null Beeld

PREMIUMColumn

Roos: “Als mijn zoons maar geen trauma overhouden aan hun luidruchtige moeder”

Roos Schlikker

Roos twijfelt de laatste tijd vaak of ze het goed doet, haar zoons opvoeden.

Het wordt er niet bepaald minder op. Toen de jongens klein waren en ik geregeld onder werd geprojectielbraakt of vingertjes tussen de deur zag verdwijnen, zeiden mensen met ouder kroost weleens tegen me: ‘Ach, kleine kinderen, kleine problemen, grote kinderen, grote problemen’. Ik vond dat altijd een aanmatigend gezegde. Alsof zandbak-leed niet telt, alsof een oorontsteking bij een tweejarige geen nationale ramp is. Nee, dat is het natuurlijk niet, dat weet ik inmiddels ook wel. En ik moet toegeven: opvoeden wordt er met de jaren niet gemakkelijker op.

Zeker de laatste tijd twijfel ik vaak of ik het goed doe. Miró begint te puberen, Róman is al een echte tiener en hoewel ze thuis lief en gezellig zijn, gooien ze op school nog weleens hun kont tegen de krib. Wat moet ik doen nu een van mijn zoons zijn toets heeft verknald doordat hij veel te onhandig zijn spiekbrief tevoorschijn toverde? Straffen? Mwoah, eigenlijk geloof ik daar niet zo in. Bovendien is zijn vette onvoldoende al straf genoeg.

Opvoeden is onmacht

Toch ontsnappen me enkele fikse krachttermen. En als ik eerlijk ben: ik praat wel vaker met stemverheffing tegen de jongens. Uit onmacht natuurlijk, maar opvoeden is vaak onmachtig zijn. Ooit heb ik me voorgenomen nooit tekeer te gaan tegen mijn kinderen. Nou ja, eerlijk gezegd neem ik me dat elk jaar voor. Toch sta ik op een gegeven moment weer te gillen. Ik heb weleens gegoogeld of dat kwaad kan, of ze geen levensgroot trauma overhouden van hun luidruchtige moeder.

Tegelijkertijd ben ik ook een ouder die haar liefde van de daken schreeuwt. Dagelijks neem ik ze in mijn armen – ja nog steeds, ook al slungelt met name de oudste steeds meer de hoogte in. Er is geen dag in hun leven voorbijgegaan waarop ik niet heb gezegd dat ik van ze hou, elke afzonderlijke keer ten volle gemeend.

Feilbaar

Ik kan alleen maar hopen dat de basis van liefde met een boze eruptie hier en daar uiteindelijk stabiele volwassenen van ze maakt. Laatst vroeg iemand me: “Hebben jouw ouders geen fouten gemaakt?” Ach ja, knikte ik, ongetwijfeld. “Houd jij ook maar een spatje minder van ze?” Ik glimlachte. Nee. Mijn ouders waren feilbaar en juist daarom heb ik ze innig lief. Ik kan niet anders dan hopen dat mijn zoons dat later over dit viswijf ook te zeggen hebben. En anders geef ik ze een spiekbrief mee.

Roos Schlikker (46) heeft twee zonen, een man, een vader op leeftijd en veel vriendinnen. O ja… en zichzelf om voor te zorgen. Iedere week schrijft ze in Libelle over wat haar bezighoudt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden