null Beeld

Column

Sylvia: “Wijn of kaas vergeet ik nóóit. Tandpasta wel...”

Ze is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (20 en 17) en katten Lola en Siepie. Deze week schrijft Sylvia Witteman (56) over oneindige tubes tandpasta.

“O ja, @#$#@#, de tandpasta is op”, zeggen huisgenoot P en ik elke avond tegen elkaar. Locatie: de badkamer. Tijdstip: ’s avonds laat. Situatie: twee lege tubes tandpasta, al een week of twee. En elke dag vergeet ik wéér nieuwe tandpasta te kopen. Hoe komt dat? Wijn, kaas, brood, vaatwasmachinetabletten, ik vergeet ze nóóit. Waarom heb ik een blinde vlek voor tandpasta? ‘Nou, laat huisgenoot P er dan aan denken’, zegt u nu. Maar huisgenoot P doet nooit boodschappen. Dat is een schande, natuurlijk. Maar gelukkig heb ik toch nog wel eens wat aan hem: “Eigenlijk is de tandpasta nooit écht op”, zei hij vorige week. “Er zit altijd nog wel iets in de tube. In feite is tandpasta oneindig.” En daar leunde hij weer met zijn volle gewicht op de ene lege tube, waaruit inderdaad toch weer een rupsje tandpasta tevoorschijn kroop.

Ook de andere tube was genadig, en daar stonden wij samen gezellig te schuimbekken. “Morgen zal ik er écht aan denken”, beloofde ik weer, na het mondspoelen. Maar de volgende dag, in de supermarkt, waren die lege tubes wéér uit mijn geheugen gewist. Nog steeds bleken ze trouwens niet echt leeg, al waren de rupsjes wat kleiner dan die van gisteren.

Weer een dag later. We stonden weer te foeteren tegen elkaar en tegen die lege tubes. “Ik denk dat we ze moeten openknippen”, zei P. Dat is inderdaad een bekende oude lifehack, uit de tijd dat zoiets nog geen lifehack heette, maar ‘handig weetje’. “Ben je mal?”, riep ik geschrokken. “Openknippen? Dat is de kip met de gouden eieren slachten. Je zegt toch zelf dat tandpasta oneindig is? Als je zo’n tube openknipt, verbreek je de magie. Dan sterft hij. Kijk, hij doet het nog!” Inderdaad kreeg ik er met mijn uiterste krachten nog een piezeltje tandpasta uit. En P uit de andere ook. “Zie je wel?”, zei ik. Het was niet genoeg om royaal van te schuimbekken, maar poetsen lukte nog best. De volgende ochtend poetsten we vooral met water. “Denk er nou aan”, zei P. “Tandpasta, tandpasta, tandpasta.” “Ja”, zei ik, met mijn hoofd heel ergens anders.

Pas rond middernacht dacht ik er weer aan, terwijl we de trap opliepen. Tandpasta! Tandpasta! Tandpasta! Te laat! “Je zult dit niet geloven”, kermde ik. “Ik ben de tandpasta wéér vergeten...” Maar P, al in de badkamer, hoorde me niet. Hij keek naar de wastafel. Daar, tussen de twee uitgewrongen tubes, lag een schattig minitubetje tandpasta. Gloednieuw en helemaal vol. “Heb jij dat gekocht?” vroeg P. “Nee, jij?”, antwoordde ik. Nee, zeer zeker niet. De kinderen ook al niet, zo bleek bij navraag. Dat zou me ook hogelijk verbaasd hebben. Hoe kwam dat tubetje daar? Het was niet minder dan een wonder. “Ik snap het al, die twee oude tubes hebben gejongd”, zei ik ontroerd. Maar P poetste al, met lekker veel schuim. Onze zorgen waren voorbij. Zeker voor een dag of tien.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden