Leonoor (36):

“Ik nam een vluchteling in huis”

Leonoor (rechts): “Tijdens de lockdown zijn Nasma en ik echt vriendinnen geworden.” Beeld Petronellanitta
Leonoor (rechts): “Tijdens de lockdown zijn Nasma en ik echt vriendinnen geworden.”Beeld Petronellanitta

Leonoor (36) wilde iets goeds doen en besloot Nasma (33), een vluchteling uit Jemen, tijdelijk onderdak te bieden. Maar toen ging Nederland in lockdown en werden het geen drie maanden, maar zeven.

Leonoor: “Vaak denk ik veel te lang over dingen na. Maar als iets écht goed voelt, doe ik het gewoon. Dus nam ik Nasma in huis, in een Amsterdams appartement van achtenveertig vierkante meter. Ik heb een extra slaapkamer, en het voelde verkeerd om daar niks mee te doen. Vrienden en familie reageerden verbaasd. Natuurlijk dacht ik na mijn besluit ook: waar begin ik aan? Wat als ze de hele dag wil koken en mijn huis met slechte afzuigkap gaat stinken? Wat als ze lang onder de douche staat terwijl ik naar mijn werk moet?

Takecarebnb is een organisatie die vluchtelingen die in afwachting zijn van een eigen woning, matcht met een gastgezin. Zij hebben dus al een verblijfsvergunning. Ik werd aan Nasma gekoppeld. Onze eerste week als huisgenoten was onwennig. Normaal lig ik lang te snoozen als de wekker gaat. Nu was ik me er erg van bewust dat Nasma dat zou horen. Wat als ze een hekel zou hebben aan de true crime-programma’s die ik graag kijk? Gelukkig raakten we snel aan elkaar en aan elkaars gewoonten gewend.”

null Beeld

Eindelijk veilig

Nasma: “In de anderhalf jaar die ik in Nederland woonde, had ik al in vijf asielzoekerscentra gezeten. Bij aankomst in Nederland nam de politie mijn vingerafdrukken. Mijn handen trilden toen ik dat moest doen. ‘Geen zorgen, je bent hier veilig’, zei de agent die dat zag. Ze waren heel aardig voor me, maar ik had geen zeggenschap over waar ik heen zou gaan. Als ik in een asielzoekerscentrum vriendschap met iemand had gesloten en vroeg of we bij elkaar mochten blijven, kon dat nooit en moest ik toch weer verhuizen. Ik werd ook steeds omringd door andere Arabische vluchtelingen, zo kon ik de Nederlandse cultuur en taal niet leren kennen. Ik snakte bovendien naar een plek voor mezelf, om tot rust te komen en me eindelijk vrij te voelen.”

L: “Toen Nasma bij mij kwam wonen zagen we elkaar als huisgenoten. Ik ging naar mijn werk, zij had haar vrijwilligerswerk. Alles veranderde toen het land vanwege corona in lockdown ging. We konden niet meer de deur uit en mijn acteerwerk lag stil. Het zorgde er wel voor dat we in korte tijd echt bevriend zijn geraakt. Ik leerde Nasma rummikuppen, we maakten samen puzzels en hadden alle tijd om echt met elkaar te praten. Je zou denken dat er veel verschillen zijn omdat we uit totaal andere culturen komen, maar grappig genoeg ontdekten we juist veel overeenkomsten. We zijn beiden erg op onszelf en dol op katten. Ik heb er twee, Nasma sprak zelfs Nederlands tegen ze. En zij kan fantastisch koken. Iets wat ik zelf helemaal niet kan. Het lekkerst vind ik haar kabsa met rijst en vis, een Jemenitisch gerecht. Zelf heb ik een keer boerenkool voor haar gemaakt, maar na alles wat ik van haar had geproefd, smaakte mijn stamppot niet bepaald verfijnd. We spraken in het Engels over religie, politiek en mannen. Ze vertelde me ook over Jemen, haar familie en haar reis naar Amsterdam via Turkije en Griekenland.”

null Beeld

Geen weg terug

N: “Zeven jaar geleden ging ik naar Turkije om binnenhuisarchitectuur te studeren. Toen ik Jemen verliet, was de politieke situatie niet goed, maar ook niet héél slecht. Binnenkort zal alles hier wel weer normaal zijn, dacht ik. Ik wilde na mijn studie graag terug naar mijn eigen land. Maar een jaar later brak in Jemen oorlog uit. Ik studeerde in Turkije en was bang dat mijn familie iets zou overkomen. Ik kreeg nachtmerries en droeg mijn telefoon altijd bij me zodat ik steeds bereikbaar was. Ik was continu met mijn moeder, broers en zus bezig. Teruggaan was en is geen optie. De luchthaven in Sanaa, de stad waar ik vandaan kom, is gebombardeerd. Ik las op Facebook het verhaal over een man die vanuit Amerika terugging naar Jemen omdat hij zijn familie zo miste. Hij vloog naar een ander vliegveld en reisde verder door naar Sanaa, maar zijn familie heeft hij nooit bereikt. Tijdens een van de vele bombardementen is hij gesneuveld. Dat is de realiteit.

Toen mijn studentenvisum afliep, telde ik met angst in mijn hart de dagen totdat ik illegaal zou zijn. Het lukte me om naar Griekenland te vliegen en door te reizen naar Nederland voordat ik in de illegaliteit zou belanden. Ik had nooit gedacht dat dit mij zou overkomen. Toen ik naar Turkije vertrok, heb ik geen afscheid genomen van mijn familie met het idee dat ik ze jarenlang of misschien wel nooit meer zou zien. Maar mijn land van vroeger, waar je veilig kon reizen, geen niqaab hoefde te dragen, in het café met vrienden kon afspreken, is er niet meer. Het leven van mijn familie is uitzichtloos en door alle verdeeldheid heel gevaarlijk. Veel mensen krijgen geen of weinig salaris, terwijl boodschappen duur zijn. Een toekomst hebben ze niet.”

L: “Ik weet niet of ik zou kunnen wat Nasma heeft moeten doen, helemaal alleen een bestaan opbouwen in een land waar je niemand kent en de taal niet spreekt. Dingen als familie, veiligheid en vrijheid zijn altijd vanzelfsprekend voor mij geweest. Door Nasma sta ik stil bij dingen die ik daarvoor voor lief nam.”

null Beeld
null Beeld

Nieuwe toekomst

N: “Ik leer de taal en werk aan mijn portfolio, want ik wil hier graag als binnenhuisarchitect aan de slag. Hoe erg ik mijn familie ook mis, in Jemen heb ik geen toekomst. De situatie verslechtert daar alleen maar. Ik wil er zo min mogelijk aan denken, in mij blokkeert iets als ik dat doe. Want natuurlijk mis ik iedereen, vooral op verjaardagen en feestdagen. Tijdens islamitische feestdagen stonden we met het hele gezin vroeg op, bakten we koekjes, trokken nieuwe kleding aan en dan kwamen buren, ooms en tantes, neven en nichten op visite. Ik vier die dagen nu op mijn manier, met vrienden, maar het is toch anders. Ik bel zo vaak mogelijk met mijn familie, maar ik kan niks voor ze doen. Een tijdje geleden heeft mijn moeder haar hand gebroken, dan zou ik er zo graag voor haar willen zijn. Mogelijkheden om het land te ontvluchten zijn er bijna niet. De infrastructuur ligt in puin, reizen is gevaarlijk. Mijn moeder wil ook niet vluchten. Mijn zus wel. Zij is jong en wil haar leven kunnen leven, wat voor vrouwen in Jemen door alle beperkingen heel moeilijk is.”

Goede match

L: “Nasma en ik zouden drie maanden mijn huis delen, het werden er zeven. Al die tijd was zij in afwachting van een eigen woning. Want vanwege corona waren gemeentes ook beperkt open om zaken te regelen, het duurde en duurde maar. Samenwonen was gelukkig leuker dan ik had gedacht. Maar toen de tweede lockdown werd afgekondigd, had ik het daar moeilijk mee. Ik ben graag op mezelf en verlangde weer naar meer ruimte voor mij alleen. Nasma had ook niet verwacht dat ze zó lang bij mij zou blijven.

null Beeld


Toen werd ik gebeld door onze casemanager van Takecarebnb. Hij bood aan dat Nasma bij hem en zijn vriendin terechtkon voor de laatste resterende maanden. Dat vond ik een moeilijke beslissing. Ik weet niet hoe het is om zo ver van je eigen land en je familie te zijn, geen plek voor jezelf te hebben en weer te moeten verkassen. Toen ik het met Nasma besprak, was ze er helemaal oké mee. En ik kon vrede hebben met ons besluit omdat ik wist dat Nasma niet terug zou gaan naar een asielzoekerscentrum. Maar wat vónd ik het ongezellig toen ze weg was, ik moest echt mijn ritme weer vinden. We waren meer dan huisgenoten, we waren vriendinnen geworden en belden en appten veel. Inmiddels heeft Nasma een eigen huis. Er is een goede match gemaakt door ons aan elkaar te koppelen. Ik denk dat iedereen dit een keer zou moeten proberen en ik zou het zelf zo weer doen, een paar maanden een vluchteling in huis nemen. Ik ben trots op Nasma, hoe ze haar weg heeft gevonden in Nederland. Dat heeft ze op eigen kracht gedaan. Het enige wat ik voor haar heb gedaan, is haar een fijnere tijd geven dan ze had in het asielzoekerscentrum.”

N: “Ik wil ook doen wat Leonoor heeft gedaan: een vluchteling in huis opnemen. Maar eerst wil ik genieten van mijn eigen huis, van het vrije gevoel dat ik nu heb. Ik ben heel blij met mijn start bij Leonoor. Het heeft me een welkom gevoel en een dierbare vriendschap opgeleverd.” ■

PS. Op dit moment wachten duizenden vluchtelingen met een verblijfsvergunning in het asielzoekerscentrum op een woning. Takecarebnb maakt het mogelijk dat zij tijdelijk bij een gastgezin logeren. De gast blijft minimaal twee weken en maximaal drie maanden logeren. Geef een vluchteling een warm welkom en een positieve start in Nederland. takecarebnb.org

  • Styling en make-up: Ronald Huisinga. M.M.V.: Cos (witte jurk), Only (bronskleurige jurk), Nolten (pumps)

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden