null Beeld

Column

José: “Het boekje over Amalia maakt duidelijk hoe absurd een koningshuis is”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Van het boekje van Claudia de Breij over Amalia word ik reuze republikeins. Koning, koningin, koningskinderen: waarom willen we nog steeds in dat sprookje geloven?

Robijnen diadeem

De leukste foto in het boekje dat Claudia de Breij schreef over onze kroonprinses is die waarin de negenjarige Amalia in een blauw dirndljurkje een tiara met rozerode stenen op haar blonde haren draagt. Eerst denk ik nog dat het een plastic speelgoedkroontje is, tot ik het bijschrift lees: ‘Mijn moeder was bezig met opmaken en ik deed de tiara op.’ Even googelen leert me dat het gaat om een robijnen diadeem waarin 385 edelstenen zijn verwerkt. Koning Willem III bestelde ’m in 1888 bij de Franse juwelier Mellerio als onderdeel van een juwelenset waarvoor hij 160.000 gulden moest aftikken.

Waarschijnlijk is de foto genomen in de kleedkamer van Máxima - op de achtergrond zien we een schoenenrek vol pumps, slingbacks en queenies. Je ziet het tafereeltje voor je: mama die door haar visagiste onder handen wordt genomen, kleine meisjes die toekijken, Amalia die de verleiding niet kan weerstaan en de tiara op haar koppie zet, mama die roept: ‘Neerleggen en gauw!’

Privilege

Het aandoenlijkste zinnetje staat op pagina 84. Amalia leidt Claudia rond door paleis Huis ten Bosch: de Oranjezaal, de Witte Eetzaal, de Balzaal, de Chinese en de Japanse zaal. Amalia bekent dat ze de ‘historische dingen’ van al die vertrekken niet zo goed kent. Dan, ontwapenend: ‘Als je me echt leert kennen, kom je erachter dat ik haast niks weet.’

Nee, natuurlijk niet schat, je bent zeventien.

Ze weet ook nog niet zo goed wat ze dan later gaat doen als ze koningin wordt. Voorlopig vindt ze ontmoetingen met Nederlandse topsporters het leukst. ‘Dat je dan zo’n sporter mag ontmoeten als ze net goud heeft gehaald, op zo’n moment erbij mogen zijn, dat is toch een enorm privilege?’

Het is al met al een aandoenlijk verhaal over een grappig, romantisch meisje dat houdt van tiara’s en paarden, van reverences en hoffelijke jongens - komt dat even goed uit als je in een koninklijk wiegje bent gelegd. Een boekje dat je in een vloek en zucht hebt gelezen, want wat valt er eigenlijk te vertellen over een vriendelijke, ijverige, weinig rebelse Haagse tiener?

Collectieve gekkigheid

Claudia de Breij schrijft dat het geen pleidooi is voor de monarchie, en ook geen pamflet ertegen. Toch werd ik er reuze republikeins van: haar boekje maakt onbedoeld maar verbluffend duidelijk hoe absurd het is, een koningshuis met een koning en een koningin en koningskinderen. Het is 2021, de wereld staat in brand, sprookjes bestaan allang niet meer, maar nog steeds hebben met we z’n allen afgesproken dat we één familie de hoogste status van het land toedichten, dat we de leden ervan op een troon hijsen, dat we hen bewieroken en bekritiseren vanaf het moment dat ze als pasgeboren baby worden geshowd aan het volk. Dat we hun heel veel geld en paleizen geven, en dat de vrouwen tiara’s dragen. En als ze achttien worden komt er iemand langs om een boek over ze te schrijven dat vervolgens besproken wordt in alle media. Why? Wat is dit voor collectieve gekkigheid? Waarom willen we dit?

Niemand die het me kan uitleggen, en zéker niet dat aardige kind dat later onze koningin gaat worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden