null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Wieke: “Op een mooie dag kunnen kinderen ineens allerlei dingen zelf”

Wieke Biesheuvel

Niet iedereen is het eens met de tafelmanieren van de kleinzoon van Wieke. En dáár is Wieke het dan weer niet mee eens.

Nou ja zeg! Stuur ik een geinig filmpje van mijn jongste kleinzoon (1,4) naar een vriend, krijg ik als commentaar: ‘Afschuwelijk, leren ze dat kind echt dat het met zijn handen mag eten? Ik kan hier niet om lachen!’

Hoezo? Het kind eet spaghetti met zijn ene hand, en in zijn andere handje heeft hij een grote-mensen-vork. Daarmee schoffelt hij wat in het rond en de slierten vallen er natuurlijk af. Het joch kijkt gelukzalig als het hem lukt om een knuistje vol spaghetti met rode prut naar binnen te werken. Hij wil dolgraag alles zelf doen en hij ziet eruit alsof zijn hele koppie met henna is beschilderd. En nu krijg ik van die vriend een streng betoog over hoe fout het is om je kind niet te leren hoe je netjes eet. Zo’n slaapverwekkend en veel te lang college. Dat dit smerige gedoe aan tafel een teken is dat het in deze losgeslagen maatschappij helemaal verkeerd gaat. Onbeschaafd en gemakzuchtig om dit toe te staan. VOER dat kind dan! Vindt hij.

Ik heb ook een kleinzoon (5) die als peuter beslist soep met een mes wilde eten. Nu eet hij keurig met mes en vork. Aanvankelijk at ook hij met zijn handjes. Gebruikten wij, toen wij als mensheid net uitgevonden waren, niet óók onze handen? Onze verre voorouders hadden al die attributen niet en hoe moest je anders je voedsel naar binnen krijgen? In veel Afrikaanse landen eten ze nog steeds met hun rechterhand. Ik snap het wel. Voedsel dat je aanraakt, smaakt lekkerder. Eerst komt er een bak met water langs, zodat je rein begint. En na het eten hetzelfde ritueel, zodat je min of meer schoon eindigt. Ik heb zo’n wasbeurt weleens overgeslagen, omdat er in de teil allerlei leven scharrelde.

Er is een oud filmpje van mijn broer, zusje en mijzelf. Het is zaterdag en mijn moeder is naar de bioscoop met een vriendin. Wij liggen op het grasveld in de tuin en mijn vader heeft pannenkoeken gebakken. Voor het gemak heeft hij ze vast opgerold, op een schaal gelegd en die tussen ons in gezet. “Hier. Aanvallen maar.” De stroop druipt eruit. De kindertjes bies werken het lekkers met kleverige handen naar binnen. Vaders doen dingen anders dan moeders. Mijn vader kon ook behoorlijk onopgevoed eten: hand in de zij, vork in zijn andere hand en spitten maar in dat bord. Als mijn moeder er wat van zei (“Zo kan jij nooit bij de koningin eten”), antwoordde hij schouderophalend: “Maar nu ben ik toch thuis?” Wij moeten nog steeds gieren als we het smerige filmpje zien. Ook met ons kwam het goed.

Op een mooie dag kunnen kinderen ineens allerlei dingen zelf. Fietsen, zwemmen, lezen, met twee woorden spreken, ze likken hun mes niet meer af en ze eten netjes. Dat kan ook zomaar de dag zijn dat de buurvrouw, waar ze een hapje mee eten, zegt: “Goh, wat zijn jouw kinderen beleefd en wat eten ze netjes, die van mij zijn zo ver nog niet!” Jij zult met stomheid geslagen zijn, want thuis doen ze maar wat. Omdat ze thuis zijn, denk ik. Wat zal je je dan druk maken over het feit dat een peuter graag met zijn handjes eet? Ik stuur nooit meer een filmpje naar die vriend. Hij is nu gedegradeerd tot kennis.

Wieke Biesheuvel is getrouwd met Rob, heeft 3 volwassen kinderen en 7 kleinkinderen. Wieke woonde in bijna alle Nederlandse provincies én in Zambia, maar heeft nu haar hart verpand aan Noordwijk. Ze houdt van LLL: leven, lachen en laat-toch-waaien. En eigenlijk is er nog een vierde L, namelijk die van Libelle-lezeressen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden