L14_Jose Beeld Jose
L14_JoseBeeld Jose

PREMIUMColumn

José: “Djiezus, wat was het fijn om samen te zingen met vierhonderd anderen”

José Rozenbroek

Iedereen lijkt te vieren dat de lente is begonnen en ook José voelt de lentekriebels. Helemaal nadat ze de ‘dienst voor de ongelovigen’ bijwoonde.

De zon scheen, het virus leek gemuilkorfd, de bomen liepen uit, de narcissen waren geler dan geel en de vogels floten om het hardst. De oorlog die er woedde was bijna gewoon geworden. Op de radio hoorde ik dat zelfs in Kyiv de mensen uit hun schuilplaatsen kruipen en op straat weer koffiedrinken, wachtend op de dingen die komen gaan.

Dienst voor de ongelovigen

Het was lente geworden en dat werd gevierd met een lentedienst. Al tien jaar organiseert actrice en zangeres Ricky Koole de wisseling van de seizoenen met een ‘dienst voor de ongelovigen’. Omdat ze, zo vertelde ze vanaf de kansel, behoefte heeft aan rituelen, aan samenzijn en samenzang, aan opbeurende woorden waar je misschien ook nog wat van opsteekt. Een soort van mis of dienst dus, maar dan zonder god, want daar gelooft ze niet in.

Mijn vriendin had kaartjes en ik mocht mee. De lenteviering werd gehouden in een afgeladen Rode Hoed in Amsterdam, ooit was het een schuilkerk voor remonstranten. Onder het orgel stond het koor opgesteld dat popliedjes zong en de dirigent moedigde ons aan om mee te zingen. Ik kan niet zingen, ik zing om andermans oren te sparen doorgaans alleen in de auto, maar nu zong ik flarden zachtjes mee: Oh heavenly day, all the clouds blew away.

Djiezus, wat was het fijn om samen te zingen met 400 andere mensen. En het klonk nog lekker ook.

Blije bijeenkomst

Ricky leidde de dienst in. Ondanks de duistere wereld buiten wilde ze er een blije bijeenkomst van maken, want het was lente nietwaar, en met zo’n overvloed aan wolkeloze, zonnige dagen kan een mens niet 24 uur per dag verdrietig zijn. Er werden gedichten voorgelezen (Ik kus een blos op je wangen en Waarom is dansles niet verplicht?) en actrice Margôt Ros (je weet wel, die leuke met die krullen van Toren C) vertelde ons haar verhaal. Hoe ze vier jaar geleden met haar kop tegen een decorstuk was gelopen. Die klap had deze waanzinnig energieke vrouw totaal knock-out geslagen. Ze was niet alleen doodmoe, ook was ze weerloos geworden tegen geluid, licht en andere prikkels. Ze kon alleen de straat op met een koptelefoon over haar oren en als ze de vaatwasser uitruimde moest ze halverwege zitten. Stapje voor stapje had ze in de voorbije jaren vooruitgang geboekt. En nu had ze daar een boek over geschreven, over hoe ze dat gesloopte lijf weer had geheeld.

Ze gaf ons enkele tips mee. Doe veel leuke dingen. Doe veel nieuwe dingen. Wees empathisch. Denk positief. Luister naar muziek. Beweeg. Dans. Zing! Kijk uit het raam en zie dat het goed is.

Simpele tips, misschien wel open deuren. En toch gingen we gesterkt de deur uit. Want we hadden gezongen, muziek gehoord, we waren empathisch geweest, we hadden leuke en nieuwe dingen gedaan. We hadden gezien dat het goed was.

Nu nog de oorlog de deur uit.

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden