null Beeld

column

Roos: “De gastjes keken me sullig aan: ‘Sorry, mevrouw’”

Ze heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft Roos Schlikker (46) in Libelle wat haar bezighoudt.

“Ah, het is gewoon een hoer. Ze heeft met drie jongens op één avond getongd. Pffft. Hoerenzooi.” Ik liep langs wat tieners toen ik een van hen met licht overslaande stem dit hoorde zeggen. Ik zag teleurstelling in zijn blik, pijn over het meisje dat hij niet kon krijgen. Zijn makker sloeg hem op de schouder. “Ja joh. Gewoon een vuile slet.” Er zat tederheid in dat troostgebaar en toch zat het me niet lekker. Niets ten nadele van prostitutie, maar waarom klinkt altijd weer dat ene woord als je een dame beschrijft die niet aan je wensen voldoet?

Ooit, toen ik Nederlands studeerde, had ik een docent die dol was op het woord narratief. “Bijzonder narratief heeft deze auteur...” Het klonk gezwollen. Toch is het belangrijk vaker stil te staan bij dat narratief, het verhaal dat we vertellen. Hoe vaak worden vrouwen tegenwoordig niet uitgemaakt voor hoer? In het tv-programma College Tour vertelde Femke Halsema hoe ze vrijwel dagelijks wordt nageroepen. Je kunt fan zijn van haar, of kritiek op haar hebben, toch zou je denken dat de goegemeente respect heeft voor de eerste vrouwelijke burgemeester van Amsterdam. Maar bij een voetbalhuldiging keek ze recht in de schreeuwende monden van duizenden kerels. ‘Hoer, hoer, hoer!’ scandeerden ze. Ja, burgemeesters krijgen het bij dit soort gelegenheden vaker zwaar te verduren, maar er zit zoiets denigrerends in deze bejegening. Waarom is een vrouw met een stevige mening meteen een hoer? Waarom wordt een meisje dat op een feestje haar seksualiteit viert door jongens te kussen bestempeld als slet? Zolang vrouwen die sterk in hun schoenen staan worden toegesist en toegebruld met dit soort woorden, ontstaat er een heel raar narratief. Want wat leren we onze dochters? Dat je het risico loopt te worden uitgescholden, zodra je je nek uitsteekt. Ik staarde naar mijn schoenpunten... en liep terug. “Zeg eh, jongens, een meisje dat een leuke avond heeft, is niet meteen een hoer”, zei ik vriendelijk. De gastjes keken me sullig aan. Toen bromde er eentje: “Dat vind ik ook niet.” “Maar je zei het wel.” Verbijsterd keek hij me aan. “Echt?” Zijn Bambi-wimpers knipperden. “Maar ik bedoelde het niet zo.” Dat weet ik, glimlachte ik. “Sorry, mevrouw.” We knikten elkaar toe. Ik weet het, je redt er de stad niet mee, maar even is het narratief een beetje veranderd.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden