PREMIUMInterview

Actrice Sanne Vogel: “Ik heb nog nooit zo vaak geluk gevoeld”

null Beeld Ellen van Bennekom
Beeld Ellen van Bennekom

Sanne Vogel (38) was even klaar met acteren. Ze wilde moeder worden, schrijven en koken. Heel veel koken. Nu heeft ze een tweeling, een eigen vegan kookboek en speelt ze in de film Foodies. “Pas sinds een jaar heb ik weer zin om te acteren.”

Vera SpaansEllen van Bennekom
null Beeld Ellen van Bennekom
Beeld Ellen van Bennekom

In een lunchtentje in Amsterdam-Oost hapt actrice, regisseur en theatermaker Sanne Vogel (38) in een Vietnamees stokbroodje banh mi met tempé en ingelegde groente. “Ik had vroeger, toen ik vegetarisch at, altijd het gevoel dat ik lastig was. Thuis eet ik al lang veganistisch, maar buiten de deur wilde ik daar geen punt van maken. Voor andere mensen, dus. Maar dan doe je steeds iets wat tegen je gevoel en principes ingaat. Sinds ik heb besloten helemaal veganistisch te leven, heb ik nog nooit zo vaak achter elkaar geluk gevoeld.”

Wat was het keerpunt?

“Dat was zo’n drieënhalf jaar geleden, denk ik. Tijdens mijn eerste zwangerschap was ik ons kind verloren. Het was heel druk geweest, ik had net een film opgenomen en nam zes weken vrij om mentaal en fysiek bij te komen. In die tijd las ik een boek, De koe knikte ja, van Erik Schumacher. Daar stonden dingen in die ik eigenlijk al lang wist. Hoe kalfjes direct bij hun moeder worden weggehaald, zodat wij de melk kunnen drinken of er kaas van kunnen maken. Dat was het moment dat ik dacht: nu wil ik hier niet langer mijn ogen voor sluiten. Ik heb een veganistisch kookboek geschreven, De vier seizoenen van Vogel, dus in interviews wordt er vaak naar gevraagd, maar thuis of met vrienden is het helemaal geen issue.”

Maar eigenlijk zeg je wel: iedereen die zuivel eet, geeft niks om die koeien en kalfjes. Dat wordt dan toch een ongemakkelijk gesprek.

“Voor mij was het helder: dit eet ik niet. Maar ik heb er geen mening over als anderen dat wel doen. En als je je aangevallen voelt door de beslissing van een ander, betekent dat eigenlijk dat je zelf niet helemaal achter je eigen keuzes staat. Ik doe dit en ik zeg het ook, anders krijg ik dingen voorgeschoteld die ik niet wil eten. Toen ik de stap zette, voelde ik me bevrijd. Ik hoefde niet meer weg te kijken.”

In de nieuwe film Foodies speel je Sam, een milieubewuste food­blogger.

“Haar manier van denken over eten ligt dichtbij die van mij. Sam is heel bevlogen over lokaal eten, vergeten groentes, gezond koken. Maar ik heb niet zo’n moeite met de waarheid vertellen, zij wel. Ze moet zichzelf nog leren kennen, worstelt met de vraag hoe ze zichzelf kan blijven in een wereld van glitter en glamour.” Lachend: “Het zou een saaie film zijn als die ontwikkeling er niet in zat.”

null Beeld

Heb je meteen ja gezegd tegen deze film?

“Ik wilde wel meteen graag. Elf jaar geleden speelde ik ook in een film die werd geregisseerd door Mannin de Wildt, een mooie rol. Toen ik hoorde dat ze een film ging maken over een foodie die haar eerste kookboek zou uitbrengen, dacht ik: dit is meant to be. Maar toen ik de casting had, kreeg ik corona. Op het moment dat ik eindelijk kon, waren er al dertig actrices langs geweest, dus ik was enorm zenuwachtig. Ik had mijn eigen kookboek mee en zei: ‘Als research voor deze film heb ik zelf maar een kookboek geschreven.’”

Hoe was het om weer te spelen?

“Het was de eerste keer na de komst van onze tweeling, dus ik heb behoorlijk staan preppen thuis. Eerst twee dagen in de keuken gestaan, de vriezer vol maaltijden, schema’s gemaakt voor mijn vriend. Met zo’n peutertweeling thuis is het behoorlijk pittig, maar ik wilde zonder schuldgevoel op de set kunnen staan. Draaidagen duurden tussen de twaalf en de veertien uur en ik zat in bijna elke scène, dus dat was wel even puzzelen. Maar het is goed gegaan, daar ben ik best trots op.”

Je had best lang niet geacteerd.

“Ik wilde graag moeder worden en dat zat me in de weg. Bij elke auditie had ik het gevoel dat ik niet helemaal eerlijk was. Als ik de rol zou krijgen en ik zou zwanger worden, zou ik ’m niet kunnen doen. Tijdens mijn zwangerschappen was ik steeds heel ziek. Er zijn actrices die tot een week voordat ze moeten bevallen nog een scène kunnen draaien, maar zo werkt het bij mij niet. En ik vond de MeToo-ontwikkelingen ook lastig.”

null Beeld Ellen van Bennekom
Beeld Ellen van Bennekom

Heb je zelf seksuele intimidatie meegemaakt?

“Niet direct. Het is wel bij me geprobeerd toen ik zestien was. De regisseur van het gezelschap liet ons op zijn schoot zitten, zat aan ons. Hij liet actrices op de grond liggen met de hand in het kruis en dan seksgeluiden maken. Die regisseur liep daar dan omheen en zei dat hij geen onderbroek aan had. ‘Ik doe het niet’, zei ik. Toen hoefde het niet.”

Wat stoer dat je dat hebt durven zeggen op die leeftijd.

“Als je dit op zo’n jonge leeftijd meemaakt, heb je het idee dat het normaal is. Als een castingdirector zich dan misdraagt, denk je: dit hoort zo, hier doe je niks tegen. Ik was blij dat het veranderde, maar vond het wel heftig dat ik in deze wereld was opgegroeid. Dus ik wilde er even niets meer mee te maken hebben. Regisseren leek me wél leuk, dan kun je zelf een team samenstellen van mensen die je vertrouwt. Uiteindelijk koos ik voor schrijven en heel veel koken. Pas een jaar geleden had ik voor het eerst weer zin om te spelen.”

Heb jij je liefde voor koken van huis uit meegekregen?

“Ik denk het wel. Mijn moeder houdt ook erg van koken, we deden het veel samen. In de film zitten foto’s van mij als kind, terwijl ik cakejes sta te bakken of komkommers sta te plukken in de groentetuin van mijn opa.”

null Beeld

Wat voor gezin waren jullie?

“Best een goed gezin. We woonden in Nieuwegein, een verzameling nieuwbouwwijken onder de rook van Utrecht. Mijn ouders hebben ons altijd alles kunnen geven wat nodig was, maar ons ook ervan bewust gemaakt dat dat niet vanzelfsprekend was. Mijn vader groeide op in een woonwagen zonder gas en licht. Er was geen geld, dus schoenen kreeg hij van school. Toen hij zestien was, overleed eerst zijn vader en anderhalve maand later zijn moeder, dus hij heeft zijn middelbare school nooit afgemaakt. Hij ging in de bouw werken en heeft later de avondmavo gedaan.”

Wat vonden je ouders ervan dat jij het toneel op wilde?

“Ik deed de mavo, maar ik voerde niks uit op school. Ik was alleen maar toneelstukken aan het maken. Tijdens de eindexamens wist ik soms niet eens om welk vak het ging. Ik haalde het wel, want het was onder mijn niveau. Na mijn eindexamen ging ik mbo sociaal-cultureel werk doen, waar ik helemaal geen zin in had. Al snel dacht ik: wat doe ik hier? Ik wilde toneelspelen. Ik ben naar mijn vader gegaan en zei dat ik die opleiding niet wilde doen en vroeg een jaar de tijd om te doen wat ik wél wilde. Zoals altijd steunden mijn ouders me. Later vertelden ze dat ze veel gedoe met de leerplichtambtenaar hadden gehad. Op mijn zestiende had ik mijn eerste solovoorstelling en had ik al allerlei prijzen gewonnen. Mijn ouders zijn met krantenartikelen over mij naar die ambtenaar gegaan en hebben gezegd: je moet haar laten spelen.”

Een paar jaar geleden maakte je een voorstelling over en met de twee Syrische vluchtelingen die je in huis had. Heb je nu Oekraïners in huis?

“Nee. We wonen op 63 vierkante meter met twee kinderen en twee katten, destijds woonde ik daar alleen. Er zijn op dit moment genoeg mensen die Oekraïners willen opvangen. Je kunt ook nog steeds je huis openstellen voor een Afghaan of een Syriër. Die zitten ook in die opvangcentra, maar dat vinden mensen toch spannender.”

null Beeld Ellen van Bennekom
Beeld Ellen van Bennekom

Inderdaad. Toen jij twee Syriërs opving, Mouayad en Amir, waren de reacties negatief.

“Ik ontmoette Mouayad en Amir toen een stroom vluchtelingen in Nederland aankwam en ik op Amsterdam Centraal ging staan om ze op te vangen. Mouayad wilde niet naar een opvangcentrum, omdat hij bang was te worden beroofd. We hadden een klik, dus toen zei ik: kom maar met mij mee. Later is zijn vriend Amir erbij gekomen. Ook nu ben ik vooral blij dat mensen in nood worden geholpen. Natuurlijk deed het me pijn hoe werd gesproken over de mensen van wie ik ben gaan houden. Daarom heb ik ook die voorstelling gemaakt, om te laten zien wat er aan de hand is. Uit Oekraïne komen vrouwen en kinderen, uit Syrië kwamen in eerste instantie vooral mannen, in hun eentje. Dat voelt anders. Dat die mannen vluchtten omdat ze anders ingezet zouden worden door Assad om tegen hun eigen volk te vechten, wisten veel mensen niet.”

Wat vond je moeilijk toen Mouayad en Amir bij jou woonden?

“Ik vond het vooral heftig dat ik hun verdriet niet kon wegnemen. Dat ze nooit meer terug konden, dat ze hun ouders niet konden zien. We hebben vaak tot diep in de nacht zitten praten over alle facetten van het leven. Daardoor hebben we veel van elkaar geleerd. Ik wist eigenlijk zo weinig van het Midden-Oosten, van de Arabische Lente, zij wisten niets over de Tweede Wereldoorlog, over Anne Frank. Mouayad vond homoseksualiteit eerst een moeilijk onderwerp, daar had hij in zijn opvoeding niets over meegekregen. Mijn broer en mijn beste vriend zijn homoseksueel, en met hen is hij snel ook bevriend geraakt. Toen begreep hij dat liefde ook andere vormen kan hebben. Een jaar later was hij aan het werk, stond hij trots op de markt met een enorme glimlach voor een regenboogvlag biologisch brood te verkopen. Mooi toch?”

Hoe gaat het nu met hen?

“Goed. Een paar weken geleden kwamen er Oekraïense vluchtelingen aan op het Centraal Station. Mouayad ging er meteen naartoe om te helpen. Dat vind ik ontroerend.”

Het meisje van de bediening neemt de inmiddels lege borden mee. “Leuk, tempé op zo’n broodje”, zegt Sanne tegen de interviewer. “In een Vietnamees gerecht zou je eerder tofoe verwachten, tempé is Indonesisch. Maar dat is zo tof van de veganistische keuken, de ingrediënten komen overal vandaan.” Ze glimlacht. “De vrijheid van de chef! Het was in elk geval lekker.”

Sanne Vogel (1984)…

• acteert al vanaf haar dertiende
• stond als theatermaker een aantal keer op De Parade
• maakte de voorstelling Nieuwe familie met haar Syrische ‘broers’ Mouayad en Amir
• regisseerde o.a. Kort!, Klein, Zomer zonder mama, Hartenstraat en Brasserie Valentijn
• presenteert online kookprogramma’s bij LINDA. en Libelle TV
• heeft met haar vriend Melchior een tweeling: Bella en Loewy (2,5)
• verhuist binnenkort van Amsterdam naar een dorpje tussen Utrecht en Hilversum
• schreef het kookboek De vier seizoenen van Vogel, € 32,- (Fontaine Uitgevers)

In Wanneer heb je voor het laatst… op Libelle TV geven Sanne en medespeler Sinan antwoord op prangende vragen.

Fotografie: Ellen van Bennekom | Styling: Ramona Da Cruz Lopes, Ivy Spits (assistent) | Visagie: Eva van Soest. | M.m.v.: Atelier Félie (gebloemde wikkeljurk), Nadiene Kieft (ring links) overige sieraden privébezit, Lovely Lane (zachtgroene jurk, koord en gehaakte jurk), Indianaweg (gele kimono en armband), Charlotte Wooning (oorbel), ketting privébezit.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden