null Beeld

column

Hanneke: “Knap troosten is een kunst, zowel voor de trooster als de janker”

Hanneke Mijnster (40 en een beetje) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Deze week schrijft ze over de kunst van troosten.

Ze zit daar, samen met haar knappe vriend en een knap kind. Haar oversized hipsterjas hangt als een badjas om haar heen. Ze huilt.

Wij zitten twee tafels verderop, de zoons, de ex en ik. Ik kijk, Freek kijkt, de serveerster komt een servet brengen. Ze vraagt of het een beetje gaat, de jonge moeder verontschuldigt zich. Haar vriend zit erbij en kijkt ernaar. Doet niks. Geen arm om haar schouder, geen handje op de hare, geen streel over haar wang om een traan te drogen.

Freek kijkt nog een keer, Guus nu ook.

“Dat moeten jullie nooit doen hoor”, zeg ik fel, “alleen maar toekijken als je vriendin zit te huilen.”

En kijk, daar maakte ik het dus tamelijk ongemakkelijk aan ons tafeltje in het toffe koffietentje met cappuccinootjes en verse theetjes. Dat summiere troosten was namelijk een van de strengen die leidde tot de scheiding. Zat ik weer op de bank te snotteren, terwijl hij gewoon doorging met gamen. Waarschijnlijk geïrriteerd, maar dat laatste vul ik in. Ik heb ze nogal hoog zitten, de waterlanders, dus na een tijdje is het verrassingseffect er wel vanaf. Snap ik best. Sinds ik moeder ben, is het helemaal erg. Een liedje, een mooie scène, een kwetsbaar verhaal en húp. Maar dan nog. Vaak zat ik in mijn eentje druppels te deppen en snot weg te slikken, zonder nog maar uit te leggen waar het nu weer over ging. Aan de blik die mijn ex over tafel wierp, begreep ik dat hij dezelfde steek had gevoeld.

Knap troosten is een kunst, zowel voor de trooster als voor de janker. Misschien zat ze er wel helemaal niet op te wachten hè, die vrouw in die jas. Siste ze naar haar vent ‘laat me maar’ omdat ze ook wel voelde dat er met de minste of geringste genegenheid een volgende lawine aan verdriet zou vrijkomen. De ugly cry, zoals Oprah ’m noemt. Met diepe halen en schokkende schouders. Dan is er geen weg meer terug. Moet het hart op tafel en de ziel bloot. Ja, dan snap ik ook wel dat je daar geen zin in hebt, boven je chai latte.

In de anderhalf jaar dat mijn verkering en ik samen zijn, heb ik het hele palet aan haar getoond. De sierlijke Máxima-traan, de wat-is-dit-een-bijzonder-moment-snik en de zielenblootleggers omdat zij dan weer doorvroeg terwijl ik al de oplappende fase dacht te beginnen. Ik zeg ook altijd sorry voor het snikken, net als de vrouw in de jas. En waarom? Omdat ik de ander niet ongemakkelijk wil maken. Omdat ik mezelf dan een aansteller vind. Terwijl mijn verkering dat dus helemaal niet vindt. Oké, toen we in de sauna zaten en ik natte ogen kreeg van een zeeptheatershow over het leven van Vincent van Gogh trok ze wel een wenkbrauw op, maar ze vroeg ook met oprechte interesse wat het toch was tussen die lappen en die rozenblaadjes bij plus zestig graden wat me raakte. Dat is pas troosten. Dat ik me gezien en vooral gehoord voel, zorgt vaak wel voor een drooglegging.

Dat is misschien wel het grootste verschil in een relatie met een vrouw, op de aubergine na. Verdriet, een emotie, een probleem, het kan er gewoon zijn. Zonder oplossing, zonder afkapping van ‘ja, maar jij wilde zelf twee baby’s in twee jaar’, nee, gewoon aanhoren, aanraken en afvegen. En dan jank ik nu nog meer dan eerst. M’n verkering niet hoor, niet dat je denkt dat het bij ons elke week een tranendal is. We lopen zo’n 1 op 60 qua huilbuien denk ik.

En dan dat meisje. Met die man. En ik twee meter verderop met mijn mannen. Ik voel haar verdriet, ik zou zelf die servet of die hand wel willen aanreiken. “Is dat echt waar mama?” vraagt Freek. “Moet je iemand die huilt nooit alleen laten zitten?” “Ja”, zeggen de ex en ik in koor. “Zal ik dan even naar die mevrouw toe gaan?”

En húp, daar zit alweer een brok in mijn keel.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden