PREMIUMSterke vrouw

Lieke Hester schrijft openhartig over haar werk bij de politie: “Als iemand me iets wil aandoen, kom maar op”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Lieke Hester (33) is hoofdagent in Amsterdam. Haar blog over alles wat ze tijdens haar werk meemaakt, groeide uit tot een boek. “Humor is mijn manier om te kunnen dealen met heftige dingen.”

Merel BronsPetronellanitta

“Lieve relschopper... Hiermee begon ik mijn sarcastische blog na de coronarellen in januari 2021 in Amsterdam. Zelf was ik in coronatijd een paar keer naar het Vondelpark geweest om illegale feesten te ontruimen. Soms werd er met flessen gegooid en moest ik wegduiken om ze niet tegen mijn hoofd te krijgen. Maar zo erg als mijn collega’s van de ME het op 24 januari voor hun kiezen kregen, had ik nog nooit gezien. Het maakte me zo boos en verdrietig dat ik midden in de nacht besloot een brief te schrijven aan deze stenengooiers waarin ik hen aansprak op hun wangedrag. Mijn blog ging viraal.

Ik kreeg ontzettend veel reacties en daar zaten natuurlijk ook hatelijke opmerkingen bij. ‘We komen je wel een keer opzoeken’, schreef iemand. Ik reageer dan droog met: ‘Ik heb morgenmiddag dienst, je bent van harte welkom op het bureau’, gevolgd door het adres. Maar ik kreeg ook een reactie van een relschopper die zei: ‘Ik vind jou altijd zo leuk om te volgen op Instagram en had er helemaal niet bij nagedacht wat ik jouw collega’s op dat moment aandeed.’ Zo’n reactie is winst. Dít is waarom ik schrijf.”

null Beeld

Adrenalinejunk

“Toen ik achttien was en van de middelbare school kwam, wilde ik graag bij de brandweer. Maar in die tijd moest je voor die opleiding 21 zijn. De politie was mijn tweede optie en vanaf het eerste moment, vijftien jaar geleden, voel ik me er thuis. Op de middelbare school had ik me nooit zo op mijn plek gevoeld, ik was een beetje een buitenbeentje. Op de politieacademie wist ik meteen: wij zijn uit hetzelfde hout gesneden. Stuk voor stuk adrenalinejunks met hetzelfde doel, de stad veiliger maken. Dat doen we natuurlijk door een inbreker of de dader van een schietpartij te vangen, maar we maken ook op andere manieren verschil.

In mijn boek schrijf ik over een vrouw die al twintig jaar stelselmatig werd mishandeld door haar man. Ze was zo bang voor hem dat ze niets durfde te zeggen en hij had haar geïsoleerd van de buitenwereld. Uiteindelijk hebben mijn collega en ik haar er na veel gesprekken van kunnen overtuigen dat ze weg moest bij die man en is ze naar een Blijf-van-mijn-lijfhuis gegaan. Het gebeurt niet vaak, maar we hebben nog steeds af en toe contact.”

null Beeld

Dierbare foto

“Mensen helpen zit ’m ook in kleine dingen. Toen ik laatst op de Dam stond, werd er een gevonden portemonnee bij me afgeleverd. Na wat speurwerk vond ik in het systeem het nummer van de eigenares. Ze was ongelooflijk blij dat we hem hadden. Niet vanwege het geld of de pasjes, maar omdat er een dierbare foto van haar overleden kleinkind in zat. Dat zijn mooie momenten, maar ik maak als agent natuurlijk ook heftige dingen mee. Dingen waarvan ik geen idee had voor ik met dit werk begon.

Bijvoorbeeld toen ik naar een man toe moest die een hartstilstand had gehad. Ik was hem aan het reanimeren in zijn woonkamer toen ik op het tafeltje naast me een familiefoto zag staan. Ik draaide het lijstje om, want ik werd er een beetje naar van. De foto van dat gelukkige gezin riep emoties op, terwijl ik op zo’n cruciaal moment zo goed mogelijk mijn werk moet doen. Of die man die we in zijn bad vonden na een zelfmoordpoging, zijn afscheidsbrief lag naast hem. Dat zijn beelden die ik nooit meer vergeet.”

Slachtoffer van geweld

“Helaas ben ik zelf ook slachtoffer geworden van geweld. In 2019 spraken mijn collega Jan en ik een groepje mannen aan op hun gedrag en hielden uiteindelijk een van hen aan voor openbare dronkenschap. Hij werkte niet mee en zijn vrienden keerden zich tegen ons. Eerst begonnen ze Jan te slaan, maar toen ik een van die mannen van hem af trok, was ik aan de beurt. We werden zo hard op ons hoofd geslagen dat we allebei een hersenschudding opliepen. We waren weken uit de roulatie.

Nu, bijna drie jaar later, heb ik nog steeds last van de restverschijnselen. Ik ben in behandeling bij een psycholoog, een ergotherapeut, fysiotherapeut en een revalidatiearts. Ik kan niet altijd goed meer tegen veel prikkels tegelijk. Dit is vooral in combinatie met vermoeidheid, dus als ik ’s nachts werk, een probleem. Het doet pijn dat ik door dit incident mijn werk in de chaotische nachtdiensten, die ik juist zo leuk vind, niet meer kan doen zoals ik zou willen. Als ik eraan denk, komen de tranen.”

null Beeld

Meer geweld

“Wat me ook verdrietig en vooral kwaad maakt, is dat de officier van justitie slechts een taakstraf eiste tegen de daders. Ik kamp nu nog steeds met de gevolgen van die mishandeling. Het voelt zó oneerlijk dat zij niet eens de cel in hoefden. Ik voel me in de steek gelaten en ik praat nu met een psycholoog om dit een plek te kunnen geven. Dat het geweld tegen hulpverleners toeneemt, kun je dagelijks lezen in de krant.

Ik merk dat mijn ouders en vrienden zich daardoor ook meer zorgen over mij maken, zeker sinds die mishandeling. Ze vragen of ik ze na mijn dienst op oudejaarsavond wil appen of ik veilig thuis ben. Mijn beste vriendin ziet me liever vandaag dan morgen stoppen met dit werk. Sommige agenten vinden dat ze worden onderbetaald ten opzichte van de risico’s van het werk. Zelf heb ik dat gevoel niet zo sterk. Ik werk al zo lang bij de politie dat mijn salaris redelijk is. Ik kan mijn hypotheek betalen en ik kan op vakantie. Maar als ik echt serieus zou kijken naar de risico’s die we lopen, kun je je inderdaad afvragen of dit salaris daarmee in verhouding staat.”

Zwartgallige grappen

“Reanimaties, achtervolgingen, schietpartijen… Soms denken mensen dat ik afgestompt ben geraakt door alles wat ik meemaak in mijn werk, maar niets is minder waar. Ik stond laatst nog te huilen aan de waterkant toen we een kat ternauwernood uit het water konden redden. Als er iets gebeurt met kinderen of met dieren, raakt dat me diep.

Humor is voor mij een manier om te kunnen dealen met heftige dingen. Die zwartgallige grappen zijn niet respectloos bedoeld, ze zijn een overlevingsmechanisme. Als we ook onder elkaar constant ernstig en serieus zouden zijn, houd je dit werk niet vol.

null Beeld

Grote blauwe familie

De onvoorspelbaarheid vind ik het mooist aan mijn werk. Dat je een verkeersboete staat uit te schrijven en opeens wordt opgeroepen voor een reanimatie en iemands leven kunt redden. Of dat nou lukt of niet, als ik weet dat ik álles heb gegeven, kan ik het goed van me af zetten. En als ik toch met iets zit, weet ik dat er altijd vrienden en collega’s zijn die ik kan bellen.

We zijn een grote blauwe familie, dat ontdekte ik laatst maar weer toen ik met corona op bed lag en ze soep en karamel fudge kwamen brengen en ik eindeloos veel appjes kreeg. De mishandeling heeft er gelukkig niet voor gezorgd dat ik bang ben in mijn werk. Ik vind angst een slechte raadgever en wil me daar niet door laten beïnvloeden. Ook niet nu ik een boek heb geschreven en blog over wat ik meemaak als agent. Als iemand me iets wil aandoen, kom maar. Ik denk dat de woorden die mensen me soms sturen ver af staan van wat ze daadwerkelijk zouden doen. Als ik continu bang moet zijn, zou ik niet het leven leiden dat ik leuk vind. Ik wil niet buigen voor angst.”

null Beeld

Meer weten over Lieke Hester?

Liekes boek Het kan ook nooit normaal (€ 21,99 Uitgeverij HarperCollins) ligt vanaf 17 mei in de winkel | Blog: liekeschrijft.amsterdam | Instagram: @Liekeschrijft

Styling: Maartje Bodt | Haar en make-up: Astrid Timmer | M.m.v. Scotch & Soda (top en jeans), All Stars (gympen)

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden