null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “Niemand zei tegen haar dat het leven wél de moeite waard is”

Anne-Wil krijgt een verdrietig bericht over haar vriendin Agnes.

Anne-Wil

Donderdag

Ik ben nog maar net thuis als mijn telefoon gaat. “Helga!” roep ik verrast. We hebben elkaar de afgelopen coronajaren niet meer gezien. In het begin appten we nog, maar daar kwam ook de klad in. We zijn net niet close genoeg, denk ik, maar jammer is het wel. “Ga maar even zitten”, zegt ze. “Ik heb slecht nieuws.” Ik laat me op de bank zakken.

“Vertel”, zeg ik. “Je maakt me ongerust.”

“Agnes is overleden”, vervolgt ze.

Mijn hart slaat over. “Covid?” vraag ik.

“Nee...” Helga aarzelt even. “Ze heeft het zelf gedaan. Er is een brief voor ons, de enige vriendinnen die ze ooit heeft gehad, schrijft ze. Aan mij geadresseerd, daarom weet ik het. Volgende week dinsdag is de begrafenis. Ik vind dat wij daar met z’n allen bij moeten zijn.”

“Ja, natuurlijk”, zeg ik met trillende stem.

“Ik mail je de gegevens”, zegt Helga zakelijk.

“Ik ga nu de anderen bellen.” Dan breekt haar stem.

“Ze schrijft niet waarom ze hiervoor heeft gekozen, alleen dat het zo beter is. Verdomme, Anne-Wil, ik voel me zo schuldig. Wij hadden allemaal onze mensen om ons heen in die ellendige coronatijd. Maar zij had niemand, en wij hebben dat zo gelaten.”

Vrijdag

De tranen kwamen pas toen ik het Han vertelde. Hoe Agnes haar laatste brief schreef, zonder dat er iemand was die tegen haar zei dat het leven wél de moeite waard is. Han sloeg zijn armen om me heen en luisterde zwijgend.

Zondag

Jaap... Agnes... Het verschil tussen de manier waarop zij hun laatste dagen hebben doorgebracht is zo groot. Jaap was omringd met mensen die hem liefhadden. Maar Agnes... Heeft ze tot het laatst toe getwijfeld? Of was ze juist heel zeker van haar zaak? Ik kan me geen voorstelling maken van haar eenzaamheid, maar ik krijg koude rillingen als ik eraan denk.

Maandag

“Het wordt tijd dat er weer eens iets prettigs gebeurt”, zegt Han. We zitten uit de wind op het terras en kijken ieder op een andere manier naar de tuin. Ik ben verrukt van alles wat bloeit en de geur van de lente. Han maakt zich druk om het gras dat nodig moet worden gemaaid. Hij heeft er een hekel aan, terwijl ik het juist met plezier doe, want niks ruikt zó naar voorjaar als vers gemaaid gras. Om de een of andere reden vindt hij grasmaaien een mannenklus.

“Ik doe het morgen wel”, zegt hij.

“Te laat, ik ga het straks doen”, zeg ik opgewekt. “Maar wat voor prettigs zou er moeten gebeuren?”

“Vakantie”, antwoordt Han. “Ik weet ook al waar we naartoe gaan. De Spaanse kust! Ik ben aan het uitvissen waar Dorien en Otto zouden kunnen zijn. Van de zomer gaan we kijken of het klopt.”

Ik kijk hem verbijsterd aan en zeg: “Je bent niet goed bij je hoofd.”

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden