null Beeld

Column

Nico: “Maar vlak vóór ik alles verpest met mijn handtekening, is signeren heel fijn”

Hij woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt Nico Dijkshoorn over zijn handtekening.

Ooit oefende ik op mijn handtekening. Ik was acht jaar en deed de beweging van mijn vader na: een handtekening zet je alsof je heel nodig naar het toilet moet. Een korte eruptie. Je hand razendsnel boven het papier en dan snel weer wat anders doen. Daarom ziet mijn handtekening eruit alsof iemand in een winkel op een klein stukje papier zijn nieuwe pen heeft geprobeerd.

Het is een schaamtevolle creatie, waar ik nooit meer van afkom. Dat zou niet erg zijn als ik alleen maar een krabbel onder een hypotheek hoefde te zetten of als ik voor de vierde keer trouwde. Maar als ik ergens voorlees, dan is er bijna altijd een boekhandelaar die aankondigt dat ‘Nico Dijkshoorn na de lezing uitgebreid de tijd zal nemen om het door u gekochte boek van een persoonlijke boodschap te voorzien’. En daar zit ik dan, met een handtekening in de aanbieding die eruitziet als een doodgeslagen spin.

Stevie

Maar vlak vóór ik alles verpest met mijn handtekening, is signeren heel fijn. Ik teken altijd een molletje met een bril in de voorkant van mijn boek. Hij heet Stevie. Terwijl ik zijn pootjes teken vertellen de mensen aan de andere kant van de tafel over hun leven. Zolang ze praten, hoef ik ze niet aan te kijken. Ik teken een mollenneusje en voel mijn ogen vollopen met tranen van geluk of verdriet.

“Mijn vader is dood, maar toen hij nog leefde, schreef hij ook. Geen boeken, maar op papiertjes. Die vonden we onder zijn bed, in een oude atlas. Ieder land waar hij was geweest, daar had hij iets over geschreven. Heel mooi. Heel fijne zinnetjes. Ik wist helemaal niet dat hij in Ecuador was geweest. Heb ik hem ook nooit gevraagd. Hij schrijft over een bepaald gerecht wat ze daar eten. Hij vond dat niet lekker, maar at het toch op. Zet u er maar onder: ‘Voor Kobie, dochter van Kees.’” En daar priegel ik dan die vreselijke handtekening onder.

Nieuwe koper, nieuw verhaal. “Ah, u tekent een mol. Mijn moeder had niets met dieren. Ook niet met mensen, trouwens. Ze kwam het huis niet meer uit. Aan de andere kant van de straat woonde ook een vrouw die voor het raam zat. Die twee hebben achttien jaar naar elkaar zitten kijken. Het boek is voor Peter. Mijn man. Die leeft nog.”

Kraskraskras, weer een boek verpest.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden