Ik ga dit per dag bekijken.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden