null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Ik ben dol op online huizen kijken. Wat is dat voor BDSM-bunker op zolder?”

Agnes Hofman

Agnes probeert samen met haar zoon T. een huis te kopen.

Je hebt mensen die porno kijken, en je hebt mensen zoals ik: weinig is voor mij meer bevredigend dan online huizen kijken. Zeker voor het slapen gaan. Uiteraard let ik op de bouw en afwerking, maar vooral ook op het interieur. Wat zijn dat voor mensen, die vrijwillig een kobaltblauwe gebloemde bank hebben gekozen? Waarom hebben ze vooraf niet even opgeruimd? En wat is dat voor BDSM-bunker op zolder? Dat moet het wel zijn toch, want anders hebben die grote haken aan het plafond echt geen functie!

Ik droomde weg bij mooie villa’s aan het water en fantaseerde over het opknappen van lieflijke huisjes op het platteland. Ooit, op een mooie dag zou het niet alleen ‘bij kijken, kijken en niet kopen’ blijven. En ja, dit is nu mijn realiteit: zoon T. en ik gaan een huis kopen. In Portugal.

We kwamen er eigenlijk per ongeluk achter dat dit voor ons een heel realistisch plan is. T. werkt al twee jaar voor een Portugees bedrijf. Toen hij werd aangenomen, kreeg T. een jaarcontract, dat daarna met twaalf maanden verlengd zou worden. Maar dat bleek een contract voor onbepaalde tijd. Daar gaan hypotheekverstrekkers enorm goed op, zo blijkt. En ik heb het afgelopen jaar zoveel gespaard dat ik voldoende heb om een gezellige aanbetaling te doen.

Laat ik eens bij een bank naar binnenstappen, dacht T. anderhalve maand geleden. Met een big smile kwam hij terug. “Ruim een ton, mam,” juichte hij. En ja, dat is voldoende om hier een huis in goede staat te kopen met meerdere slaapkamers, soms zelfs met twee badkamers en een flinke tuin. Nee, niet in Lissabon, maar op een uurtje rijden vind je voor een ton zelfs al kleine kasteeltjes uit de categorie ‘opknapper’.

Ik durfde nog niet echt blij te zijn; één advies is immers géén advies, toch? Maar de tweede bank zei hetzelfde en toen kon de pret beginnen. Nou ja, dat dachten we.

Het Droomhuis - het eerste huis dat we twee weken geleden bezochten - was in alle opzichten perfect. Net naast een grote stad, prachtig gerenoveerd, met groot bijgebouw en een tuin van ruim vierhonderd vierkante meter vol fruitbomen. De sinaasappels die we mochten plukken waren de kers op de bezichtigingstaart; groot, ontzettend zoet en sappig. “Dit gaat ‘m worden hoor,” zei ik nog tegen T. “Dit huis wordt van ons.”

Helaas was onze taxateur niet zo enthousiast toen hij belde na zijn bezoekje aan het huis. Hij had een lijst van zeventien issues, maar bij punt drie - “Je moet de elektra compleet vervangen” - wist ik al dat ik afscheid moest nemen van het droomhuis met serieuze nachtmerrie potentie.

Het huis erna was ook drama: het papierwerk bleek niet in orde, voor alle extra gebouwen en het halve aangebouwde zwembad. Waar is de fun? Want ik werd de afgelopen weken ook niet bij van de snel stijgende hypotheekrentes en huizenprijzen, om over de shady makelaars en louche potentiële aannemers nog maar te zwijgen. Vannacht lag ik er weer wakker van: dit had een mooie en bijzondere periode moeten zijn. Niet eentje die vooral hoofdpijn en frustratie oplevert. Misschien toch maar eens porno aanzwengelen, voor een beetje echte ontspanning…

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden