null Beeld

PREMIUM

“Laat mooie momenten niet voorbijgaan, geniet ervan”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Redactie

Werk kan wachten

Wat goed van Yita (Libelle 51) om een lunch met haar dochter te verkiezen boven het schoonmaken van de badkamer. Het brengt me terug naar mijn jeugd, zo’n 45 jaar geleden. Als oudste dochter met een moeder die fysiek niet zo sterk was, deed ik naast school een groot deel van het huishouden. Die dag was de bovenverdieping aan de beurt: bedden verschonen, stoffen, stofzuigen. Alleen de trap moest nog worden gestofzuigd toen de bel ging. Twee populaire meiden uit de klas kwamen vragen of ik met hen meeging naar een handbaltoernooi in een naburig dorp. Ik voelde me zó vereerd dat juist zij mij kwamen halen. Maar mijn moeder zei: “Je weet zeker wel wat er nog moet gebeuren?” Ze was een lieverd, maar hier had ze toch even geen oog voor. Huilend heb ik de trap gezogen. Wat ik ervan heb geleerd is dat je mooie momenten niet voorbij moet laten gaan, maar ze ten volle moet beleven. Het werk wacht wel.
Anja Frugte-Postema

null Beeld

Hartenwens

Je werd geboren met het syndroom van Treacher-Collins. Daardoor had je bijna geen bot in je gezicht en ook geen oren. Er waren veel operaties nodig om je gezicht te herstellen. Daarna kreeg je stoornissen aan je blaas en weer was een zware operatie nodig. Of dat nog niet genoeg was, kreeg je reumatoïde artritis, waardoor je veel pijn hebt. Dertig jaar geleden is gepoogd je kunstoren te geven, maar tot je verdriet ging dat mis. Nu ben je ­geholpen door een professor uit Groningen en een KNO-arts uit Nijmegen. Geweldige mensen die jouw droom hebben waargemaakt. Eindelijk word je niet meer nagestaard en hoor je erbij. Wij zijn heel blij om jou zo gelukkig te zien. We houden van je!
Pap en mam

Gedenkdag

Vandaag is de trouwdag van onze ouders. Met broers, zus, zwager en schoonzussen spreken we af op het parkeerterrein bij het bos. We lopen samen naar de plek waar onze ouders zijn uitgestrooid en leggen een roos neer. Elk jaar komen we hiernaartoe. Vanwege de lockdown hebben we zelf koffie en stoeltjes meegebracht en we halen herinneringen op. Het is nu vijftien jaar geleden dat onze moeder is overleden, vijf jaar eerder onze vader. Hun wens was om gezamenlijk uitgestrooid te worden op de plek waar ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet. We denken met heel veel plezier aan hen terug en danken onze ouders voor deze bijzondere dag.
Mevrouw Fernhout-van der Meulen

Geheim

Vijftig jaar geleden ben ik een keer vreemdgegaan met mijn zwager en raakte zwanger. Nu, jaren later, komt alles weer naar boven. Maar ik kan het niet vertellen omdat ik mijn man van 80 hier heel veel verdriet mee zou doen. Het enige wat ik kan doen, is het op deze manier van me af schrijven.
Anoniem

null Beeld

Cadeau

Al een jaar ben ik thuis van mijn werk in de zorg. Overwerkt, dacht ik in het begin. Een burn-out, zei de huisarts direct. Ik was bang dat anderen het overdreven zouden vinden. Dat eeuwige plichtsbesef. Toen nodigde jij me uit om naar een ver en zonnig oord te komen waar je een halfjaar werkt in het ziekenhuis. Je bent mijn maatje, dat als een cadeau zomaar op mijn pad kwam op het werk. Ik kan je moeder zijn, maar we zijn dikke vrienden geworden. Ik heb lang getwijfeld. Is het niet raar, niet kunnen werken en wel naar jou toe gaan? Dankzij mijn kinderen en lieve vrienden heb ik de sprong gewaagd. Ik ben er, ik lees, zwem, wandel en geniet samen met jou op de momenten dat je niet werkt. Nog steeds plaagt een stemmetje: “Kan dit wel?” Ja, het kan. Ik ben eindelijk lief voor mezelf. Ik ga genieten, met jou, mijn fijne vriend.
Mineke de Ruiter

Een engel

Ernstig ziek lag ik in het ziekenhuis. Het was druk op de afdeling. De verpleging werkte keihard, maar kon het door de minimale bezetting amper bijhouden. Er was geen tijd voor een praatje of douchebeurt. Tijdens de nachtdienst waren er altijd twee zusters aanwezig. En toen was ze er opeens, een engel. Ook zij had weinig tijd, maar vroeg aan me hoe het ging. Ik zei dat ik bang was om dood te gaan. Ik vertelde dat ik na mijn operatie, ruim een week daarvoor, nog niet was gedoucht. Ze beloofde dat ze mij zou komen douchen, ook al viel dat voor een deel in haar vrije tijd. En ze kwam, douchte mij, kamde m’n haar en vlocht het in. Ik was haar zo dankbaar. Later kwam ze chocolade brengen. “Om aan te sterken”, zei ze. Ze wilde geen bedankje of compliment, het hoorde bij haar werk: ze geeft, deelt en doet. Mijn engel komt uit een ander land en verzorgt in haar tweede thuisland de mensen met veel liefde.
Carly

null Beeld

Groot gemis

Ik mis mijn man al elf jaar. We waren samen vanaf ons vijftiende en ­werden samen volwassen. We trouwden, kregen kinderen en werkten hard, maar we hadden elkaar. Bijna zouden we ons gouden huwelijk vieren, toen hij opeens ziek werd. Enkele maanden later overleed hij. Sindsdien is hij elke dag bij me in mijn gedachten. Hij gaf me alles: zijn liefde, zelfvertrouwen, kracht, troost en zo veel meer. Het leven gaat verder. Ik geniet van de kinderen en kleinkinderen en heb wat bezigheden, dat helpt. Ik ben nu 85, dus ook met gemis en verdriet kun je zo oud worden. Kop hoog en schouders eronder, dan lukt het wel.
Anoniem

Oma-momentje

Een paar jaar geleden overleed mijn lieve oma. Ik herinner me dat ze altijd de Libelle las, daar kon ze dagen over doen. Alle Libelles gingen daarna netjes op de stapel. Als klein meisje ging ik elke woensdag- en zaterdagmiddag mee naar mijn oma en op het laatst zag ik haar met een vergrootglas de Libelle lezen. Nu heeft mijn moeder al jaren een abonnement en krijg ik ’m van haar. Ons ‘oma-momentje’.
Ruda van Delft

Een beetje humor

Door gezondheidsproblemen zit een betaalde baan er voor mij helaas niet meer in. Nu werken mensen voor mij. Dat was wennen, maar het bevalt me eerlijk gezegd goed. Ik probeer gastvrij te zijn en doe mijn best om mijn moeilijkheden met humor te lijf te gaan. Ik heb een urinestoma. Niet leuk, maar ik grap weleens dat ik ’s nachts niet uit bed hoef om te plassen en dat is voor een vrouw in de overgang heel fijn. Ik hoor vaak dat mensen graag bij me komen en om me moeten lachen. Tot voor kort was ik niet iemand die zichzelf een schouderklopje geeft, maar hier ben ik trots op. Mijn innerlijke mopperkont komt zeker ook nog weleens voorbij, maar speelt geen hoofdrol meer. Dat wil ik zo houden.
Riet Brusselaars

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden