Janneke Beeld Getty Images/iStockphoto
JannekeBeeld Getty Images/iStockphoto

Janneke & het hospice: “Het leven en de dood trekken zich niets aan van mijn afwezigheid”

Na een bezoek aan de huisarts besluit Janneke Siebelink (46) vrijwilligerswerk te gaan doen. Nu kookt ze elke week in een hospice en schrijft erover voor Libelle. Haar doel: het verhaal vertellen van de bewoners van het hospice, die veelal in hun laatste levensfase verkeren. Zodat niemand ongezien in de vergetelheid raakt.

null Beeld Janneke
Beeld Janneke

En zo bevind ik mij onverwacht en ongewild in een verstild hoekje van de tijd. Het is vrijdag, 12:30. Ik kijk uit het raam van mijn werkkamer. Buiten is de herfst op zijn mooist. De zon is goudgeel, de weinige wolken romig en wit. Hierbinnen is het stil, ik ben alleen. Even het gedempte geluid van een sirene ver weg, het suizen van het water in de verwarming die ik zojuist heb aangezet.

Ik ruik de geuren van de schaal met zoete aardappel en kippenpootjes die in de oven staat. Sinds gisteravond lagen ze in een marinade van honing, tijm en knoflook te wachten om in de tas mee naar het hospice te gaan. Zoon V. (13) zat verlekkerd aan tafel in de keuken toe te kijken, terwijl ik zoutvlokken en peper over het geheel uitstrooide. Dit voorbereiden van de lunch was een uitzondering, gewoon omdat ik er zin in had. En uitgerekend vandaag blijf ik thuis.

Aanvaardbaar risico

Een paar dagen geleden kreeg ik het bericht dat ik geruime tijd in de nabijheid van een positief getest persoon heb verkeerd. Ik zag de situatie voor me: het was een ronde tafel geweest, een lunch. Kleine broodjes op een schaal in het midden. Via via kwam ik erachter dat de besmette persoon in kwestie tegenover me zat, maar toch zeker op anderhalve meter afstand. Ik deed een thuistest, een PCR-test, de volgende dag nog een thuistest, gisteren ook – negatief, keer op keer.

Maar vanmorgen werd ik wakker met keelpijn en benauwdheid en deed mijn stem het niet. Geen verhoging. Check. Thuistest negatief. Check. En na de douche, koffie en paracetamol voel ik me eigenlijk best weer prima. Goed genoeg om een verrukkelijke, levenslustige lunch met kip gerold in pancetta en pompoensoep met parmezaantoast te bereiden. In ieder ander geval was ik gewoon op de fiets gestapt, maar een stem in mijn hoofd zei: je mag niet gaan. Bij klachten, al zijn ze verwaarloosbaar, blijf je thuis.

Bellen met het hospice bevrijdt me van mijn besluiteloosheid. Voor vrijwilligers gelden er andere, in feite strengere regels en wil men ieder risico vermijden. Voor het zorgpersoneel geldt dat ze uiteraard ook uiterst zorgvuldig te werk gaan, maar zij mogen een zeker ‘aanvaardbaar risico’ meebrengen. Ze zijn immers onmisbaar.

Buiten is de wereld

Collega A. bevrijdt me aan de telefoon weliswaar van mijn besluiteloosheid, maar het gevoel van spijbelen, een zekere nutteloosheid, blijft aanwezig. Ik staar uit het raam, naar mensen die zich verplaatsen, naar de wereld die mij niet nodig heeft. Het leven en de dood trekken zich niets aan van mijn afwezigheid. Zou mevrouw T. (89) weten dat het vrijdag is en dat ik er niet ben?

Ik kijk naar buiten en denk aan het gesprek dat ik onlangs met mijn huisarts had. Hij vertelde dat in zijn praktijk meer dan ooit mensen komen met vragen als ‘wat te doen met dit bestaan?’. Hij zei: “Het lijkt wel alsof mensen meer dan ooit bang zijn om te leven. Wat jij doet, is jouw tijd geven aan mensen die geen tijd meer hebben. Dat is erg waardevol. Tijd is het kostbaarste dat we bezitten.”

Ik kijk naar de huid op mijn hand waar ik sinds enige tijd lichte vlekken op zie. Levervlekken, zoals ik me die herinner op de handen van mijn opa. Ze maakten een diepe indruk op mij als kind. Het waren signalen van een ander leven, van een leven dat voor mij als zevenjarige in een peilloos diepe toekomst lag. Signalen dat de tijd begon te dringen.

Zweven doe je alleen

Bladerend door mijn aantekeningen en uitgescheurde krantenartikelen, valt mijn blik op de woorden van dichter Ineke Holzhaus:

Je moet dapper zijn
om je te laten vallen

je weet niet hoe diep
de grond beneden is
waarop je landen zal

of hij zacht is of hard
warm of juist koud

wie durft dat
welk blaadje laat
als eerste los?

Ritselen doe je samen
zweven alleen.

De oven piept. Het is inmiddels 14:30. Op een gewone vrijdag kom ik nu weer thuis. Druppelt langzaam het leven onze bovenwoning in de stad weer binnen. Ik hoor de deur opengaan. Schoenen worden uitgetrapt, een tas ploft op de grond. Zoon V. steekt zijn hoofd langs de deur die op een kier staat mijn kamer in, vraagt gretig: “Ruik ik kip?” Tegelijkertijd krijg ik een melding van de GGD: u bent negatief getest. Ritselen doe je samen, zweven doe je alleen. Ik ben niet bang, denk ik, ik hou van zweven. Maar ik wil nog lang niet vallen.

Ik heb nog genoeg tijd te geven.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden