De dag nadat

PREMIUM

De dag nadat... we drie vluchtelingen uit Oekraïne in huis namen

De dag nadatBeeld Getty Images

Dianne (32): “Zachtjes klop ik op de deur van de zolderkamer. ‘Het ontbijt staat klaar’, zeg ik in het Engels. ‘Komen jullie?’ Normaal gesproken slapen mijn zoon van tien en dochter van zes op de bovenverdieping, maar sinds gisteravond logeren hier de Oekraïense Julia, haar tienjarige dochter Christina en de alleenstaande vijftiger Olga.

Elselien van DierenGetty Images

Wat is het snel gegaan, denk ik als ik thee inschenk. Ik sliep al bijna toen mijn man een paar dagen geleden naast me kwam liggen en geëmotioneerd vertelde over de beelden die hij op het journaal zag: een Oekraïense vader die aan de Poolse grens afscheid nam van zijn gezin. ‘Ik zag jou daar staan, met onze kinderen’, zei hij. ‘We moeten iets doen, Diaan. Ik denk dat ik naar de Oekraïense grens ga rijden.’ Thomas is de impulsieve van ons twee. Ik ben rationeler. ‘Is dat niet illegaal? Slaap er nog maar een nachtje over’, mompelde ik. Maar toen we de volgende dag gingen googelen en met instanties belden, was ik het snel met Thomas eens. We hebben een groot huis, het gaat financieel goed… Waarom zouden we het niet doen?

Veel vragen

Hoewel er vers brood op tafel staat, pakken de vrouwen eerst het eten dat al dagen in hun rugzak zit. Zo bescheiden, alsof ze geen misbruik willen maken van de situatie. Christina zit aan haar moeder vastgeplakt en kijkt schichtig om zich heen. Ook Julia en Olga zijn stilletjes. Ze kunnen een beetje Engels, maar we moeten het vooral hebben van de vertaalapp. Het enige dat ik van ze weet, is dat ze uit de buurt van Kyiv komen en drie dagen lang in een overvolle trein zaten, die geregeld stilstond vanwege bombardementen. Wat hebben ze gezien? Wie hebben ze moeten achterlaten? Ik heb veel vragen, maar stel ze niet. Ze moeten eerst tot rust komen, zich veilig voelen.

Richting Oekraïne

Dat dit tijd kost, realiseerden we ons toen Thomas, zijn vader, schoonvader, oom, tante, een neef en een vriend na een lange reis aankwamen bij de Poolse grens. Ze reisden met vier auto’s om zo veel mogelijk mensen te kunnen opvangen, maar ondanks de grote aantallen vluchtelingen viel het niet mee om de auto’s gevuld te krijgen. Er gonsden geruchten dat er mensensmokkelaars actief waren. Ik begrijp het wel. Stel je voor dat hier de oorlog uitbreekt en er bij de Duitse grens een groepje wildvreemde Spanjaarden staat. Stap je dan in? Uiteindelijk reden ze terug naar Nederland met negen Oekraïners: drie zouden bij ons komen, de andere zes bij mijn schoonouders. Terwijl ik via Whatsapp op de hoogte werd gehouden, haalde ik boodschappen, ruimde de kamers leeg en zette het campingkoelkastje neer. Zo hebben ze toch een beetje hun eigen ‘verdieping’, besloot ik, want de badkamer en keuken worden gedeeld met ons gezin. Het was fijn om met praktische dingen bezig te zijn, want ik vond het spannend. Wie zouden er straks op de stoep staan?

Nieuws uit Oekraïne

Na het ontbijt pakken Julia en Olga hun telefoons. Ze volgen het nieuws uit Oekraïne op de voet, ik zie de zorgen op hun gezichten. Ik kruip met Thomas achter de laptop, er moeten procedures worden gestart. Natuurlijk kunnen onze logees zo lang blijven als nodig is, maar we willen liever niet dat het een halfjaar duurt. Niet alleen voor onszelf, ook zij hebben behoefte aan een eigen plek.

Op mijn werk zijn mijn collega’s nieuwsgierig hoe het thuis gaat. Ik vertel ze eerlijk dat het nog wennen is. Ik heb het gevoel dat ik visite heb en ben benieuwd hoe lang het zal duren voor ik ongegeneerd in mijn joggingpak op de bank zal zitten. Ook de kinderen zijn wat prikkelbaar door alle veranderingen.

Tijd nodig

Als ik aan het eind van de middag thuiskom, springen mijn zoon Gijs en Christina samen op de trampoline. Via de vertaalapp proberen ze met elkaar te praten. Waar het meisje vanmorgen nog schichtig om zich heen keek, beweegt ze zich nu vrijelijk door het huis. Julia en Olga trekken zich juist nog veel terug op hun kamers. Ja, dit heeft tijd nodig. Ik hoop dat ze gaan beseffen dat we dit echt alleen uit liefde doen.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden