null Beeld

column

Femke: “Of ik mijn postcode en achternaam wilde geven. Ik aarzelde”

Freelance journalist Femke (41) woont met Oscar en zoon Nathan (8) in Ouderkerk. Deze week schrijft ze over ‘Officer Patton’, van het Internationale opsporingsbureau. Een oplichter dus.

Ik was op weg naar huis toen mijn telefoon ging. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik een bandje met een metalige stem in het Engels zeggen dat mijn BSN-nummer door een crimineel netwerk werd gebruikt. Als ik meer wilde weten, moest ik op 2 drukken. Wat ik deed, want wie wil nou dat zijn BSN-nummer wordt misbruikt.

Snel werd ik doorverbonden met officer Patton. Hij vertelde me dat hij werkte voor een internationaal opsporingsbureau en dat hij me stap voor stap zou uitleggen wat ik moest doen. Of ik mijn postcode en achternaam wilde geven. Ik aarzelde. Je hoort tegenwoordig zo veel over mensen die worden opgelicht en inbreken in je computer of je bankrekening…

Ik vroeg hem of ik hem kon terugbellen, omdat ik niet thuis was. En waarom ik niet gewoon door de Nederlandse politie werd gebeld. Officer Patton leek me een beetje uit te lachen en legde nog een keer langzaam uit dat hij dus van een INTERNATIONAAL OPSPORINGSBUREAU was en dat de voertaal nu eenmaal Engels is. Ik voelde me steeds ongemakkelijker worden, maar als het waar was, was het toch lullig als ik ineens de verbinding zou verbreken.

Wat mijn BSN-nummer was, vroeg officer Patton. Hij wilde controleren of het echt om mijn BSN ging. Het voelde vreemd, maar ja, misschien deed deze man wel écht zijn best voor mij en was ik gewoon een argwanende trut. “Ik heb het niet,” zei ik, “dat staat in mijn paspoort en dat ligt thuis.” “Heb je dan je paspoortnummer voor me”, vroeg hij. “Nee, dat staat toch ook in mijn paspoort?” zei ik.

“Laat me nou gewoon terugbellen”, drong ik aan. Patton vroeg wanneer ik thuis zou zijn. Dat zou binnen een paar minuten zijn, maar ik wilde tijd rekken om na te denken over dit alarmerende telefoontje. “Over een halfuur”, loog ik. Hij gaf eindelijk toe en zei: “Oké, dan bel ik je over dertig minuten, maar je mag hier met niemand over praten.” Hij hing op.

Door die laatste woorden wist ik negenennegentig procent zeker dat dit hele verhaal gelogen was. Na een telefoontje naar de politie werd dit honderd procent. Al jaren roep ik dat ouderen zo’n makkelijk doelwit zijn voor internetoplichters en aanverwanten, omdat ze hun werkwijzen niet genoeg kunnen doorzien. Nu was ik er bijna zelf ingetrapt. Bijna.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden