null Beeld

‘‘Toen ik tien was, vroeg ik hem ten huwelijk’’

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Echte liefde

In augustus waren mijn man en ik 25 jaar getrouwd. Onze geschiedenis gaat echter veel verder terug. Ik was zes toen ik hem leerde kennen. Hij was twaalf en kwam mijn oudste broer ophalen om samen naar school te fietsen. Toen ik tien was, vroeg ik hem ten huwelijk. Hij antwoordde dat we dat wel konden doen als we ouder waren. Maar hij verhuisde. We zagen elkaar alleen nog op verjaardagen. Elke keer ging mijn hart sneller kloppen. In 1995 kwam ik terug uit Duitsland, waar ik met paarden had gewerkt. Onder het mom van ‘ik wil leren paardrijden’ sprak hij met me af. Toen kreeg ik een valentijnskaart, geen idee van wie! Tot ik een brief kreeg waarin hij bekende dat hij al jaren verliefd op me was! We spraken af in Utrecht. Tijdens het eten vroeg hij me ten huwelijk. Ik zei ja en een halfjaar later zijn we getrouwd. We kenden elkaar toen 25 jaar. Dit jaar zijn we opnieuw getrouwd en kennen we elkaar vijftig jaar. Het feest was een grote verrassing voor mijn man. Sandra Jonkman

Mijn hart smolt

Na een studieochtend kwam mijn dochter van 22 uit haar slaapkamer. “Mam, kom je lunchen?” vroeg ze. Helaas ging dat niet, zei ik, ik moest de badkamer nog schoonmaken. “Mam, jij bent als een geurkaars die het in huis gezellig maakt. Kom alsjeblieft!” Mijn hart smolt van geluk. Natuurlijk kom ik met jullie eten! Dankjewel lieverd, jij hebt mijn dag perfect gemaakt. Yita

Leuk idee

Mijn zoon vroeg wat ik voor mijn verjaardag wilde. Ik kon niets verzinnen. Wat heb je nodig als je alles al hebt, behalve de wens dat je zoon en schoondochter erbij zijn op je verjaardag? Zij wonen in New York, dus zeker nu is dat extra lastig. “De Libelle, is dat een idee?” vroeg hij. Nu valt elke week de Libelle op de mat. Ik ben zó blij met dit cadeau. Karel en Felicia, bedankt! Liefs, moeder

Dankbaar

Een onvergetelijke dag in 2010: zes weken na de diagnose en de eerste chemokuur, gevolgd door afschuwelijke bijwerkingen, was haar situatie stabiel genoeg en mocht Julia naar huis. Het moment dat we met zijn allen weer als gezin aan tafel zaten, was een van de mooiste uit mijn leven. Met de inzet van artsen en verpleegkundigen is het gelukt: Juul kwam, zag en overwon. Ze groeide uit tot een prachtige jonge vrouw die haar steentje wil bijdragen aan de maatschappij. Dit voorjaar kreeg zowel mijn man als ik het coronavaccin van niemand minder dan onze eigen kleine, dappere strijder. In een veel te groot GGD-hesje spoot ze kordaat een stukje vrijheid in de bovenarm van haar ouders. Later in de wachtkamer gebeurde het onvermijdelijke: een traan rolde over mijn wang. Ik liet hem gaan. Het was een traan van vreugde en dankbaarheid. Dankbaar dat zo veel mensen zich hebben ingezet om dit zo snel mogelijk te maken. En bovenal dankbaar dat mijn Julia een van hen was. Wendy Roelse

null Beeld

Pijnlijk

In Libelle las ik de brief waarin een lezeres schrijft: ‘Eindelijk geen graatmager model, maar een gewone vrouw die je op straat kunt tegenkomen.’ Ze pleit voor ‘echte’ vrouwen en niet van die ‘griezelig types zonder borsten’. Vervolgens haalt ze een artikel aan over anti-fatshaming. Ik hoop dat dit soort dames begrijpt dat deze brief bij vrouwen met een maatje minder erg pijnlijk overkomt. Ben ik een griezelig type omdat ik nu eenmaal maat 34 heb? En als ze het over fatshaming heeft, wat doet de schrijfster hier nu zelf dan? Het is jammer dat volslanke dames van alles mogen zeggen over slanke dames, terwijl als dat andersom zou zijn ik blijkbaar aan fatshaming doe. Een slanke dame

Kwetsbaar alleen

In Libelle’s rubriek Vrouwen las ik het verhaal van Anneloes. Herkenbaar hoe ze beschrijft dat ze in een Frans dorpje een paar dagen noodgedwongen alleen moet verblijven in een vakantiehuisje omdat haar man in het ziekenhuis ligt. Ze voelt zich angstig en kwetsbaar zo alleen op het Franse platteland. Ja, met je partner voel je je reuze sterk. Valt hij tijdelijk of voor altijd weg, dan blijft een leegte over. Zelf heb ik vier relaties gehad en ken ik deze ervaringen van toen het overging. Het missen van de veiligheid van zijn armen, een luisterend oor, de rituelen die je samen had. De stilte in bed en in huis. Veel vrouwen die jaren met manlief leven, beseffen niet hoe eenzaam of bang ze opeens zullen zijn als hij er niet meer is. Hoezeer hij je beschermde met zijn mannelijke aanwezigheid. Wat Anneloes ervaart door haar tijdelijke gemis is echt geen aanstellerij, maar reële, instinctieve bezorgdheid. Jane Slengard

null Beeld

Ik zal er zijn

Al jaren heeft mijn oma een abonnement op Libelle. Als ze de tijdschriften uit heeft, bewaart ze ze en neemt ze mee zodra ze weer langskomt. Daarna kunnen mijn moeder en ik er nog heerlijk in lezen. Buiten dat mijn oma een topoma is (en mijn opa een topopa) wil ik hen een hart onder de riem steken. Helaas kregen wij te horen dat opa ziek is, hij heeft slokdarmkanker. We zitten nog maar in het begin, dus hij heeft nog een heel traject voor zich. Opa en oma, ik wens jullie veel kracht toe de komende tijd. Ik zal er zijn als jullie me nodig hebben en ik hoop dat we samen deze ziekte kunnen overwinnen. Liefs, jullie kleindochter Annabel

Omaatje

Al jaren steunen mijn man en ik een oude mevrouw in Roemenië via de organisatie Dorcas. Een keer per jaar krijgen we van haar een kaart en we sturen ook altijd een kaart terug. Zo hoort ‘omaatje’ echt een beetje bij ons. Vandaag lag er opeens een brief van Dorcas bij ons op de mat. Ik schrok en dacht meteen aan omaatje. En ja, in de brief stond het bericht van haar overlijden. Ik ben blij dat we haar zo lang hebben kunnen steunen en echt, ik zal haar missen! Geke Hoolsema

null Beeld

Zijn wie hij is

Ontroerd ben ik als ik de column lees van Flory Hartog in Libelle. Ook ik was als meisje smoorverliefd op George Michael, maar toen hij homoseksueel bleek te zijn was ik blij voor hem dat hij mocht zijn wie hij was. Al jaren voor mijn oudste zoon uit de kast kwam, wist ik het. Net als Flory vind ik dat je niet hóeft te vertellen dat je homo bent, dat zeg je ook niet als je hetero bent, je komt gewoon thuis met een vriend of een vriendin. Als moeder wil je vooral dat je kind gelukkig is. Mijn zoon woont nu samen met zijn geliefde. Voor mijn jongste zoon hoop ik dat hij ook dat geluk vindt. Tegelijkertijd voel ik angst, om hoe de maatschappij nog steeds denkt. Maar dat vertel ik hen niet. Monique van der Meijden

Rijkdom

Laatst kreeg ik een foto van mijn ernstig zieke vriendin met de tekst: ‘Kijk, wat een lieve buurman. Ik lig op de bank en hij is mijn voortuin aan het opknappen.’ Haar buurman is 92! Ik antwoordde: ‘Jij bent ook altijd iemand geweest die iedereen hulp aanbiedt. Ik ben zo blij voor je!’ Wat een rijkdom om te weten dat er mensen zijn die zich voor anderen inzetten zonder iets terug te verwachten. Zij maken onze wereld mooi. Y.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden