null Beeld

PREMIUMColumn

Peter: Prima dat je je eigen kind het beste vindt, maar val anderen er niet mee lastig

Peter Heerschop

Peter geeft soms lezingen op scholen. Het valt hem op dat de meeste ouders zich te veel met school bemoeien.

Ik begrijp van de leerkrachten van de vele scholen waar ik lezingen geef in de hoedanigheid van pedagoog, dat een groeiend aantal ouders zich te veel met school bemoeit. Vaak omdat ouders vinden dat hun kind te weinig aandacht op niveau krijgt of regelmatig te laag wordt ingeschat.

En dat is soms ook zo, maar in het algemeen niet bij de ouders waar het hier over gaat. En jij weet ook over welke ouders ik het heb. In elk geval niet over jou.

Vooraf wil ik wel zeggen dat het ook heel mooi is en heel waardevol dat ouders zich bij school betrokken voelen, maar het kan ook te veel zijn.

Ik kwam een Engels onderzoek tegen. Een onderzoek naar ouders van leerlingen van elf en twaalf jaar. Gaat zo.

Bij een ouderavond worden aan de ouders de volgende drie vragen gesteld:

‘Denkt u dat uw kind weet wie koningin Alberta was?’

‘Zou uw kind op een wereldkaart kunnen aanwijzen aan welke kant van Azië de Groene Zee ligt?’

En: ’Zou uw kind - ook al is het maar het kleinste detail - iets kunnen vertellen over de bestorming van Australië?’

Nogmaals, uw kind hoeft er niet alles over te kunnen vertellen. Maar wat denkt u, weet uw kind op alle vragen het antwoord? Of nul? Doe eens een gok.

Alle drie de vragen zijn pure onzin. Ze zijn ook niet bedoeld om de algemene kennis van leerlingen in kaart te brengen, maar om de mate van ouderlijke overschatting te meten.

Vrijwel geen enkele ouder antwoordt dan ook met ‘nul goede antwoorden’. Het merendeel denkt zelfs dat hun kind twee of drie goede antwoorden kan geven.

Verder denken ze ook dat als hun kind niet in de klas zou zitten, het er een stuk minder gezellig zou zijn. Ze overschatten van alles en denken dat hun kind een voorbeeldkind is.

Een gewone naam voor hun kind is vaak ook niet genoeg. Ouders die hoog scoren op de schaal van ouderlijke overschatting geven hun kind significant vaker namen als Apple, Valentine, Full Moon of Faith Heavenly. Zeg maar in Nederland te vergelijken met Merle-Zuzanne, Vesper, Storm en Prins.

Zo vroeg ik publiek bij een theatervoorstelling om te stampen met de voeten als ze een door mij gestelde vraag met ‘ja’ wilde beantwoorden.

‘Wie heeft er heel leuke kinderen?’

Iedereen met kinderen stampt.

‘Wie kent er van dichtbij mensen met heel vervelende kinderen?’

Iedereen, met of zonder kinderen, stampt drie keer zo hard.

Het eigen kind lijkt bijna altijd mooier en slimmer. ‘Oh kijk, tien maanden en hij loopt al.’ Nou en. Elk kind leert uiteindelijk lopen. Ik heb nooit een kind naar school zien kruipen. ‘Oh, elf maanden en ze zegt al moeder.’ Vreemd, iedereen in de kamer verstond ‘hoer’.

Wat ik wil zeggen.

Het is juist heel goed dat je je eigen kind het mooiste en het beste vindt. Maar daar hoef je anderen niet altijd mee lastig te vallen.

Heb ook vertrouwen in de juf en de meester en de trainer en noem maar op. Zij willen in het algemeen ook het beste.

Wat wel altijd mag is het opnemen voor kinderen met ouders die om welke reden dan ook veel minder betrokken zijn.

Juist voor die.

Want dat blijft.

Elk kind heeft recht op iemand die het onvoorwaardelijk voor ze opneemt.

Peter Heerschop (60) is acteur, cabaretier en schrijver. Maar sinds de eerste lockdown is hij – tot zijn eigen verbazing – ook nog iets anders: een Libelle-man! En dat maakt van hem een zeer geschikte columnist voor Libelle online.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden